Alle inzendingen over alledaags

Dikwijls wenst men Gods aanwezigheid te bemerken of al biddend en peinzend te voelen. Het gangbare geloof is voortstappen door moerspoelen, waarbij men nogal eens struikelt of een eindje wegzakt. Daarna mag het overeind komen en verder gaan het vertrouwen op de Heer versterken. Gods leiding worde in het wijde, grote leven aanvaard. Het zich herinneren…

Ik hoor de telefoon. Ik draai me om, zet de radio aan en trek het dekbed nog eens extra behaaglijk om me heen. Als het belangrijk is dan bellen ze nog maar een keer. Ik realiseer me dat het te laat is om nog iets van een ontbijt te fabriceren voor het nageslacht. Ik voel een knallende koppijn, dus reden te meer om nog even te blijven liggen. Na de nieuwsberichten…

De grootste kruidenier van Nederland Wenst straks geen advertenties meer te zetten. Niet dat hij op de kleintjes zal gaan letten, Nee, Albert Heyn maakt dan zijn eigen krant. Zo komt hij bij zichzelf in een goed blaadje En dat past beter in zijn eigen straatje.…

Een alledaags sprookje. Zonder Google, Facebook of Twitter.…

In de wijze liefde raadt elk het hoge, geheime zelf van de ander en schept, weigerend in het alledaagse te geloven, een spiegel waarin de minnaar of de beminde een beeld ziet om in het leven van alledag na te volgen.…

het is alledaagse gewaarwording, wording, waarachtig. lichamelijkheid doordrenkt met geestelijkheid toch hou ik van die aap, verslaafd aan de zon, en blesseer me vaak, ploeterend, eigenwijs op zoek naar menselijkheid: applaus. het is alledaagse gewaarwording, wording, waarachtig.…

Zal ik nog lang het gevoel voor het wonderbaarlijke van het alledaagse hebben?…

Al die alledaagse dingen, het is ook maar een hint. Wees je er steeds van bewust, hoe mooi of jij dat vind. Te leven zonder zorgen, en door het leven bemind. Je plukt de dag van morgen en je voelt je dan weer kind......…

Kerst in Irak is als iedere dag patrouilles, mortieren, handgranaten, geen water, geen elektriciteit, tanks en geweren in de straten. Kerst stelt er niet veel voor dit jaar liederen bij een bomaanslag slingers bij zelfmoordcommando’s nee - kerst wordt dit jaar een gewone dag. Kerst wordt een dag zoals iedere dag, niemand kent immers vrede…

strand onbegaanbare rulheid handenvol zand naakt alledaags in wit het zonlicht oneervol trotserend gestrand in patat braadlucht verwaaiend broodje knars tussen tanden of, in branding slissen en dollen rollen en tollen verschuimen en schreeuwen de golven plezier kinderen duiken springen en zingen het lied van de trekkende…

Op overdagse wolken schijnt altijd de zon Ze vormen zichzelf, groeperen Ze huilen hun regen leeg, pakken samen De draad weer op door te condenseren Ze compenseren de gaten in de lucht Ze accepteren zonnestralen in vogelvlucht Drijven als een warme deken richting de koude nacht Omarmen gouden randen aan hun grens van waterzucht Veranderen…

Het is zo vanzelfsprekend geworden...zo banaal bijna. Een scheiding is zo ongeveer het allerergste wat iemand kan overkomen. Tenminste, als je over gezond verstand beschikt. Degene die hier licht overheen gaat en bijna als vanzelf in een andere relatie sukkelt, zal nooit het geluk vinden. In de ogen van degene die achterblijft en dit nooit gewild…

Alleen het weer al...het klopt niet. Winterjas, terras, plu en sol, natuurijs en consumptie-ijs ze volgen elkaar op in een tempo dat normaal slechts in dromen wordt gehaald. We krijgen storm! Een weeralarm! Een superstorm zelfs! Sjor de houtstapels, reef de rolluiken, volg de buienradar. Verlofdag genomen en sidderend met "de hoeksteen van de samenleving…

