Alle inzendingen over Verwoeste kindertijd

(voor Giovanni Pascoli (1855 - 1912)) 'Hell is for children!' Pat Banetar Je bent geboren in San Mauro di Romagna, waar je gespierde vader Ruggero in dienst was van de prinsen Torlonia, die gulle gevers waren, want er stonden altijd heerlijk dampende, kruidige pastagerechten op de keukentafel en jullie moeder maakte de heerlijkste vruchtensapjes…

Patissot voelde een rillinkje, alsof je voor de eerste keer de vrouw ziet die je ziel zal verwoesten.…

gaafheid van onze kindertijd.....…

Versgevelde abelenbomen liggen langs de grachten heen, die de oude zandweg zomen, hoofd en armen afgesneên. Sterke stammen, kon dat wezen, gij, die, op en in de grond, met uw voeten vastgevezen*, vamen* diep, ondelgbaar, stondt? Gij, die 't zwaar geweld der winden, kreunende, op uw kruinen droegt; die zo…

Oorlogsmonument Voor Rotterdam Verwoeste stad. 'La ville Détruite'. Ontzetting en Wezenlijke angst Uitgebeeld in een mens Met weggereten hart Armen omhoog In wanhoop en afgrijzen Geheven. Overvallen, niet Wetend. Verbijsterd Waardigheid behouden. Menselijk 't Lichaam gebleven.…

Honderden duist're vliegmachines kwamen aan bij nacht en ontij en boven slapend Rotterdam lieten zij hun lading vrij. Met hun bommen en granaatvuur sloegen zij de vrede neer tegen zoveel vuur en donder had de stad toch geen verweer zwartgeblakerd, platgebrand zoals Rotterdam toen was herrees zij echter als een phoenix groots weer uit haar…

Doorsnijden boomtoppen in diepe buiging de stormachtige wind verschuilt zich mogelijk een verwoestend lint…

de dag verzinkt in avondlicht wolken sieren de lucht vol pluizige dieren en vage beelden in kinderjaren ooit genoten luimerend op mijn rug in lome zomerzon mijn ziel zo groen als gras het blad nog onbeschreven…

Nooit nagedacht, niet willen zien wie voor me stond in spiegelbeeld. Gekruiste angst: ik links, zij rechts... de toekomst ingeduwd ik wel, zij niet. ik raak haar hand en voel de koude jaren... 6 jaar jong en 16 'oud' heen en terug naar de andere kant.... Maar nooit voor lang want de stilte vergat wie ik toen was.…

er was een tuin dat weet ik nog met hoge struiken als een bos waartussen ik het zonlicht ving daar leefden wezens zoals ik ze hebben wou soms werd een wrede vijand mijn zwakkere beschermeling nog steeds hoor ik de warme stem die mij het huis in riep en voorlas uit een lijvig boek nu is die klank een echo vol herinnering…

Wij konden op water lopen mits licht genoeg, twee kinderen die elkaar schreven en voorlazen want het schrift was alleen ons bekend Wij keken naar de tekens groot en zwart in de krant Voor jouw handtekening koos jij een zonnebloem ik tekende een hand…

de gedachten voorgesneden geprikt gekauwd en doorgeslikt het kinderbord onder de neus geduwd met het bevel tot eten het avondknabbelritueel een mondvol grotemensenpraat wie fluisterde werd hard getikt en zou het niet vergeten maar onder tafel - de schoenen stiekem uit - hielden we teengesprekken ons denken in een voetstoot uitgedrukt…

In oma's blikken koekjesdoos Vind je een heel bijzonder souvenir: Het zijn de dagen van weleer Op krom en geel verkleurd papier.…

Die ene dag is nu al meer dan 60 jaar geleden: wij plukten bloemen in de berm van de Kerkhofslaan. Wij hebben, leek het, uren voor het hek gestaan en 'k voel nog wat onze vingers met elkander deden. Wij waren veel te laat weer thuis. Je ouders ongerust en mopperig. Het eten koud; het vet stond stijf in 't bord. Vanmiddag blijf je maar in huis…

Met weemoed denkt zij terug aan de speeltuin waar zij speelde en oma achter haar schommel stond om haar te duwen hemelhoog Waar zij liedjes zong in kinderlijke onschuld en oma zong mee heerlijk onbezonnen tevree Kastelen vol gangen werden gebouwd met torens rond en oma hielp haar mee lief en geduldig, samen zo tevree Oma bezorgde haar…

Alleen in bed, staat zij naast me. Het meisje van toen. Zij reikt me mijn beer, verscheurd door kinderleed. Ik omsluit hem in mijn armen en weet dat hij begrijpt. Zonder een woord.…

