Alle inzendingen over We gaan op pad

We gaan op pad, hebben diverse dingen nodig en willen ook wat info bij de thuiszorg winkel, alles naar tevredenheid ook nog enne het is koud, heel koud maar wel droog en dus maken we er een langere route van…op de scoot bedoel ik dan… De snelheid van ons vervoermiddel zorgt natuurlijk voor wat extra wind en daardoor is het gevoelsmatig kouder dan…

We gaan op pad, moeten diverse winkels 'hebben' dus crossen we door de straten van…nou moet je dat crossen niet te letterlijk nemen want onze rijwielen kunnen niet harder dan 16 km per uur en dat is eigenlijk ook hard zat.…

We gaan op pad, met z’n tweetjes dit keer want afgelopen week was ik in mijn eentje weg en thuiskomend zit dan mijn maatje toch een tikkie verpieterd zeg maar, met z’n ziel onder de arm, niet letterlijk natuurlijk want dat zou niet goed zijn en waarom zat ie dat dan - wel dat is omdat: hij een heerlijke hobby heeft, waarbij gereedschap aan te pas komt…

We gaan op pad. De E8. Van Ierland naar Turkije. Hier aankomen zou wellicht mooier zijn geweest.…

Dat kan variëren van het uitlaten van de hond van de buren tot méér ingrijpende zaken zoals het begeleiden van een oude tante naar ziekenhuis, of erger, met haar gaan shoppen in een winkelcentrum. We gaan op pad en ik neem de hond mee, het is een hulphond die ik probeer op te leiden en voor hem is dit immers een mooie oefening.…

Niemand ziet de ander staan iedereen is alleen met zichzelf begaan Mensen sterven eenzaam en alleen onrechtvaardig, onmenselijk gemeen In deze wereld worden mijn kinderen groot daar waar mensen zinloos worden gedood Maar de wereld hoeft niet ten onder te gaan Zolang er mensen zoals ik zijn....we gaan er tegen aan !…

Nog even en we worden weer opgehitst door van nationalisme druipende mannen en vrouwen. We moeten weer helemaal enthousiast worden van sporters die hun best doen in en op sneeuw en ijs. We zullen een eindeloze reeks beelden krijgen van mannen en vrouwen die op schaatsen staan. Want daar zijn we goed in.…

De Islam moet door de wasmachine van de Verlichting.…

De staarder Zo lang, zo traag Te klein, zo bang Zijn angst, Getackeld door het leven, zijn trots ontheven, Zijn klank zo donker, zijn zicht zo mat, Zijn kennis: vindt het tussen zijn regels op het klad, Zijn defenitie van disipline is een eindeloze mars, Een duisternis waar alleen hij het pad kent, een wereld waar het pad hem kent.…

Ga je die padden allemaal een eigen kasteel met zwembad aanbieden of zo?’ ‘Doe je het of niet, Paco?’ Mij best Jansen. Mijn honorarium bedraagt vijfduizend euro. En je mag het storten naar de rekening ‘Help de Paco’s overleven”. To be kontinjoed…

Ik roep zo hard dat de doven hoofdpijn krijgen dat de woorden je bedreigen maar je hoort me niet Ik schud de boom totdat zijn wortels krullen het kraken je oren zal vullen zolang je mij maar ziet Ik spreid gedachten over ellenlange, vochtige paden tot ze in eigen zweet baden maar wat heeft het voor zin?…

je hebt hardhandig stenen verbrijzeld ons pad weer geëffend beseffend dat we anders niet door konden gaan we gingen voor maan de zon en plukten de sterren die voor ons schenen van verre stenen blokkeerden de weg je hebt het gezegd zij kenden gevoel hielden gedachten gegijzeld we waren vertwijfeld jij bereikte ons doel…

Dat het dichterbij kwam, daar waren we wel zeker van. Als duin zou het in ons huizen. En al vielen meeuwen vaak uit wolken, het was er, naderde en naderde. Zoveel wisten wij. Het pad, zeker, we tekenden het. Zo zou het zijn. Alles was in kaart gebracht en dan zouden we gaan. Veters gestrikt. Fiets mee.…

Dat het dichterbij kwam, daar waren we wel zeker van. Als duin zou het in ons huizen. En al vielen meeuwen vaak uit wolken, het was er, naderde en naderde. Zoveel wisten wij. Het pad, zeker, we tekenden het. Zo zou het zijn. Alles was in kaart gebracht en dan zouden we gaan. Veters gestrikt. Fiets mee.…

