Alle inzendingen over Vertwijfeling

Ik loop elke dag vier maal met onze hond in de prachtige bosrijke omgeving in en rond ons dorp. Maar sinds t begin van afgelopen week kom ik steeds minder mensen tegen. En als ik ze tegenkom dan lopen ze met n grote boog om ons heen. Wat is er aan de hand? Ben ik melaats? Heb ik lepra? Heeft de buurt mijn levensgevaarlijke columns gelezen…

Duizend rozen heeft mijn tong gegeven Fonkelend en vlammend, ware kleurenpracht Eender aan het blozende stilleven Door en door met eigen falen voortgebracht Langs de afgrond manoeuvreert mijn stem Onuitgesproken val ik over randen Hoop en vrezen zetten mij nu klem Tussen doodstille zwart besproken tanden Praten doet nu niets meer tegen muren…

Het is moeilijk om een hond te laten eten uit dezelfde hand die hem slaat.…

Nu haar dagen begonnen waren te korten, nu haar borst verminkt was, waren wanhoop en vertwijfeling in haar innerlijk samengeklonterd tot massieve gesteenten en de neerslachtigheid was als een inktvis met zuignappen die haar in zijn onheilspellende omhelzing gevangen hield....…

en tot wanhoop en vertwijfeling stemmende en ondefinieerbare tijd die alles vernietigt en verslindt in haar monsterlijk begerige muil....…

Vanaf de voorste plaats in de bus, die hij bezette, hoorde ik mijn naam roepen als in wanhoop of vertwijfeling: "Ineke!" Hij was weer op weg: hij sjouwt her en der rond in de stad. Mijn afwijzingen zijn hem rauw op zijn dak gevallen, maar mijn verre geliefde heerst over mij, beheerst mijn hart, mijn ziel, mijn gedachten en al mijn gevoelens.…

als de rust van gesloten ogen het geprevel van een stille naam mij ontwaken schenkt vol vertrouwen is vertwijfeling die nacht vergaan…

Lichtend in het schemer, onbekend en toch zo vertrouwd, een vertwijfeling. Een aanraking van het eigen zijn!…

De uithoeken van mijn gezichtsveld, het volledige van een ander De geheimen worden moeilijk prijsgegeven Vertwijfeling heeft gezocht en gevonden, in de oneindigheid van de Liefde, maar zal gauw verslagen worden…

bijzette aan de vertwijfeling.…

bejubel onze vriendschap, onzichtbaar intens, open de handen, in voortvarendheid om voor elkander de liefde te maken 4) CREDO mens, ik hoor je roepen zuur en ontevreden ondankbaarheid stijgt voortdurend uit je hart ja, het is ook moeilijk de zin te beleven bij ongelijke smart ik zie je geloven in vertwijfeling…

vragen ongevraagd zij kan beluisterd hij verdrinkt in haar op voice mail klef zijn handen trekken alsmaar rode rozen aan en in de haak hij slikt haar stem vermaalt hem elke dag helder koel zij ademt regelmaat haar zien is horen uit een hoorn horen zien lijken hem te vergaan…

Vertwijfeling. Het bleke strand reflecteert de leegte in mijn ogen. Eenzaamheid. De hamerslagen van de zon verpletteren mijn bronzen harnas. Verlangen. De golven vormen zoute korsten op mijn wonden. Het eiland. Het verlies. Het altijd wijkende antwoord.…

Jouw mond in m'n gedachten gedrukt, onderhuids bewegend Je vertwijfeling vaag pijnlijk aanwezig.…

Uit mijn naam, worden vele gedachten verwerkelijkt, overladen met vrede, die nooit komt, met oorlogen en geweld, honger en frustraties, in ijdele hoop, door dure geschenken, ter compensatie, in dezelfde vertwijfeling, die ook volgend jaar, mijn naam misbruikt, kerstfeest...…

Vertwijfeling in harten het speuren naar geluk verdwijnen alle smarten en niets gaat er meer stuk. De wolk zal eens verdwijnen de zon zal er weer zijn weg zijn verdriet en pijnen want dan is alles fijn.…

waar in de stille verlatenheid mijn nachten eenzaam blijven niets van wat gedroomd mij de herinnering schenkt aan die enige hoop in de vertwijfeling van tranen die zachte geborgenheid van momenten samen zijn waar de stilte wijkt in het gefluister van jouw hart ik luister naar het ritme herinner mij die nacht…

