Alle inzendingen over Plooi- en wendbaar

Wispelturige muziek die tegelijk heel plooi- en wendbaar is. Muzikanten die weten van wanten en de ene na de andere veelzijdige en verdiepende versie van mooie, gevoelige nummers de tent in speelden en ten gehore brachten.…

Eeuwige verbintenissen beperken de wendbaarheid die de toekomst zo nadrukkelijk van ons vraagt. Maar zonder onvoorwaardelijke binding en de bereidheid je eigen belang te offeren voor je partner is echte liefde onvoorstelbaar. Dat is wat je noemt een Gordeliaanse knoop.…

laat de kevers maar kruipen hij richt zich liever op, schijnheilig met fatale vangarmen jager van de tropen bij vlagen kannibaal wiegend op lenige poten fopt en tergt hij de hagedis voelsprieten op een wendbare kop ogen meten de diepte van het veld tasten alles af wat dichtbij beweegt vaak roerloos in zijn schutkleur soms waggelt…

ik zag je bergen kleurig landschap glooien je rots onzichtbaar in ver perspectief ik voelde het verborgene in plooien maar had het zonlicht en je geuren lief ik zag je water vallen langs de breuken het zwart van de ravijnen donker diep golven moesten vaak een uitweg beuken als jouw rivier haar stroomgebied verliet je passie moest ik los…

heel erg sexy heel erg trendy heel erg mooi alles in de plooi mooi om naar te kijken je zou er haast voor bezwijken wat niet iedereen ziet is de binnenkant of niet?…

Als een vrouw haar man wil plooien naar haar verlangens, zal zijzelf eerst moeten veranderen.…

het strand begeert me voedt me streelt rilt langs de plooien van mijn huid met boven me eindeloos in fluïdum meeuwen zijwaarts schrijden…

En daar, welhaast aan de oevers van dat kanaal, dat overspannen wordt door de oude, degelijke bruggen, daar groeide ik op, daar sloeg ik als kind de ranke, witte, wendbare zeilboten gade in de jachthaven, daar was ik kind en jonge vrouw, in die contreien ging ik naar school. Nu valt de avond over een augustusdag en zij valt over mijn leven.…

als een moegetergde paperclip probeer ik bladzijden bijeen te houden die jij met de kracht van een najaarsstorm terug overhoop blaast en radeloos plooi ik de verkeerde kant uit…

Plooi mijzelf naar u Mijn lief, ik glooi, ik gloei In uw wezen wil ik zijn Ik ben uw tooi, ik groei Naar geurige bloesem mijn Van ego ontdaan trek ik u mij aan Heb u verstaan, schijn uw maan Ik ken geen grief, want Ik heb u lief.…

vraag de dagen naar hun doel werk de weken ga vergeten hoe de maanden zijn alleen de jaren tellen als groeven in je handen het plooien van je huid rimpels in je wangen zo leeft de tijd zich uit…

Zoals jouw hoofd het kussen raakt jouw voeten speels de lakens plooien mijn hart het bonzen even staakt zul jij mijn kilte snel ontdooien.…

Plooien appelbloesems. Vochtig knispert de dag maanwit nog. IJle huivering. Koele lichtbries. Peilloos slaan de bloemen los. De groene vruchten van je ogen Ik kus ze O, lentemorgen…

De speler kent zijn gelaat door en door Heeft elke lijn en plooi en rimpel De ronding van het jukbeen In een bolle spiegel verlicht Dan strijkt hij door het haar dat wijkt Onder een toevloed van hormonen Enkel een besneden puber Kan aan dit lot ontkomen…

