Alle inzendingen over argwaan

hoe was het ook al weer eenzaam wantrouwig iedereen die zegt dat ze maar eens moet zeggen in 's hemelsnaam wie ze dan wel vertrouwt dat is pas de ware griezel wat zeg ik de laatste griezel alsof er iemand op deez aard zou zijn die ze meer zou kunnen vertrouwen dan zichzelf die zou haar trouwens ongetwijfeld vertellen dat…

Bjarne probeerde het contact vaak te vermijden, maar ze kwam steeds terug om de boel te beheksen met haar argwaan en haar vermogen om overal vertwijfeling te zaaien. “Is dit nou liefde?” vroeg Bjarne zich af terwijl hij probeerde te achterhalen wat de betekenis van de drie nachtmerries geweest was.…

Oosterlingen zijn mensen die het westen wantrouwen.…

Een krop sla met het waarmerk 'macrobiotisch' dient bij ontstentenis van bladluis met gepaste argwaan geconsumeerd te worden.…

Praten zonder woorden, huilen zonder tranen, klimmen zonder koorden, het alles is zo veel te lief om te kunnen argwanen. Knippen zonder schaar, zingen zonder stem, het doen veranderen zonder enig gebaar.…

Nu Albert Heijn opeens naar eigen zeggen De meeste prijzen blijvend heeft verlaagd Heb ik mijzelf argwanend afgevraagd Hoe ik het woordje "blijvend" uit moet leggen. Ik dacht meteen aan mijn gescheiden vrouw. Die zwoer mij indertijd ook blijvend trouw.…

Korte inhoud van het voorafgaande Olifant en Muis wonen samen. Na een goed begin is hun relatie steeds slechter geworden. Muis heeft haar eigen woning aangehouden. Die staat al heel lang leeg. Het was aan het einde van de herfst. Het pad liep langs een slingerend beekje. De bladeren hadden al herfstkleur moeten hebben, maar alles was nog groen…

In ons land heersten afkeer, angst en woede En woekerden de argwaan en de haat Nadat Van Gogh hier werd vermoord op straat, Maar plotseling keert alles weer ten goede. Misschien nog één zo'n ramp er overheen, Dan voelen wij ons allemaal weer één.…

Het rimpelen van zinnen geregen door een naald krijgen eindelijk taille de uitvoering wordt bepaald De achterdocht geroken het slinkse iets geproefd in de geest vastgehaakt zodat uitleg niet behoeft Argwaan is geen illusie de afwerking kost tijd het zomen van het leven dat sloopt een mens geheid…

Nieuwsgierig kijk je me aan Ik moet lachen om je blik Mijn geluid geeft jou argwaan Maar je bent geen bangerik Ik pak je op Je drukt jouw lijfje tevreden tegen me aan Helemaal ontspannen als een lappenpop Blijven we heel intiem zo even staan Ik zet je neer Je kijkt me aan ontwakend uit je roes Jij verzacht al mijn hartzeer Ik hou van…

Als de wolf zijn tanden verliest En de vos zijn streken Wordt het schrift des dichters Nog altijd argwanend bekeken Maar de oude geleerde uil Die leest vanuit alle hoeken Begrijpt de essentie ervan Hij leest dan ook andere boeken Maar meestal zijn alle dieren het eens En laten kritiek achterwege Uiten lof voor hem die het schrift beheert…

Een somber man dus vaker blijer dan een ander die bij het verkeerde uiteinde begon want aan schone verwachtingen zit geen reinigbaar handvat wie misgrijpt houdt voor eeuwig vuile handen daarom de argwanende tanden liever gezet in de pech het neehoofd voortvarend geschud zo oefent hij soms een trage maar toch aanstekelijke danspas tussen…

Grijnzend ligt de bal te wachten op mijn zo vaak geroemde linkervoet, die door tachtigduizend ogen met argwaan wordt begluurd. Mijn beschadigd lijf wil hier alleen nog snel vandaan maar moet nog wel verschalken die arrogante panter in een onbegrijpelijk gekrompen doel.…