Jij bent mijn ster van het avondlicht In nevelen gehuld en diepblauwe duisternis Je licht verschijnt van ver en verlicht mijn aangezicht Je toeschreeuwend helder van geest door de wind gedragen Verwachtingsvol in vertwijfeling of je me liefdeskreten beluister Mijn hart heftig kloppend en vol gevoelens als je dit leest…

Jouw lichaam een zee vol verrukking soms rustig vaak wild en onstuimig Onstuimigheid van de jeugd onverzadigbaar eerlijk, oprecht jouw liefde voor mij Onzekerheid angst verlies ik verdwaald in jouw hart Vragen vertwijfeling hoop wanhoop mijn liefde voor jou...…

De afstand tussen de diepste eenzaamheid en vertwijfeling en de toppen van het geluk is een afstand die in lichtjaren niet te meten is; voor de schizofrenen zijn er de leegte en de wanhoop als voor weinig anderen.....…

Als bloemen konden huilen Dan zijn mijn bloemen blauw Dan ruik ik niet de fijne geuren Dan voel ik slechts de kou Gegrepen door vertwijfeling Lijken zij van steen Mijn bloemen zijn bevroren Mij gaat verdriet door merg en been Mijn lief die ik moet missen Mijn dierbaarheid Mijn steun Van wie ik hou De kleuren zijn verloren mijn bloemen…

Je bent nooit teruggekomen en je totaal onwetende zus heeft nooit de vergaande diepte van mijn wanhopige vertwijfeling kunnen peilen........…

Liefste blijf bij mij, dat is wat ik vraag Je hoor me wel, maar loopt door Mijn vertwijfeling duurt voort Waarom wil je nu niet praten? Wanneer ben je mij zo gaan haten? Je schrikt van deze vraag, kijkt om Nu zie ik de pijn in je ogen, En je zegt:” Je hebt me zo bedrogen”…

in haar hand hield zij geborgen een nieuwgelaten traan intens verdriet lag diep verscholen niemand die het zag geen mens wou het horen door vertwijfeling gebroken in de stilte geraakt haar lach ooit verloren hoe bitter is de vraag waar de droom is gebleven haar wens nog te leven in elke traan gelaten schuilde stille hoop…

....en in de verte, aan de horizon, aan de einder van het landschap, geflankeerd door de bebouwing en overwelfd door de lichtblauwe hemel, zag ik de bussen van "Arriva", zo vaak het decor van mijn wanhoop en vertwijfeling in het verleden, af en aan rijden.…

In de supermarkt, die meer dan enige andere winkel tot vertwijfeling kan stemmen, kopieerde ik eens nodeloos voor de verre vriend de geschriften van de wereldberoemde filosoof, genaamd Levinas.…

Nu de lente weer aanbreekt, zijn de bloeiende boompjes met hun roomwitte en roze bloesems wel ruimschoots misplaatst op het parkeerterrein in Tilburg West tussen de troosteloze gebouwen van het Twee Steden Ziekenhuis en De Hazelaar. Oorden van onheil waar het tomeloze leed bij uitstek zegeviert, maar wellicht kunnen zij tot troost dienen voor de slachtoffers…

Men kan aldaar in vertwijfeling ronddwalen zonder in zijn tot hopeloosheid vervallen en tot enge, onbetekenende en zinloze dimensies vervallen bestaan nog enig soelaas of houvast te vinden. De bebouwing, de brokstukken van wat men eens architectuur noemde kunnen bezwaarlijk tot de minste inspiratie of verhevenheid aanleiding geven.…

Liefste blijf bij mij, dat is wat ik vraag Je hoor me wel, maar je loopt met je hoofd omlaag Mijn vertwijfeling duurt voort Waarom wil je nu niet praten? Wanneer ben je mij zo gaan haten? Je schrikt van deze vraag, kijkt om Nu zie ik de pijn in je ogen, En zegt:"je hebt me zo bedrogen"…

Vertwijfeling over hoe me te gedragen Koel, afstandelijk en koud ? Of toch met liefde , warmte en mededogen Als iemand die nog altijd van je houdt ?…