Alle inzendingen over Ulrica Lode

In 1759 trouwde je met Ulrica Lode. Ulrica was de dochter van een dominee in Harmanger en Jättendal in Hälsingland. Haar slanke figuur staat op veel schilderijen van interieurs. Ulrica en jij woonden op Pelikansgränd 5 in Stockholm, waar je weeflessen gaf. In 1760 werd jullie zoon Carl Petter Hilleström geboren.…

Als je de problemen uit het verleden niet oplost, sleep je ze later als een loden last mee.…

witte kruisen zwijgen op geschoren grasvelden onder gesnoeide bomen soms knarst het grind worden rijen verstoord soms druppen hier tranen gaan gedachten op de loop kostbare levens vernietigd een loden last in de aarde stil protest onder de voorjaarshemel…

o.a. margraten geschoren grasvelden bomen gesnoeid paden geharkt witte kruisen maken de stilte knarsend grind verstoort de doodsheid er vallen hier echte tranen gedachten gaan op de loop jonge levens vernietigd een loden last voor allen de dodenzang van kruisen schreit ten hemel…

Met lood in mijn schoenen begin ik voor de derde keer in een tweede klas. Weer een nieuwe klas met nieuwe mensen, maar omdat ik het niveau op de mavo gemakkelijk aan kan, heb ik daar tenminste geen stress van en dat geeft net genoeg lucht om weer een beetje tot mezelf te komen. Zo modder ik door.…

Men onderzocht zijn lichaam na zijn dood en ja, verdomd hoor, dat zat vol met lood.…

Traag beweegt de kleine groep vooruit. Traag ook golven de bronzen klanken van de kerkklok op het heldere lenteconcert van de vogels. De lage zon doet het jonge groen van d’ oude linden oplichten. In het onregelmatig geroffel van de voetstappen hoor ik de zware soldatentred van weleer. Bloemen bij het monument, bloemen bij de graven. De…

Traag beweegt de kleine groep vooruit. Traag ook golven de bronzen klanken van de kerkklok op het heldere lenteconcert van de vogels. De lage zon doet het jonge groen van d’ oude linden oplichten. In het onregelmatig geroffel van de voetstappen hoor ik de zware soldatentred van weleer. Bloemen bij het monument, bloemen bij de graven. De…

Heel lang geleden, om iets preciezer te zijn, in het voorjaar van 1946, schreef ik een opstel over een schoolreisje naar de Barendrechtse brug. Een reconstructie is bijna niet mogelijk. De dingen veranderen. Ik stond achter in de rij, ’s morgens om acht uur, wachtend op het fluitsignaal, waarmee de veertien kilometer lange voettocht zou aanvangen…

Robert van der Laan wachtte. Nog even, nog één halte en hij zou met zijn act beginnen. Maandagmorgen, de metro was nog half leeg. Toch had hij straks 5 euro nodig. Mimoun, zijn Marokkaanse vriend zat waarschijnlijk al te wachten in de xxx-kerk bij die halfzachte, maar toch aardige dominee. Samen zouden zij daar hun stikkie roken. Zal ik nog gaan…

Het is koud. Het regent. Voor de koekkraam staat een mager meisje. Roerloos staat ze daar. Waarschijnlijk kan ze niet beslissen. 'En u', vraagt de man achter de kraam aan mij. 'Ik prefereer mijn beurt af te wachten', zeg ik. De man zwijgt. Het woord prefereren is blijkbaar niet in goede aarde gevallen. We wachten: de man, het magere meisje…

Diepe zeeën omringen het eiland diepe blauwe zeeën omringen het eiland gij weet niet of het eiland van de sterren is daarboven gij weet niet of het eiland aan de aardas is diepe zeeën diepe blauwe zeeën dat het lood zinkt dat het lood zoekt dat het zinkend zoekt en zinkt zoekend zoekend zijn eigen zoeken en al maar door zinkt en al maar…

De klok drupt en het bloed tikt op de loden plaat dit kwijnende gezicht en de kromming van mijn voet. Het zal niet lang meer duren voordat ik in tweeën splijt.…

in de schoenen druipt het kokend lood het hoofd raakt al aardig uitgekeken de weg naar morgen duurt zo lang zal ik mijn rechterhand uitsteken voor een versgebakken brood?…