Ik weet je straks weer doende in dit zo grote huis: het plooien van de was het zachte strijken van mijn hemden het zemen van de grote ruiten het denken aan de wereld buiten. Ik kan het huis niet uit.…

dan jasmijnolie lippen voor een huidige tongval rond strakgetrokken plooien die niets hard nalaten of zacht toevoegen aan de trage witte inkt langs mijn karmijnrode mondhoek lekkend verrekkend uit je gouden pen…

moet ik nu vluchten op een duin in de schaduw van de maan in een boomkruin tussen de plooien van de wind of ik een schuilplaats vind ingetogen weggedoken achter wenkbrauwbogen in het glasvocht van je ogen de vogels moet ik het niet vragen ook zij ontvlogen moedeloos de hagen.…

droeg haar stekels altijd los ze wapperden naar alle kant dus eigenlijk niets aan de hand ze woonde in een villawijk de tuin dat was haar koninkrijk door de bewoners rijk gezegend werd zij koninklijk bejegend ‘Mevrouw’ die zag zij heel erg vaak daarmee was iets niet in de haak haar stekels krulden heel erg mooi en lagen keurig in de plooi…

zij breekt haar diepe voren in de aarde en grijnst zo al het leven onder grond zo plooien ook de rode lippen van haar mond de valse glimlach die ik soms ontwaarde zij is alleen godin gebleven want alle andere goden gingen dood…

ook van wie je het niet meer ziet, het nooit meer zult weten hoe het was, uit de resten van plooien en rondingen, het skelet van polsen en enkels, dons en slijmvliezen, woorden en zwijgen, uit alles wat er over is, het gewone, blijft alleen de vreemde zekerheid van dat meisje dat er niet meer is. ----------------------------------…

Mocht je weten dat ik aan je denk dat mijn leven zich ontvouwt rond de plooien in de tijd van wel en niet dicht bij je zijn Mocht je weten dat ik aan je denk schenk dan leven aan mijn dromen zorg voor 't verdrijven van de tijd van dromen van tot werkelijkheid…

ik pluk de zwanen uit mijn hoofd leg ze behoedzaam op mijn hand en strijk zachtjes met één vinger hun veren in de juiste plooi vlieg nu maar mijn kleine zwanen zoek je een weg in deze wereld die jullie niet als lelijk eendje heeft gekend…

in de lakens nog de bekende plooien gestempeld in mijn hoofd, dwalend en bang omdat ik probeer te vergeten een handvol gekruiste vingers, als stof licht en doorschijnend zwak verliet vandaag en in een zucht en niemand sprak wat gisteren nog was gedacht…

je ving me als dood verfrommeld op weg naar de asbak het einde mijn vlucht in jouw hand ik keek naar je huid zocht in de plooien naar leven en lijnen voor beiden jouw warmte aanraakbaar gevouwen in steun en vertrouwen je nestelde mij…

het puistje naast je linker tepel nestelt zich naast de nieuwe geur en de vreemde plooi in je nek drie zweetdruppeltjes liggen roerloos op je lip krijgsgevangen gemaakt door een leger blonde haartjes nooit geweten dat meisjes ook snurken.…

De plooien heeft ze al weggestreken. Er valt droge regen tussen zijn hemd en haar rok. Wat zullen ze groeien! -------------------------- Uit: 'Zandloper', 1997…

met zachte hand ontrafel je de draden van het web dat ik spon je wilt mijn woorden als dromen te drogen hangen in de milde zon en na het drogen plooi je het bedlinnen voor de nacht die komt je kruipt lavendelblauw arglistig tussen het linnen om onzichtbaar mij te minnen.…

onze dochter groeit niet alleen in de lengte ook in eigenwijze zekerheid alsof zij er altijd is geweest dat iets van jou en mij er opeens is, glimlacht huilt en zich bevuilt gedragen wil en boert straks is ze sterk trekt zich aan vingers op beentjes plooien in een “O” zo vormt zij begin en eind…

ik praat met jou geen woordentaal spreek noch hoor ze in het Drents jij raapt de klanken van ontmoeten schommelt ze zacht en als mens het beeld blijft aan mezelf gelijk in het ademen van het bloed vol eenvoud in je hele zijn plooi je letters zonder woordenboek…

Je komt te dichtbij mijn ego gromt krijtstrepen in een maatpak de pakkans is gering reik je hand strek je vingers voor een vette plooi loze pantalon te gering schattend zwaait een leeg bon bonnenboekje hij blijft gewoonweg een getergd alter ego…