Alle inzendingen over We

We praten wat en ik zeg: lekker hoor, weer thuis, je gaat de mensen missen…..…

Maar nee, mijn man weigert in alle toonaarden, we hebben het appartement nog niet eens, maar de ellende is weer compleet! Mijn lichamelijke klachten wijt ik ook aan mijn ongelukkig zijn, met hem, de situatie, geen werk, een kringetje dat alleen maar kleiner wordt.…

We reden door dezelfde straat ik wist dat je een omweg nam en dat er een afslag kwam we liepen op hetzelfde strand ik wist dat je een omweg nam en dat er een afslag kwam we leven op dezelfde planeet bij ieder van ons hang ik een telefoon aan de muur ik wilde niet dat er een afslag kwam ik wilde slingers nachten lang er is een straat…

Weet je, ik denk dat we zijn als graan klein en schuchter begonnen als een sprietje piepend naar de lentelucht. Langzaam groeiend tot mooie grote halmen, wiegend in de wind, flexibel en sterk. En eens een graanveld op z'n sterkst is, dan heeft nog de wind noch de regen invloed op die gouden glooiing. Ja, zo zijn we, zo worden we!…

Zijn we van de Staat der Nederlanden? Zijn we speelbal van alle mogelijke ideeën die door onze 'leraren' in ons zijn verstopt? Zijn we van God? Zijn we van onze overtuigingen? Allemaal redelijke opties, die mensen als antwoord zullen geven als deze vraag wordt gesteld. Als die vraag al gesteld wordt, tenminste.…

Ik weet het niet meer De maanden zijn voorbij gegleden Ik kijk zo graag naar je ogen Zo mooi en donkerbruin Ik zou je willen beminnen En oneindig kriebelen in je kruin Ik zou je mond teder kussen Maar ik weet je bent er niet voor mij Wanneer spreken we nog af? En maak je me weer blij!…

Zal ik maar doen Alsof het gaat Zoals jullie willen Hokjes om in te plaatsen En te vergeten Wie ik ben Ik negeer de blikken Die me doen schamen Over wie jullie zijn De wereld een betere plaats Met of zonder mij Of maakt het niet uit Samen naar een toekomst Zonder 'typisch' En 'echt wat voor haar' Blijf jij in jou hoek Dan…

een vrouw inhaleert diep en blaast met haar hoofd achterover verveeld de rook uit die grillig schimmig zichtbaar omhoog kringelt in het schaars verlicht vertrek we wachten zwijgend tot het voorbij is ovens branden een grijswitte dikke pluim rook kringelt met de wind mee omhoog zichtbaar als een kattenstaart tegen de verder strakblauwe…

Iedere wereldbeschouwing is hoogstens een werkhypothese.…

We hebben boodschappen gedaan, jawel want bij de Lidl waren de bloemkolen in de reclame en ik ben dol op die groente, eega iets minder maar die doet gewoon mee en dus, pak ik zo’n mooie witte bloemkool, dan zegt ie: waren er geen kleinere? Eh, dit was de kleinste hoor (tja hij ziet de bui hangen van misschien wel 2 dagen?)…

Ik hoop intens dat alle prikken helpen, vermits we ze krijgen, want ook dat ligt natuurlijk niet vast, zoals de klok vast had moeten liggen, dus wachten we af....geduldig dat wel maar ook met dat onderbuikgevoel!…

boeit niet en dansen doe we allang niet meer het feest is gestorven in jou in mij zo vaak al van hetzelfde niets laten we gaan…

Zo “pakken“ we vandaag die laatste en gaan in principe voor drie dingen, maar ja, als je verder kijkt dan zie je ook spullen die je wel gebruiken kunt en die dus ook meegaan…geen punt dacht ik zo.…

Zij is de bedeesde wees De kleuter die zonder kaakslag Of opstoot van verwijten Bezweek aan maagzweren en venijn En de verraderlijk zwenkende stroom Van zijn en worden Tussen angstdroom en fantoompijn Op een korrelige krantenfoto Staat zij in een verkrampte pose Nu is zij vermist En voedt ze de kindse geruchten Dat ze door een dorpsgek…

