Alle inzendingen over Zeer

'k Heb mijn jongste broer verloren mijn ouders, en nog zoveel meer ik voel zachtjes een traan langs m'n wangen vroeger doet toch wel een beetje zeer.…

je weet dat mijn woorden nooit kunnen zeggen dat wolken hoger dan het zonlicht gaan ze reizen door het donker over waan ik moet mijn stem in klankkleur nederleggen onpeilbaar voelt de diepte van mijn dreggen ook blootsvoets kan een mens nog stevig staan zie hier mijn open handen vol met graan wijl schoffels door de wijde velden eggen…

het deed te vaak te zeer nauwelijks durf ik geloven in wat ik in je ogen zie en in wat je wilt beloven ik zou het echt graag willen maar ben soms nog zo bang het deed te vaak te zeer en eigenlijk te lang het deed te vaak te zeer zit nog te diep van binnen pas als dit afgesloten is kan ik opnieuw beginnen steeds meer ben ik…

Ooit had ik een mama Nu heb ik haar niet meer 't kijken naar haar foto Doet allang niet meer zo’n zeer Toch bij tijd en wijle Voel ik weer die pijn Ik had zo graag wat langer haar kleine meisje willen zijn…

diep van binnen zit zeer opgeslagen, zeer diep diepzeezeer ratten zitten in een cirkel om een schaal met melk na verloop van tijd: een trilling een week gevoel, een kleine wee die zich voortplant, een golf wordt een eindeloze golf om in te verzuipen sluit de ogen ga onder, slaap word wakker in het zand met de zon op je lichaam…

Marie zit aan tafel, roert doelloos in haar beker koffie. De huisarts zei haar dat zoetjes beter voor haar waren, maar ze verlangt naar een suikerzoet verleden. Zo zoetjesaan verglijdt haar leven, en ze weet het. De 'zorg' is net de deur uit, sinds tijden heeft ze eindelijk weer eens een 'goeie'. Ze hoeft maar te zeggen wat ze wil en het gebeurt…

Ik kijk toe hoe golven breken Op de uitgesleten stenen Mijn gedachten blijven steken Bij alles dat is verdwenen Hier aan de haven vind ik rust En herleef vervlogen dagen Ik zie hoe zee de kade kust Golven diepe groeven zagen Hun liefde gaat gepaard met pijn Zoals ook die van ons mijn schat Maar het is en zal altijd zijn Zo zeer heb ik…

Jouw zomerfluister is een zwachtel op mijn zere huid, jouw tere stem be- zingt de taal van het zo grijze evenwicht in ons verwante en weke duister. - - - met dank aan J.S. Bach voor zijn fuga in f/ Wohltemperiertes Klavier II…

Gebroken is het woord dat tranen laat verdwijnen met gedachten die wegglijden als onze stilte niets meer deelt, het verdriet in elke herinnering dankbaar meekijkt en ik zwijg zolang zwijgen niets verandert.…

Maar met het oude zeer is het gedaan. Na al die jaren van mijn rouwproces en moeilijke tijden, ben ik u toch weer aan het begin, het begin van nieuwe zaken en vervlogen dromen. Zelfs al moet ik diep in mijn herinneringen gaan om mijn dromen terug te zien. De tijd is er nu voor gekomen, ik zal mijn oude zeer nu moeten loslaten.…

krultangen moderne hitte tweehonderd-en-twintig volt pijpenkrullen zijn weer in zullen wij samen, jij en ik nadat we zijn gescheiden door ouwehoeren, want wie wilde praten een stickie roken spaceverruimen en ruzieloos ieders`weegs gaan en ons kind laten schommelen wippen en draaien zullen we alles in het vage laten..…

Over mijn zeer bewuste en definitieve leefwijze of levensstijl heb ik een persoonlijk gedicht geschreven. Volgens mij zijn er twee groepen mensen: groepsmensen en Einzelgänger. Uit het gedicht blijkt bij mij het laatste het geval.…

Vanochtend tijdens het ontbijt met mijn echtgenote, dacht ik, mijn spierpijn enigszins verbijtend: dit jaar vier ik voor de vijfenzeventigste keer het Kerstfeest, waarvan de laatste zeventig bewust met daaraan verbonden bepaalde gevoelens of een speciale herinnering. Tijdens mijn peuter-, kleuter- en kinderjaren was het gelijktijdig geloven aan het…

Misschien is het denkbeeld van een meervoudige kerstman niet raadselachtiger dan die hele geschiedenis van de Drieëenheid, die de kinderen op de zondagsschool vlotweg moeten aanvaarden.…