Ook ik heb een kerstboom; alsof ik een werkelijk thuis zou hebben in de wereld; alsof niet de meditatieve kerstavonden met Moeder voorgoed een gepasseerd station zouden zijn; alsof niet alles mij ontvallen is; de familiekring, de mistletoe, de kerstgedachte en alles wat daarmee verbonden is sinds onheuglijke tijden..... Een klein mannetje, een kleurig…

Alles verstikkend van zuur vergeven sla ik wonden die ongeneeslijk zijn, injecteer ik groen met druppelend vocht tot een wisse dood het bruin zal verven…

hoe vaak had ik op een morgen als deze niet staan kijken naar de glans van druppels in het gras alsof ik de schittering voor de eerste keer zag nog nooit van dauw had gehoord nu de dagen kleuren en krimpen, zie ik ze weer glinsteren met de ogen van mijn kinderjaren onaangetast en schoner dan ooit…

Mijn Galgeven, aan jouw oevers speelde ik als kind in het rulle, gele zand met bontgekleurde schepjes, zeefjes en emmertjes. Jouw watervlakte zag ik later vóór mij uitgestrekt liggen: kabbelend, deinend, donkerblauw, zwart of grijs en ik spiegelde mij in jou. Mijn Galgeven, ik hoop je wéér te zien, eens, als ook in mij de storm is gaan liggen, als…

De kindertijd, nee, die hoef ik niet terug, maar waarom gaat ouder worden nou zo vlug?…

De leeftijd verstrijkt maar soms wil je door omstandigheden even terug naar kindertijd stiekem zieker simuleren warme handen van moeder genezen strelend door jouw haar langs je rode wangen en pa onbetwist de sterkste liefste man kus op linkerwang kindertijd stil verlangen.…

In die jaren van mijn vroegste jeugd bezocht ik de kleuterschool aan de Betuwestraat in de wijk "Jeruzalem" en moest daartoe met mijn vriendinnetje Gabie over de Koningshoeve en over de lage draaibrug over het Wilhelminakanaal. En zo wilde het geval dat we op een onheilspellende dag het zwartgeblakerde huis van Gori, de fritesspecialist, moesten passeren…

Als ik weer een kind was Dan zou ik de wereld nog niet kennen Niets weten van verlies en strijd Dromerige kindertijd Als ik weer een kind was Dan speelde ik mijn dagen vol Nog niet geperst in een andere rol Vertrouwend op mijn eigenheid Dromerige kindertijd Vaak droom ik over die voorbije dagen Naieve onschuld, er bestaan geen vragen…

In mijn kindertijd krioelde de straat van leven hoefden kinderen op elke hoek van de straat niet te beven voor het scheurende geluid van een zielloze wegpiraat In mijn kindertijd was televisie mét voorgeschoteld geweld nog een zeldzaamheid Vertelt in zwartwit… bleef men destijds thuis voor Saar en Swieber en het weinige…

Alles in een mum van tijd verwoestend wat ik zo zorgvuldig en intens had opgebouwd, waarna ik mezelf nog eens extra ga haten en ik weer terug bij af ben, in mijn favoriete nulgevoel, waar de kwade krachten uit mijn kindertijd mij nog steeds hebben willen, maar ik doorzie ze meer en meer en mijn liefdeskrachten gaan er dwars tegenin en ik weet zeker…

(voor Gia Scala (1934 - 1972)) Je bent geboren als Josephine Giovanna Scoglio op 3 maart 1934 in Liverpool. Je Siciliaanse, aristocratische vader was Pietro Scoglio en je Ierse moeder was Eileen Sullivan. Toen je drie maanden was, verhuisde je naar Sicilië. Je groeide op in Rome en op je veertiende verhuisde je naar Amerika. Je studeerde en…

Na predikant in Bedum te zijn geweest, werd mijn vader de gereformeerde predikant van Stedum, een Gronings dorp met enkele straten kriskras. Mijn oudste broer Addy was er al en mijn jongste broer Gustaaf werd daar geboren. Ik ging er naar de kleuterschool, iedere ochtend balancerend lopen over de metershoge muur rondom de Hervormde kerk, ooit wellicht…

We zijn beiden veel teveel tekort gekomen in onze kindertijd. Deze schade is helaas niet in te halen of in te vullen, hoezeer we dat ook wensten.…

geruisloos kwamen ze weer te voorschijn, vertrouwde beelden uit mijn kinderjaren het huis en de buurt waar ik woonde, de kerk en de oude jongensschool toch zag ik ze nu anders dan voorheen, was het dorp met een gouden gloed omhuld sluimerden straten en bomen in een stralend, tijdloos licht de ochtendzon betastte…