Alle inzendingen over Sean Green

De rooms-katholieke geestelijke Sean Green maakt het wel heel erg bont met zijn brutale, eerloze en schijnheilige uitspraak over de 800 kinderresten in een septische put bij de plek, waar eens het klooster van de zusters van Bon Secours stond, genaamd 'The Home', ja, 'The Home of the Devil'.…

De Tokkies wil je liever niet als buren Maar wonen onder bullebak Sean C. (een filmster) dat valt ook nog niet eens mee Zijn image wordt verbrijzeld door zijn kuren Angst voor de buurtjes Ruimgaard is gegrond Maar Connery gedraagt zich net zo bont…

Langzaam met een stok boom ik moeizaam voorbij een grens ploeter ik diep door sneeuw blind voort eeuwig zoekend de ware ik…

"Ja," sprak hij, "ze worden al strenger bij de grens".…

Taal is een grens die je met behulp van een andere taal kunt oversteken. Het is echter geen garantie dat men aan de overkant dezelfde taal spreekt.…

De voordeur is de grens.…

Het is aan u, Grens verleggen.…

De ogen van Bruce Willis, het gezicht van Sean Connery, handen van Di Caprio en de lach van Valentino. De grapjes van Rowan Atkinson, en de pose van John Travolta, een beetje van Chuck Norris en een hedendaagse Romeo. Alles lekker doorelkaar geklutst kijk ik jou even aan, ik mis geen enkele filmster, want zoals jij is er geeneen.…

Telkens weer als je een grens een stukje kan verleggen is daar een nieuwe horizon die heel veel heeft te zeggen.…

aangespoeld verlangen gebroken in golven markeren bakens van mijn wezenlijk bestaan afdruk na afdruk zorgen achterlatend balancerend op grenzen zee keuzes latend richtingloos op zoek naar toekomst gebroken in zorgen verlichting tegemoet…

Waarom leid je mijn gedachten over de grens van mijn denken dat op die manier gedachteloos wordt Niet alleen gedachteloos dat zou misschien nog rust geven maar gevoelloos, levenloos Je leidt mij over de grens van mijn gevoelloos denken dat nu alleen nog dode gedachten in zich heeft Dode gedachten die alleen jij weer tot leven kunt…

Zichtbare schoonheid bewees haar zijn vermoedde pijn rond de schaduw van een tatoeage vermoedde een vlinder op de bloem op haar dij zo zij dat zei ik fladder niet als antwoord op mijn staren de bloem was de grens daar kwam niets bij…

Op de grens naar nacht -tijd om te slapen- ontstaat de stilte mijn oren vrijaf mijn ogen vol beweging zien vogels geruisloos overvliegen de lucht zonder haast zwart kleuren ik zit en luister en kijk langzaam aan naar niets…

Geplaatst stek tegen schutting scheidingshek even breed als lang heen praatje weer geen belang rijtjeshuizen tuinen deels beklemde vlinderboom -tussen hek en open deur- prijkt soepele boomtakken boven begrensde tuinen diep lila pluimen gekleurde vlinders komen en gaan citroentje koolwitje dagpauwogen burenogen genieten gaan staan…

Als je eigenheid me verrast (en ik me plots verlaten voel) Hou je dan even vast en (na een schil oude pijn) Laat jou weer gaan (groei in all-een-zijn) Want de grens tussen jou en mij is soms schrijnend lastig Liefde zonder grenzen: mijn bodemloze, kinderlijke wensput Laat ons zichtbaar zijn voor elkaar!…

Er zijn mensen die geen grenzen kennen, artsen en smokkelaars bijvoorbeeld. Of die grenzen opzoeken, het uiterste in zichzelf verkennen, hoever kun je gaan. Ooit is een meiske uit donker Afrika naar Duitsland gekomen, gevlucht loochende zij haar naam. Nederland was nog toleranter, de PvdA nam haar op in de gelederen, multikul en policolor een aanwinst…

Hoe tolerant we als samenleving ook staan tegenover seksuele vrijheden van mensen, er blijft één grens die we altijd overeind moeten houden: van kinderen blijf je af.…

