Alle inzendingen over Zoveel

." Toevallig kapster Dat Nieuwsmomentje met zoveel haar geboren is, lijkt wel voorbestemd.…

Had zoveel meer willen zeggen, Maar wist niet hoe het uit te leggen. Wat het was, zal je nimmer verstaan, Toch voelde ik bij het afscheid een traan.…

Het oneindige verlangen Rust is geen gegeven Door belevenissen bevangen De eenwording is het streven Zoveel meer dan alleen het leven Een gegeven zonder rangen Een wereld zonder belangen Onvoorwaardelijk blijven geven Een verloren strijd Een gevecht zonder eind De waarheid die men mijdt Gedrag steeds ondermijnd Tot elke compromis bereid…

Wij zussen hebben altijd een workshop zo noemen we het voorlopig maar Pasen Pinksteren Kerst noem maar op we zijn dan weer gezellig bij elkaar We maken dan vier mooie bloemstukken voor vijf innig geliefde mensen hiermee willen we de pijn onderdrukken ik kan geen liever zussen wensen Al zijn we samen door een hel gegaan zoveel verloren in…

laat mij verblijven enkel en alleen op de zachte toppen van je vingers laat me niet stijgen noch dalen in dromen licht van toon ik wil ontwaken in de rust van je morgen in mooie woorden zonder schroom laat mij je handen vullen met alles wat vleugels heeft in lage en hoge wolken waar vertrouwen wordt gestreeld ik wil verlangen…

Auto’s gaan op de rem, ook al een hele slimme actie ( niet dus) en ik ben stomverbaasd over zoveel stommigheid. Volgens mij, bestuurders van die tiental auto’s, is het de bedoeling dat je zoveel mogelijk ruimte laat voor hulpdiensten en dit al helemaal als ze blauwe lichten en sirene voeren?…

met de betonrot bedoel ik dat wij inmiddels zoveel de klos geweest zijn dat de pijlers van het ziekenhuis aan ons ten grondslag liggen. En dat door deze onderzoeken en allerlei behandelingen er misschien wel beton rot is geconstateerd in de pijlers van het ziekenhuis ligt niet aan ons? Dat wilde ik even rechtzetten ( Len)…

(voor Bayla Wegier (1928 - 1971)) Je bent geboren op 23 oktober 1928 in Sosnowiec, Polen. Je vader Chaym Wegier was bakker. Je moeder heette Chaya Zygelbaum. Je had drie broers: Robert, Jacques en Jean-Isidore. Je zus heette Sura. In de Tweede Wereldoorlog probeerden jullie als Joods gezin naar Zuid-Frankrijk te vluchten, maar jullie werden…

Hoeveel precies vraagt zij waarop hij antwoordt met een opsomming van sterren manen, meteoren en planeten meer nog dan gemis tot zij onrustig wordt Dan vraagt zij of het misschien nog een ietsje meer mag zijn dat geeft hij met een kus Zij glimlacht, doet het terug…

Ik hou van jou, Vier kleine woordjes met zoveel betekenis.…

wat bracht je me veel zoveel kriebels bijna te veel! en vriendschap nog het meest…

Zoveel liefde en Zoveel pijn Zoveel moeite om bij elkaar te zijn Zoveel twijfels Zoveel pech Zoveel te zeggen maar Zo ver weg Zoveel haat terwijl je wel van me houdt Zoveel warmte en toch ijskoud…

Toch zijn er ook dingen die gebeuren met minder impact, met meer menselijkheid en met meer gevoel waarmee ik dan weer niet de 24 uurs aanwezigheid van pijn bedoel, want die is er nog steeds, is ook niet zomaar weg. We (ikke dus) moeten geduld hebben en zo bezit ik mijn ziel in lijdzaamheid, wat een prachtige zin in een minder prachtige periode.…

Zoveel mensen, even zoveel meningen en iedereen heeft wel een visie want zeg nou zelf: hoe vaak hebben we het woord gehoord wat virus heet, wat Corona heet en hoe vaak heeft U de handen gewassen en mondkapjes gekocht? Talloze malen toch?…

Ja, zoveel mooie woorden zijn er over geschreven, hele boekenkasten vol, maar nu ik het je dan ga zeggen, zucht en stamel ik er dan tenslotte uit: 'k'k'kauwanjauw!!!…