Al raken onze stoere veteranen Als oude ijzervreters nooit van slag, Ze waren op een droeve najaarsdag Vanwege hun Prins Bernhard toch in tranen. Want die had tot verdriet van zijn soldaten Hotel de Wereld voor altijd verlaten.…

Tussen slaap en droom kwam jij te staan En hield mij wakker één nacht lang Om pas in het eerste licht weg te gaan Vrees was mij onbekend, nu ben ik bang Dat jij opnieuw vannacht daar zult zijn Om mij te wijzen op de bekende pijn…

Meteen toen hij zichzelf had laten vangen Heeft Tariq boos promotie opgeëist Op de de-meest-gezochte-mannen-lijst Die overal in Bagdad schijnt te hangen. "Want op plaats drie-enveertig," zei Aziz, "Lijd ik als kopstuk echt gezichtsverlies."…

Opgesloten in jezelf. Je hart ommuurd. Met grove stenen in diverse lagen. Gemetseld met snelbeton. Water en stootvast. De kleuren vervaagd naar grijs en zwart. Vergeten een raampje voor een beetje licht naar je hart.…

'What have we done', is nu al de verzuchting van menig Brit die gisteren nog in de euforie van 'Leave' ontwaakte. De Brexit blijkt niet meer te zijn dan het afreageren van de frustraties van de gewone man die zich in de Engelse klassenmaatschappij steeds meer het ondergewaardeerde en verwaarloosde kind voelt. Een proteststem, gevoed door de onderbuik…

Alcohol en meiden, dronkenschap en lijden, waar een wil is is een weg, maar soms ontbreken beide.…

de straten sober van het neerslachtige plensen het dak van mijn wereld ziet blank. in de barre kou van een jaarwisseling is mij ontnomen het gevoel van veiligheid met als plaatsvervanger de slechte raadgever. langzaam herreis ik weer uit het graf van het onverbiddelijke gevoel van onbegrip en zoveel meer, vrijheid heb ik des te meer leren…

nee laat maar even niet van je horen je walmt naar zeer en ik hoef niet meer ik zie een dwang om je gezicht aan te raken elke seconde een tik tegen je sik om het kwartier schiet mijn vinger door het papier toetsen vliegen van het bord was je kleren, je lijf met zeep en neem meteen je mond mee je walmt naar zeer ik hoef…

Uit een voorbijgaand raam kiert vaag een naam word ik geroepen? Wie, denk ik, woekerend met heden en verleden. Terwijl een glazenwasser stuurs rechtlijnig lapt, ik onder ladders stap, gloort onverwacht jouw stem weer op en snerpt. Het raam versplintert barstens tot de randen Ik sta versteend en voel opnieuw de splinters branden.…

(voor Charlotte Ann Martin (31 oktober 1976)) Je bent geboren in Charleston in de staat Illinois. Je moeder Becky is een programmabeheerder voor het ontwikkelingsgebied bij gehandicapte volwassenen. Je vader Joseph Martin is een muziek-hoogleraar aan de EIU (Eastern Illinois University), opgericht in 1895. De acteur John Malkovich studeerde ook op…

Als het zeer doet, grote kans dat het de waarheid is.…

Jouw moeder herhaalde alsmaar de schrijnende zin 'Het doet zo zeer!', omdat ze last had van een versleten heup. Door de zorg voor jouw moeder kon je niet aan een nieuwe roman beginnen, maar die film is belangrijker dan een roman.…

Amarillis Hier is In een zeepbel Iris Hang de bel Aan een ring En de ring Aan je neus Amarillis Schud je ’t hoofd Speelt het licht In de bel Met Iris Schud je fel Breekt de bel Amarillis Waar is Iris Iris is hier geweest Amarillis Aan een ring En de ring Aan jouw neus Wijsneus Amarillis…

Oud zeer Je komt hem hier op elke kruising tegen: een stil agent en hooggeeerde heer. Hij heeft zijn standplaats welverdiend verkregen, maar is misplaatst in ons modern verkeer. Die coupe, dat rossig haar, dat kan niet meer. En raar dat hij doodsbleek het hoofd laat hangen. Hij is verkrampt, een brandpunt van oud zeer.…

En de zeer ingewikkelde tijd van Cromwell.…

Werkelijk het hele land Montenegro staat op Code Oranje. Zowel van Noord naar Zuid, ofwel van Orina naar Kotor, als van West naar Oost, dit wil zeggen van Maocíci naar Podgorica. Goed voorbereid was ik om 'Zwarte Bergen', lees: Montenegro te bezoeken, maar helaas gooit COVID-19 roet in zowel ontbijt, lunch als diner. 'Oranje boven' op een wijze…