Mijn leraar Frans en Bio op de Mulo, Bart O., waarschuwde in de jaren zestig van de vorige eeuw zijn leerlingen al voor de Chinezen. Maar eenmaal in dienst van het kapitalistische productiewezen bleken de Chinezen al gauw onze grootste vrienden te wezen. Hoe kon Bart dat van tevoren ook weten? Kind, je hebt groot gelijk. Laat je leraren maar kletsen…

Multidisciplinair werken kan ook alleen.…

Op de video zien we hoe een vrouw haar verkrachter met voorbedachte rade doodschiet, waardoor je veel kritieken over je heen kreeg en niet geheel onterecht, maar je stem is fenomenaal en zeer intrigerend, gelijkend op die van Amy Winehouse.…

Terwijl jij nou al een half uur met een glazige blik naar de daken zit te staren, creperen er over de hele wereld weer velen bij gebrek aan poëzie.…

Wat me eveneens ter ore komt is dat er nogal wat presentatoren die de boel aan elkaar praten- fietsen steeds volkomen onterecht zeggen: na de volgende bocht fietsen WE de berg op van 10%.…

Nu, na een paar warme dagen waarin we echt makkelijk gegeten hebben, komt wederom de vraag: wat eten we vandaag? Even ben ik stil en zeg dan: ik heb geen idee, als we het nou eens omdraaien en ik vraag aan jou, wat we vandaag eten? Dan is het ook bij hem stil, want dat is natuurlijk helemaal geen optie....hij bromt dan ook: je ziet maar!…

Nadat we de laatste winkel gehad hebben gaan we de markt over, kijkend naar alle uitgestalde waren en horen de gesprekken van de koopmannen zo van: er is amper personeel te vinden en weet je, dat klopt!…

Ik fluister u zacht 'goedenavond' Mijn schamel, m'n simpel bezit Al ligt er zo menig illusie Begraven in 't kamerke wit. 'Goedenavond', al doodt ge zo trage De hoop van mijn lachend gelaat O! Ik moet u bijwijlen beminnen Als had ik u nimmer gehaat. 'Goedenavond' gepeinsde gedachten Die zweven nog boven mijn hoofd 'Goedenavond' gestorven…

Krampachtig gefluister na onze woordenwisseling. Met een kromme vinger wijs ik je richting de deur. Wegwezen met zachte stem, heb genoeg van je gezeur. Wat sta je daar nou te huilen? Je hebt het er zelf naar gemaakt! Elke dag maar zitten luieren, wetend dat ik dat haat. Je blijft schokkend staan, met de deur op een kier. Met getraande…

Als er een eind is gekomen aan al je dromen dan moet je je ogen openen en kijken wat de mensen de wereld aandoen en dan vraag jij je misschien ook af: "Waar ben ik (in Godsnaam) dat men dat mag?"…

Griekenland: de navel van de wereld.…

Er wordt aan spotjes voor goedkoper lenen Met nieuwe regels paal en perk gesteld: De rente dient voortaan exact vermeld Waarmee de mistigheid moet zijn verdwenen Maar met een wet die mistigheid verbiedt Verdwijnt helaas de irritatie niet…

Wij ergeren ons dikwijls geel en groen Aan al die grote waterige bollen Die her en der door onze ijskast rollen, Doch nu is er de vierkante meloen. Toen ik dit las, dacht ik meteen: Waarom - Waarom zijn de bananen nog steeds krom?…

Een cadeautje? Maar de vorige keer heb ik toch duidelijk gezegd dat je dat niét had moeten doen?…

Als mijn verjaardag eraan komt dreig ik altijd dat ik de cadeautjes die ik niet wil hebben weer terug zal geven. Maar ik ben zo goedhartig: als het zover is gooi ik ze toch maar weer gewoon weg.…

Sinds er zoveel moois te koop is in de winkels is het gebruik om iemand een pakje te geven waar een duivelskop door middel van een sterke veer uit naar buiten springt in de vergetelheid geraakt.…