Terwijl het " gewone " nieuws gewoon doorgaat, blijft bij een behoorlijke grote groep het meest indrukwekkende nieuws van de site- stop het meest de gemoederen bezig houden....vanuit mijn ooghoek zie ik weer een bus mensen hierheen gereden worden; wat erover schrijven, of bij de " gemoederen " blijven...ik besluit het laatste. Denkend aan de…

Dragen mijn ogen me naar jou dan zal ik blijven waar jij wilt gaan met jouw ogen als de sterren fluisteren en kijken met onze ogen waar we eindeloos met onze schaduwen dansen en de liefde en de maan onze eenzaamheid wensen…

Dat mijn lijf heel even spreekt Als ik je stem hoor Daar doe ik het voor Dat mijn pupillen groeien Als ik in de jouwe kijk Het voelt zo rijk Dat mijn adem even stopt Als je me aanraakt Dat is wat me zwak maakt Zwak maakt voor jou Maar ik kan het je niet vertellen Je bent nu vrij Rust zacht mijn engel En wacht op mij…

Zoveel pijn, intens verdriet, en niemand die het ziet. Ik huil tranen met tuiten, maar vaak komen ze niet naar buiten. Van smart schreeuw ik het uit, terwijl ik dapper een liedje fluit. Ondertussen gaat mijn hartje naar de knoppen, is er dan niets dat mijn pijn kan stoppen?…

vrede wordt gevochten waar ogen van kinderen tranen ze schuilen, om kogels ondergedoken zoveel moois.....…

En er is nog zoveel tijd.…

Want volgens de buurt is elke bijwerking uit den boze en hoe ziekelijk is dát...zit maar als kankerpatiënt ziek thuis te leven, dat geeft wel zoveel overlast. Nou zijn wij nooit de beroerdste geweest, U vraagt en wij draaien compleet door.…

U weet net als ik dat sport allang geen sport meer is, daarmee vertel ik niets nieuws. Laten we even helder zijn het heeft tegenwoordig te veel donkere kanten aan zich kleven, met name de teamsporten. Nee, meestal niet bij de beoefenaars, maar bij de toeschouwers. Om heel eerlijk te zijn hou ik aan de ene kant best wel van sport maar aan de andere…

Ik heb zoveel langs die geliefde gracht gelopen, dat scheelt ook. Na dat seksuele misbruik heeft Marieke een jaar lang gezwegen en kreeg ze anorexia nervosa. Ze was fysiek uitgeput. Tijdens haar logopedielessen keek ze naar de poëzieposters op de muur en raakte ze geïnspireerd. Poëzie als schuilhut en overlevingsmechanisme.…

Weet je nog die tijd van vroeger? Toen geluk heel gewoon was, je speelde op straat, ( of niet ) en dat kon tot de lantarens aangingen? Weet je nog? Toen we met volle tassen boodschappen gingen halen voor je eigen gezin en soms voor de buren ook? Weet je nog? Weet je nog dat het toen net als nu- ook gewoon donker werd en je er soms op uit gestuurd…

ik kan niet meer van binnen ben ik hol ik wil het weer weer vullen ik wil vol een handje wind vlijt bladeren op een hoop strijkt door mijn haar haalt gedachten uit de knoop een mand vol zonnestralen weerkaatsend op het fruit oogst van zomerdagen de kleuren rijpen uit stofjes schonen uit de lucht met zoveel regen dat het giet hagel…

De rots bezit een kleine kloof. Zout water sijpelt op een steen. Hardheid biedt verlangen weerstand. Vergeving eindigt op geween.…

ik hou zoveel van jou meer dan de wind die de kruinen van de bomen streelt meer dan de zon die de huid van de aarde warmt meer dan de zee die duizenden malen haar grenzen kust je zult het misschien niet willen geloven maar mijn hart stroomt over van liefde en ik verdrink in mezelf om jou heerlijk…

De metrobak, waar wij vlakbij wonen, is nooit een item geweest om over te struikelen. Nou zou dat ook niet kunnen want het ding staat op pijlers een heel eind boven de grond en dus kun je er niet over vallen of je zou enorm grote voeten moeten hebben, maar dat terzijde. Jaren geleden belde ik met de RET om te vragen met mijn liefste stemmetje: of nou…

(voor Frances Matilda Vandegrift (1840 - 1914)) Je bent geboren op 10 maart 1840 in Indianapolis. Je vader Jacob Vandegrift was bouwer en je moeder heette Esther Thomas Keen. Je had donker, krullend haar en je leek op een tomboy. Op je zeventiende trouwde je met luitenant Samuel Osbourne. In 1858 werd jullie dochter Isobel geboren. Samuel vocht…