Alle inzendingen over Pluizen

De grasmat op het balkon wordt door de trouwe hulp telkens weer groen gemaakt want steevast als ze hier komt in de pluizen-periode is die mat dus wit, wit van de pluizen.…

je huist in pluizen wol het uitzicht stoffig en je hoofd is overvol de zachte draden haken niet van binnen laten zich niet spinnen en tot garen klaren je wilt weven het leven in patroon vorm en kleuren naar het dagelijks gebeuren het pluizen maakt je dol de rode draad is al versleten dagen zijn aan het vertragen omdat de uren…

wolken waar ik net dartelend in sprong regels verliezen hun zin zodra ik ze hakkelend begin alsof ik gedrenkt in drank struikel over een dubbele tong Het slotwoord vergaat in nevel zweeft rond in het warme ruisen van ademstoot geprevel die strelend langzaam luwt tot minder dan een zucht niet langer op de vlucht voor het tedere pluizen…

We moesten eens wat vaker over de spiegel van ons schip kijken, als nieuwsgierige passagiers, en de reis niet maken als afgestompte matrozen die touw zitten te pluizen.…

Naderend tot niets zo klein een kleurenspel dat mij tot zwijgen dwingt zo veel zo vol ik blaas pluizen van een bol verbaasd dat zoveel zaad zo vrolijk aan de adem hangt ik ben verrukt van de beweging van het leven tussen het kruid ik wil maar kan niet schreeuwen wat ik schreeuw komt er niet uit bedwelmd door de bloesem die geurrijk…

gij letterdames en gij letterheren, gij die in herenhuizen diep zit uit de pluizen daden, ik zeg Daden van genot en van ontberen, wanneer gij blake rimbaud of baudelaire leest; hoort, door onze verzen jaagt hun heilige geest: de blote kont der kunst te kussen onder uw sonnetten en balladen.…

uitzicht kijkt naar binnen kleurt het behang seizoenenlang met licht uit het verleden je hebt gebeden dat je oud mocht worden en gestreden voor de laatste jaren rust en vrede ogen dromen en je lach is al verleden tijd je handen spelen achteloos met pluizen de asbakken zijn vol je vest van wol zacht als je wangen schouders…

ik lees je in de pluizen van de goudenregen blaas je gedachten voor me uit ze dansen in de ruit waarin ik lach mijn ogen anders dan je ooit verwacht ik leef alleen, maar huis in verlangen naar vozen met jou en vannacht zonder blozen met handen die kijken in zacht vergelijken het doorzichtige willen van lendenen en billen…

als in een waas zag ik je lachende ogen schaatsen van gezicht naar gezicht voelde ik je lichaam vlinderen tussen de mensen kinderen nog in de diepte van hun blik flarden van je stem hoorde ik wit miezeren in de mist van mijn gemijmer en rimpeling van volk suisde door jouw fladder als wollen pluizen op rijm zo kwam ik je tegen…

Van de wilgen stuiven de pluizen, Wit in de regen van 't duister. Ver weg het bedwelmend bruisen Van de zee: haar vage geluiden Eentonig, versmelt met het ruisen Van het bloed, zo warm en duister. In het duistren en het ruisen Een buigend mens, arm en donker... Op een heuvel stonden drie kruisen. Gij leed daar, ik weende er onder.…

De populieren pluizen en hier in huis is het ook niet terwijl mijn kinds-kind zich naar het daglicht werkt, het vruchtwater twee dagen eerder naar de aarde deed vloeien o goden, geen infectie, complicatie als ik bidden mag, geloof en hoop ik in mijn wetenschap over mijn eigen zekerheden vertrouwen heb ik in mijn kind, mijn kleinkind kan…

het uitzicht kijkt naar binnen kleurt het behang seizoenenlang met licht uit het verleden je hebt gebeden dat je oud mocht worden, hebt gestreden voor de laatste jaren rust en vrede ogen dromen en je lach is al verleden tijd je handen spelen achteloos met pluizen de asbakken zijn vol je vest van wol is zacht net als je wangen…

je schoenen maken blaren op het verkeerde pad zocht je schaduw om het licht te kennen wilde bij je zijn zag teveel om snel aan je te wennen verwarde nu en virtueel ik wil weer spelen met je in de wereld van je hoofd wil de toekomst delen met een hart dat mij gelooft jij kleurt mijn hemel met een blauwe veeg ik blaas je pluizen…

hij ontwaakte bij een kwakend kikkerkoor nog voor de zon het zenith raakte terwijl op 't blote water een zwaan haar nek opdraaide tot een witte vlek kraaide ergens een haan pluizen buiken van donzen kuikens trippelden in trosjes tussen groene bosjes gras als was het een schouwspel voor een snelle fietser en…

gebeiteld is hun laatste woord niemand weet meer van de moord op deze vaderlandse helden in het fluisteren van de wind hoor ik vaag nog de sirenes angst en pijn zijn niet verdwenen ik voel de wanhoop in de tijd om het hopeloze van die strijd op dit veld van eer schrijft oorlog zijn geschiedenis met kruizen, over fouten die niet uit te pluizen…