Het alledaagse is daarom geen decor waartegen het bestaan zich afspeelt. Het is de plaats waar het bestaan zich voortdurend voltrekt. Niet ondanks zijn eenvoud, maar dankzij haar. In het gewone ontmoeten wij de tijd, de ander, ons lichaam en uiteindelijk onszelf.…

Alledaagse mensen vinden alle mensen eender.…

Nee niet altijd, maar het helpt wel de alledaagse problemen tot normale proporties te reduceren.…

bomen groeien ongevraagd gezuiverd van menselijk lawaai en alledaags gewin alleen bewogen door de wind en door de stilte van de stilte…

zoals bij Brel de teksten rauw & schrijnend moeten zijn zo zijn gedichten dikwijls het mooist wanneer ze wreed verslag doen van het alledaagse leed het leven is nu eenmaal niet alleen maar rozengeur…

Van een tevredenheid zoals ik die bij anderen zie, een alledaagse, in zichzelf rustende tevredenheid. Afwezigheid van ongeluk. Je kunt er minachting voor hebben, maar wie in die tevredenheid zit is zichzelf genoeg.…

Zo heb ik in mijn alledaags bestaan Tenminste nog een aantal zekerheden. Maar plots is heel mijn leventje ontwricht: Vandaag zijn alle Albert Heynen dicht!…

Weerzien is niet vanzelfsprekend en zeker niet alledaags Wie verzekert er dat je degene die je vandaag vol vertrouwen gedag zwaait, waartegen je zegt: tot weerziens, dat je diegene na verloop van tijd heelhuids weer zult zien?…

Het horrorgenre wordt gevoed Door de alledaagse realiteit Zo raakte een moeder zoonlief kwijt Door wasmachien en linnengoed Ik moet de filmtitel nog verzinnen “Wurgend Witgoed” of “Luguber Linnen”? "...Wasmachine wurgt jongen...De mouw van een kledingstuk draaide zich om zijn nek..."…

De nu nog jonge dag wordt al alledaags.…

Een alledaags moment, eenvoudig en zo eigen, één simpel gebaar en toch zo speciaal … de mooiste dingen in een mensentaal.…

krachteloos zinkt mijn hoofd in schouders afgesloofd voor alledaagse zorgen vlekjes op mijn ziel ik heb ze nooit gedoogd maar op de waslijn van perfectie wordt niet rimpelloos gedroogd de druk van het geluk alles dik voor mekaar weegt bij momenten even zwaar als de ontbering…

De nacht is donker En hangt zwaar In mijn hoofd De sterren zijn Lichtpuntjes In de grootste Duisternis Kleine stipjes Die niet groter Worden en Zullen verdwijnen Met de zon Dan is mijn hoofd Weer vol Met alledaagse zorgen en verdwijn jij voor even naar achter in mijn gedachten…

Ontnuchterd gaan we terug naar de realiteit en de sleur van alledag.…

verlegt vaak grenzen zo is er buurvrouw die ‘t weer doet met buurman en niet omdat ‘t moet kwestie van de weet ‘k kreeg hartekreet aangezien 'k alledag van haar mee eet werkend aan ‘n verslag - m’n gemoed is er zoet mee…

Penseelt met veel plezier gedachten dicht Van iedereen die na dat wachten zwicht; Een dag vol bloemlees en ontzag-gezichten Morgen wacht de sleur van alledag Maar deze site blijft daag'lijks vers aan slag…

nog voelbaar, bij elke stap langs de blauwe reiger die geduldig naar het water loert onder de milde zon die glanst op het rimpelloze nat voorbij de vrouw die me vriendelijk groet hier vaak de eenden voert zomaar een moment van simpel genieten van klein geluk op het pad van alledag…