M'n leven kent twee totaal verschillende kanten, Zonder gecencureerde functie daartussen. Het leven ervan is als je mooiste tekening maken, Met de nadruk op de overgetrokken zelfde lijnen, Gemaakt met die totaal verschillende kant, de gum. Het opbloeiën van de rechte overweldige lijnen, De opvulling en het totaal-beeld van dit kunstwerk, Op…

alsof ik een steen gooi door de kleuren van het keurig glas-in-lood waarachter woede schuilt onrust aast stof opstuift mijn alziend begrip huilt met de blinden mee deze keer wil ík niet meer…

In zijn wijsheid sprak een rechter met gezag: "ook moordenaars moeten, als zij dat vragen, vrij hun woonraad naar elders kunnen dragen. Geen OM dat daarvan nog wakker liggen mag." De rechter door (eigen) wijsheid in slaap gesust, droomt zachtjes nu, zich van geen kwaad bewust.…

Ooit toen ik kwam en zag het eerste licht. In dat licht mijn moeders wang en later haar gezicht. Toen kreeg de wereld kleur en klanken vulden haar. De liefde had een geur, ik greep er gretig naar. Nu groeit de wereld dag op dag, en ik die nog niet ken, ik drink, ik huil, ik lach, en weet niet wie ik ben. Voor mij is toekomst nog een…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit 'Naslaagwerk'(1992) van Lode Bisschop (1921-2003)…

Ik zie haar zware zwarte kop drijven op de grijswitte nevelzee ik zie haar grote glanzende ogen droevig, haast meewarig, naar mij staren. Ik zie de wollige gerafelde oren en de nat glanzende zwarte neus ik zie de flauwe bolling van haar rug als een donker eiland boven de lage mist. Ik zie hoe kop en eiland als door een trage hand bewogen…

Daar gaan zij, man na man met doos na doos, een stoel, een badje met een klok erin, gehaast het huis uit en de wagen in. Pas op, dat gaat zo niet, roept iemand boos. In huis zijn alle kamers schaamteloos ontkleed, ontdaan van hun herinnering, een lichte vlek waar eens wat stond of hing. Geluiden klinken hard en grenzeloos. En dan is het…

Weet je nog die middag voor Pasen? Jij bracht mij het was voor het eerst naar het huis waar jij ter wereld kwam De prunus zwaar van roze bloesem het erf met zorg geharkt en met de roodstenen vloeren zo glanzend geboend leek het huis mij te willen bevallen In de keuken prikkelende geuren van köttelpearkes in de pruttelpan van houtvuur…

Ademnood Als lood in mijn borst Ik dorst naar lucht Diepe zucht…

En niet veel later voelde ze dat haar jurk van lood loodzwaar werd en dat ze gevangen kwam te zitten in een corset van lood. En hoe ze ook probeerde van haar verschrikkelijke jurk uit lood te bevrijden, het lukte het meisje niet.…

uit `t spijt me, was alles wat ze nog kon biggelen blauw weerkaatsend, haar woorden ongericht als kalkmatte krassen op een glazen beleving aan ‘t oog onttrokken van de scherpe omgeving keerden rustige tinten traag terug in haar gezicht `n scherf gebroken licht sloeg `t lood aan diggelen…

het waarom leidt echt tot niets god is dood en de agnosticus zwijgt den goddeloze stilte zwerend bij lood om oud ijzer…

aan schotsen van wangen hangen pegels bevroren verlangen gegijzeld uit grijs loden ogen zichtbaar bedrogen ontdooien verboden…

Vlammend vuur brandende liefde gij zijt voor immer verbonden met mij Loden last rustend op mijn lichaam laat mij nimmer vrij…

Ik heb mijn jas maar uitgetrokken zij spande lood om mijn schouders En knoop voor knoop heb ik ontketend wat in het keurslijf gevangen zat Ik heb mijn jas maar uitgetrokken nu ben ik naakt maar zoveel lichter…

Naar schatting wordt één op de vijf kinderen dusdanig gepest dat ze dagelijks met lood in de schoenen naar school gaan.…