ligt ook nog wat alles gaat mee naar het nieuwe huis je wist niet dat je zoveel bezat vele dozen gaan gelijk naar zolder rustig valt het stof daar neer sommige dingen moet je bewaren heb je tijd dan kijk je wel weer na lange tijd is daar die tijd als je opnieuw gaat verhuizen wat zat er toch in al die dozen geen tijd gehad om uit te pluizen…

de klok verslaat de tijd al trager leven krimpt tot een gebaar en blik langzaam is er rust gekomen als stilte in de ochtendmist huizen dromen tegen heuvels onder hemels wit en blauw zachte flarden ruisen uit het dal vermengd met geuren van verval water kabbelt litanieën pluizen dollen in de wind kleuren delen groenversnijdend schilderachtig…

Een edelhert op jaren en zeker van goede huize Zat gebogen over boeken zijn stamboom uit te pluizen Aan zijn voorouders boven de haard kon hij zich urenlang vergapen en hij besloot dus tot de aanschaf van een familiewapen Hij dacht daarbij aan een hertenkop op een veld van lazuur en keel Met daaronder het ontzielde lijk van een jager…

ik huis in pluizen wol hoor het oeverloos gemekker ze maken me steeds gekker en ratelen me horendol woorden dansen op de hei een lied dat niemand ziet of hoort, de melodie wordt in de wollen vacht gesmoord de kudde blaat en drijft gedachteloos voorbij verzamelt zich al eeuwig worteltrekkend in een rij makke schapen achteraan die…

de meeuw heeft het wel gehad met zee duin en strand ziet ze krijsen slaan woest hun vleugels uit op Rapenburg Levendaal Hoogwoerd den Burcht Claresteeg ja op de Stille Mare burgers klagen zeg wat mot dat durven niet meer uit hun huizen een misstand net vele pluizen heden kan ik verklaren: geen tot gering presteren als meeuwenverschrikker…

ringen zullen mij het jaar vertellen seizoenen vol met bloei of matigheid machines zullen snel je bast gaan pellen generaties heb je al voorbij zien gaan van klein tot groot geschiedenis verhalend uit diepe eerbied lieten ze je staan zo werd jij voor dit bos gezichtsbepalend het blad ruiselt een naderende dood in je schoot gaan handen pluizen…

Ehhh, Ruben, heb jij de maan toevallig gezien in dit boek, samen gaan we op zoek naar...juist de maan, pluizen het gehele boek door om erachter te komen dat de maan dus helemaal niet voorkomt, op geen enkele pagina! Dat is raar, dat is vreemd en ik zeg dus: Ruben, heb jij de maan ertussenuit gehaald zodat ik hem niet kan vinden?…

Ze streelt de knoppen verzadigt de ochtend die rinkelt met vliegende pluizen met de luwe beweging van de zon die haar boogbaan rekt tot in de top van het gewelf Omkranst van glitter en gloeiend geel. Kan je een straal proeven?…

Een verdwaalde pepermunt vol pluizen. Een sleutelbos die zo groot is dat je er een middelgroot gevangeniscomplex mee kunt beheren. Maar geen pinpas. De rij achter hem zucht. Het is een ritmisch, melancholisch geluid.…

Want je kunt weliswaar de mond vol hebben van sportontwikkeling en (nog erger) productontwikkeling, maar in dat geval is het aan te raden om eerst de talloze definities over ontwikkeling na te pluizen.…

Moedigen jullie misschien dievenbendes aan om jullie rubriek van faits divers uit te pluizen op alleenwonende zwaargewonden die de hulpdiensten naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis brengen?…

De hulp in de huishouding, ook al een dingetje, want die komt een behoorlijk aantal uren in huize T, niet omdat we lui zijn, of niet willen, maar domweg omdat we niet kunnen, en ze komt elke week, tenzij er iemand verkouden is, moet hoesten of koorts heeft, maar tot nu toe zijn alle niesbuien te wijten aan de pollen en pluizen die door de lucht vliegen…

Mijn herinneringen aan de Trouw gingen in Kollum van start, waar mijn vader vaak plechtig deze krant zat uit te pluizen. Dat had iets geheimzinnigs voor mij, omdat ik zelf nog niet lezen kon. Het geritsel tijdens het omslaan van de pagina's fascineerde me ook. En soms tikte mijn vader de grote flappen papier wat rechter.…

'Dan snuffelt i vanzelf op de zwarte markt ofzo' 'Maar waarom zit jij hem zo als een big sister na te pluizen?' 'Doe ik niet, hij begint er zelf steeds over te zaniken!' 'Heeft i jou nou al eens gevraagd om voor hem te poseren?'…

Vrouw Holle, daar kijk ik naar en diezelfde vrouw Holle is hier driftig bezig haar best te doen, want: er staan hier een tiental vrouwelijke populieren, neen, er staat geen mannelijke tussen en dat schijnt nou juist het probleem te zijn want: we komen hier om in de witte pluizen, die van de bomen afkomen dus.…