Alle inzendingen over Stad aan de Wadden

Stad aan de Wadden Drie eilanden staan aan den horizon, Als 't niet zeer nevelt. Jongens komen kijken, Wanneer de postboot keert, die langs de dijk een Rookpluim doet strijken, licht-bruin voor de zon. De winter duurt hier lang; het spaarzaam groen Bevat een stillen winter in zijn takken.…

Die staan toch letterlijk in Stad aan de Wadden(Simon Vestdijk 1936) vermeld. In datzelfde prachtgedicht: ‘Drie eilanden staan aan de horizon,/Als 't niet zeer nevelt.’ Maar vanaf de eilanden wordt over lichtvervuiling uit Harlingen geklaagd. Dat kijkt toch anders naar die Wadden. Wie houdt onze kunst in de gaten?…

Van Lauwerzee tot Dollard tou, Van Drente tot aan 't Wad, Doar gruit, doar bluit ain wonderlaand Rondom ain wondre stad. Ain Pronkjewail in golden raand Is Grönnen, Stad en Ommelaand; Ain Pronkjewail in golden raand Is Stad en Ommelaand!…

Dit daar de taal het zo verklaren laat: voltooide tijd van waden is gewaad. ------------------------------------------------------------------ PIACENZA - In een openbaar zwembad in de Italiaanse stad Piacenza hoeven moslimvrouwen zich niet eerst in een badpak te hijsen: ze kunnen gewoon in hun traditionele islamitische kledij een frisse duik nemen…

Stil staan brakke poelen die weerspiegelen in mij een roomwit wolkendek met flarden van azuur. Het fundament der poelen krioelt van levend zand veranderd door het tij en in ademnood gebracht. De grutto en de wulp zij plukken energiek in het copieuze maal de vruchten van de zee.…

indien de grob ontslimpt door badwedder doen wij er goed aan de zompbevoetsels ferm van onder te verblubberen. al gluwend en flebberend zuigen wij dan in waddentred ten einde toe de slemp en doorzien wij een diepzogende voetzomp bijtijds!…

op het wad komen woorden samen van anderstaligen deinend dobberend in golven van hoog hoogtelijnen scheren door ons achterland uit de fles wordt geschonken berenburg of hooghoud woorden in half vergane taal bekoren ons op bogen van wilgenhout krassen wij onze gedichten eb drijft letters uiteen wat blijft zijn de pieren die…

zee geen land zo mooi – te leven met de zeilen die haar trots laveert heb ik voor eeuwig het Wad op mijn huid getatoeëerd…

Een hond en een kat lopen samen op 't wad de hond wil dollen door de branding rollen. "Bah" denkt de kat wat is het hier nat en die meeuwen zijn míj véél te groot maak liever spreeuwen of mereltjes dood. Met zeehondjes spelen dát lijkt me wel wat kan me niks meer schelen dat het nat is op 't wad.…

ik zeilde onbezonnen langs 't riet en mijn voogdij terwijl Rottum zich torende toen het tij bij volle maan het water roerde aan de lij in 't gebed lag mijn Wad op dieptes ongehoord terwijl de hele vloot mij najoeg tot in den dood ik was de voogd van het kwadrant waarin het Wad mijn jeugd had gedoogd…

Kijk, de zon is nu bijna onder, ik heb het koud, ik hoor een kakofonie van geluiden maar dat kan niet van het wad zijn, ik weet niet waar het vandaan komt. Dag wereld en zee, vaarwel….. ik sluit de ogen. In de fryslan krant staat een week later dat een man in verwarde toestand het wad is opgegaan en aangespoeld is bij de kwelders van St.…

Het is een heldere najaarsdag in oktober, wanneer ik met mijn laarzen het wad trotseer. De schelpen kraken onder mijn laarzen en de zilte zeelucht dringt mijn neus binnen. Ik geniet van de kleine wonderen die bij eb op de zeebodem verschijnen en de vogels die hun eten komen zoeken.…

Als het aan de NAM ligt spelt men Wad binnenkort als Watt.…

Voorjaarsochtend vroeg stille regen op het wad een man steekt pieren.…

Een statisticus waadde vol vertrouwen door een rivier die gemiddeld één meter diep was. Hij verdronk.…