Vandaar mijn raad: Houdt oom agent je aan, Doe of je gek bent en hij laat je gaan.…

Laat ons leven in harmonie zonder de te vaak heel bewuste zonde keer op keer in gedraaide ronde als onvolwassenen en zie hoe de huidige mens verstrooid het wonderlijke pad van levenswijsheid zal vinden binnen hun vaak ongrijpbare dromen tot steeds nader van wat wellicht anders nooit zal zijn…

Omdat ze er niet zijn kon Staat er eten in de pan Een briefje: "even opwarmen Drie minuten in de magnetron Je krant die ligt al op de bank De witte was gedraaid De bonte is al uit de mand even luchten tegen de stank Je tenniskleding en je ballen Zitten in je tas Ik heb de rits maar dicht gedaan dan kan er niets uit vallen Bekijk maar…

We hoorden bij elkaar... Maar ga nu maar!…

Je bewoog steeds al hoekig in een figuur die je verzon in een mankerend kind vind je jezelf uit, éénmaal of tot het geen pijn meer doet als de dagen korten valt er niet meer zo veel te tellen : aanraking is nodig leerde je het was een mooie gedachte, de laatste van die dag In je slaap vond je geen rust, ook lange nachten voelen de…

nog even, dacht ik dan zal ik gaan niet dat aan mij de keus wordt gelaten ik ga niet staan in de wijsheid van het lot noch dat ik het ongewisse zal aanpraten nee, ik zie het verleden komen nog zonder om het duister te vragen ergens sluit het net dat moet haast wel ik voel de horizon al dagen…

We zoeken ons leven naar antwoorden over waar we hierna naar toe zullen gaan, maar volgens mij willen we helemaal niet weten waar we hierna naar toe gaan.…

Veel te snel waren we bij jouw einde Waar je hard van het pad af viel. Na een snel en gelukkig leven Een pijnlijke en diepe afgrond. ik zag je komen in mijn leven Maar ik zag je ook weer gaan. Met pijn in mijn hart pijn in mijn lichaam pijn die nooit meer weggaat hooguit minder wordt zag ik je mijn leven uitgaan.…

De paden op! Welja, dat ene pad dat heel de tuin bestrijkt: het rondje binnendoor. Diagonale bielzen hogen hier en daar wat op. En dat is dat. Wat heb je met me voor dat wij hier gaan? Een achtertuin van zes bij acht, een spoor van slakken, minder dan een blokje om. Jij zegt: ‘Dit is het binnenpad.’…

Waterval vol diamanten verstijfd van kou een wit pad kronkel tussen de bomen naalden van ijs drie kleine boezoes lopen over het pad van sneeuw op het einde draaien ze om ze zitten op de slee van klein naar groot we woezen naar beneden we schreeuwen, lachen, krijsen van blijdschap ow ow we gaan scheef me broer springt eraf me zus…

Ik had je, maar ik liet je gaan. Ik had tranen van geluk, maar ze droogden op. Ik had een hart, maar het brak. Ik had je, maar toch liet ik je gaan.…

Vragende vingers volgen lachende ogen die veranderen waar de spiegels niet wachten op de kermis van schuld en zonde en kijken elke liefde blind maakt.…

Ik zat nog even na, ongemakkelijk Op een Berlage-bankje, gevat In bijhorend gebouw Passanten passeerden mij Met gieters, bloemen en planten, heen Met gieters en lege handen, weer Voor de zoveelste keer De laatste eer, bewezen Terugkerend naar huis Meegenomen verdriet Dag pap, dag mam Het voelt goed, omdat ik kwam…

Een gans is een waker, maar bijt ook veel vaker. Schuw hen als het moet, want ze zijn niet zoet.…

Het zijn de doodgewone dingen die we dagelijks beleven waar we eigenlijk nooit bij stilstaan of het een gevoel van waarde geven. We zien de dingen om ons heen maar het dringt niet tot ons door alles is zo wezenloos toch gaan we er weer voor.…

' ‘Zeg jij het maar' ‘Laten we even daar overleggen.' Olifant wees op een plekje in de bocht waar ook een bankje stond.‘We gaan daar zitten mevrouw,'zei hij,‘ dan kunnen we ook ons brood opeten.' De dames knikten vriendelijk.…