Gelukkig zijn; en niet weten waarom; en soms naar buiten kijken waar de lucht donkerder is dan de steen, alleen een fabriekspijp nog donkerder afsteekt, en bang en gelukkig zijn. Een geluk dat geen raad weet; men bekijkt een glas met aandacht, er is een barst in en lacht en wiegelt het hoofd als een kindse oude vrouw die een broodkorst van…

Meestal liggen zijn handen vastgespijkerd aan de drempel waar hij thuis is trekt en scheurt het soms voor kort dan denkt hij aan afgeleide zaken hoe de bliksem langzaam insloeg er ramen dicht vriezen als helemaal de natuur om verlies niet treurt slaap kan het vallen verzinnen als troost of het dagelijkse breuklijnen markeren de grens…

Meestal liggen zijn handen vastgespijkerd aan de drempel waar hij thuis is trekt en scheurt het soms voor kort dan denkt hij aan afgeleide zaken hoe de bliksem langzaam insloeg er ramen dicht vriezen als helemaal de natuur om verlies niet treurt slaap kan het vallen verzinnen als troost of het dagelijkse breuklijnen markeren de grens…

Moïra had hij misschien niet lelijk, maar toch te vreemd, te exotisch gevonden om er enige bewondering voor op te kunnen brengen. Exotisch, dat was het woord: een vrouw uit een ver land, gekleed in het rood als de hoer uit de Apocalyps, met geverfde lippen. Hij zag zich weer slaafs voor haar neerbuigen om zijn trui op te rapen. Met hoeveel plezier had…

In de politiek is framing het belangrijkste middel om ervoor te zorgen dat mensen denken dat jij wilt wat mensen denken. Neem Trump. Hij doet een stomme maatregel: moslims uit een lijst van landen waar hij geen persoonlijke belangen heeft en waar geen terroristen vandaan komen, mogen de Verenigde Staten niet meer in. Een paar honderd mensen zijn…

Hij maakt heel wat los, die blonde man met kuif in Amerika, tjonge jonge wat is die zakenman ineens de baas geworden en wat wil hij toch verschrikkelijk graag zijn zin doordrijven! Het ontbreekt hem alleen nog aan stampvoeten, wat kleine kinderen wel eens doen, als ze hun zin niet krijgen. Maar wat ie nou uithaalt, om de boel op slot te willen gooien…

Wat is pijn Als je geen zachtheid kent Wat is verdriet Als je niet door vreugde wordt verwend Wat zijn verlangens Als ze worden vergeten Wat is stilte Als het lawaai is verdwenen Wat zijn tranen Als er geen liefde meer is om te bewenen…

Bestrijd iedere destructie, versterk Green Peace!…

Jouw ogen raken in mijn hart een snaar gevoelig en teer, de melodie smaakt naar liefde en bezingt de noten van mijn gevoel. Ik zie twinkelende diamanten in pigmenten der boog met kleurenspel zij laten mij meer voelen dan de zoetste woorden. Vol overgave verdrink ik in die blik, die mij verstenen doet ik staar en tril, uit mijn lood geslagen…

Het kleine wiegje staat eenzaam in de schaduw van je onbewoonde kamertje je vloog ons als een vlinder vooruit naar het licht. Jouw kleine handjes uitgestoken maar men kon ze niet grijpen om je hier op aarde alles te kunnen leren te knuffelen en geborgenheid te geven. Nog zo klein en pril de strijd aangegaan tegen het leven gevochten om…

Mijn hart wordt vaak gebroken valt in splinters op marmeren grond graniet plaats ik voor mijn ogen om een beschermend schild te vormen. De zilte glinsterende parels dalend op mijn wangen rijg ik aan een gouden snoer draag ze troostend om mijn hals.…

Jouw woorden kaatsen als schuimkoppen met gebulder en kabaal woest tegen de stille vlakte van mijn weggedoken ziel. De haven verlies ik steeds meer uit zicht, stilaan kwijn ik naar de ondergang geef mij over, aan die woeste zee. Rustend op de bodem en herademend geniet ik van de zachte schoonheid en kalmte, nestel mij op een bed…

Als een verwelkte roos die dood bloeit het hoofd treurig op gebogen steel, vind ik nergens vocht om mij te sterken… laat mij maar drogen.…