Langzaam glijdt de rivier door de kom van het dal en kronkelt zich weg in haar dromen, om tot slot bij het zilte en zompige wad oeverloos in de ruimte te stromen.…

Misschien, zo denk ik bang, loopt ook ons schip Wel midden in de Wadden op een klip.…

ik waad door dag en dauw en derde dennen naar een open plek met trillend zonnestof geen dier geen mens geen god is hier te kennen de stilte staat en zingt het morgenlof ---------------------------------------------------------- woensdag 12 december 2001 zonneleen 11 weblog: www.abelstaring.tk…

Hoewel de zon scheen werd ik geleid door een maan die me wegen wees die niet te gaan maar slechts te waden waren. Nochtans was ik gelukkig en prees de dag.…

Waar sawa’s nattig liggen te drogen In alles verzengend zonlicht Oogsten zij pijnlijk voorover gebogen Verschroeide ogen op zuigend slijk gericht Vermoeid verlangend naar de dis Waden zij moede naar bamboehuisjes Waar hun wacht rijst met zoute vis…

Met uw welnemêh deze suggestieh van een goseh die komp uht de stad achteh de duinuhhhh vanuith zehn tuhntje vol scheuhrgras met, ik zweerh jeh, een verlate gierzwaluwh die over meh hoofd zeihlt.…

Daar gaat mijn nieuwe liefde waar noordwaarts der stad de straten saamlopen op dokken, stroom, kanalen en stapelhuizen en zich weer in eindeloze dokken splitsen en verbreden, 't land in.…

aan P.B. Bayens Heel licht is het geluk: niet saam te dringen. Een woord is nooit zo licht als 't wel behoort; vleugels die wijd opengespreid zijn, trillen in de lucht, maar afstandsloos van de huizen, waaieren open, in breder vlucht en verdwijnen zonder spoor. Maar het geluk blijft daar aanwezig, al is geen spoor ook merkbaar. Geluk…

Wanneer zal dan die heimelike pijn, die niemand weet of weten zal, ten einde zijn? Wanneer zal ik me moeten verbergen, zeer timied, en schuchter doen, omdat een man mijn naaktheid ziet? En wanneer zullen beter sterkre handen m'n schouders omvatten en mijn lijf strelen, als ik, 's avonds, van verlangen moe, alvorens slapen gaan, wel doe. (Dan…

Naar het voorbeeld van Gerard Reves koketterie met 'Het Boek Van Het Violet En De Dood' zou de onmogelijke bestemming van het handboek dat alle andere handboeken overbodig maakt tot de diepste passies moeten behoren van de wetenschap – ook van de alfa-wetenschap.…

Het winkelen in Ikea, bij voorkeur op zondag, is een van de onafwendbaarste onderdelen van de cultuur van het nieuwe millennium, maar om persoonlijke redenen kan men zich er zonder moreel bezwaar aan onttrekken.…

In dertienhonderd en twee beken naar de stroom, stromen naar de zee, zó de verdedigers van het vlaamse-gemeente-sisteem, sterk in de strijd, wal, tegen de aanval van de franse leenroerigheid; zee-wal, pal, als de Rode Zee ten tijde van de Eksode was, tocht van godsvolk naar Kanaäan, tocht der Joden. Maar negentienhonderd zestien zal, zij aan…

Razend. Gedwarrel van stemmen, tot éen geraas vergroeid. Hoge klarinetklanken. Saxofoon-geluiden en wat rest daar tussen: geweldig koperen orkest. De buffetjuffrouw dromend. Heimwee of verlangen? Alles is hier een open raadsel. De oplossing echter vindt geen. Zacht autoritair de waard. Symbool van toekomst en verleen. En…

Hij drijft de tjalken over ’t Wad. Hij kent de tijden en de paden, vermoedt de oorsprong van de wind. Hij legt het aan met alle kaden. Hij is het die de zeilen bindt en die de richting geeft aan ’t roer Wij weten ons door hem bemind. Hij lacht om ons geouwehoer van slapen, shoppen, dit en dat.…

Daar zijn bloemen in overvloed, Boven het hoofd en onder de voet, Met bloemen bekranst, met bloemen beladen, Zullen we door de bloemen waden, Langzaam aan, dat onze hakken Niet de stelen zouden knakken.…