Ik ben het niet waard Jouw lippen fluisteren mijn verloren naam Jouw handen dragen mijn magere liefde Jouw armen omhelzen mijn drinkende huid Jouw stem verjaagt mijn geknede argwaan Ik ben jou niet waard Ik verbrijzel aarzelend jouw aanraking Ik verdruk wenend jouw vriendschap Ik stamel wantrouwende woorden Ik breek jouw vertwijfelde…

dit aanzien wordt het geluid steeds zachter zo raast de wind maar door doorzoekend naar mijn tekst is dit waar het woord bevroor ben ik zwijgzaam naar de wil de bevestiging vol passie zoals die naar behoren hoort toch is dit geen visie woorden vervullen de kamer mijn zinnen zijn zoek een conversatie is met twee mijn argwaan…

Tegenwoordig zie je dat niet meer, argwanend worden handen geschud en zelfs dat niet meer als je de imam moet geloven. Ik ben bang dat Judas z'n trucje herhaalt en sommigen onder ons daarom het kussen zullen verbieden. Ik ben des duivels.....…

de schaduw heeft de vlakte niet verlaten hij schrijdt er alle dagen ijzig rond verbonden met de uitgeputte grond hij kent er alle kuilen, alle gaten bewaakt door vreemde zielen van soldaten herstelt de eens gevreesde mastodont van letsel opgelopen aan het front hij schrijft opnieuw, bij maanlicht, zijn traktaten argwanend schuwt hij alle…

Elke ochtend dringen de struisvogels massaal tegen de hekken wanneer de eerste mensen uit de buitenwijken, op weg naar de stad in het zuiden, zonder een spoor van argwaan komen aangewandeld. ------------------------------------------------ Uit: 'Zijn opkomst in de voorstad', 2000…

De muren kijken vaalgrauw om zich heen uit fronsende stenen valt een argwanende blik een bedompte lucht maakt dat ik bijna stik ik schreeuw om hulp maar blijf meer dan alleen een stoel kraakt onder mijn schokkende lijf mijn pen geeft haar laatste leven aan papier ik strooi er woorden als 'was jij maar hier' al weet ik dat jij was en ik eenzaam…

Walvissen op het land Dikke mannen in te kleine broeken Halen ijsjes bij de ijscokraam Hun kinderen komen aanrennen Moeders schreeuwen hard hun naam Het zout van de zee plakt aan mijn lijf Ik voel me als een verloren zoutpilaar Op een droge uitgestrekte vlakte Maar helaas, niets blijkt minder waar Ik ben nog steeds hier op strand Argwanend…

Maar, wanneer, met loerende oren, Argwaan, op verraad gespitst, Wat geen wederklank moest horen, En het hart zich-zelf zou smoren, Uit de stroom der rede vist: Dan, dan worden blote klanken Onbesnoeibre klimopranken, Om zich grijpend, wijd en zijd: Dan verstikken zij de Vrede, Telen onverzoenbre vede* Uit een onvergeetbre spijt.…

Ooit had hij kinderen, en een vrouw, ze willen hem niet meer kennen, daar sta je dan in je lege deur, je hebt hulp nodig want je redt het niet meer, alleen, argwanend druk je toch op de knop. Je weet het maar niet..... Ik ben te vroeg, de vorige klant was al snel tevreden, genoeg tijd om onderweg m'n boterhammetjes op te eten.…

Het was erg warm in de bus en zij keek met argwaan naar de jongeman naast haar. Wel een knappe jongen met ravenzwart krullend haar. Ze schatte hem een jaar of twintig en hij was gekleed in een korte beige broek en een lila bloes. Ze merkte, dat hij steeds naar haar keek.…

of kom Jij zal er altijd zijn Ik kan niet meer nadenken Want het het is voorbij Jij weet het nog niet Maar je voelt het wel Jaren geleden alweer Dat we elkaar ontmoet hebben Op een dag en in een nacht Waren we vrienden voor altijd Ik gaf je mijn geheimen En jij jouw leven Maar ik heb je niets meer te bieden Dan onzekerheid en argwaan…

umbra mortis (in de schaduw van de dood) onder de boog van walviskaken stond zij met open of gesloten ogen in haar tent en tergend traag bewoog de burqa toen naar het huis der vele woningen in het hart van het dorp het hoog hotel amos volgde haar beschaamd over zijn volgen maar argwaan had woning in hem gemaakt was het wel een vrouw?…

Mis ik door mijn argwaan niet een gouden kans? Ik weet het niet. Meer dan twintig jaar geleden zei iemand voor wie ik respect had dat je nooit iets moet geloven wat je niet zelf kunt beredeneren of controleren. En in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw hadden we dat prachtige IOS.…

Dit is tevens een goed voorbeeld; de vraag an sich wekt misschien al de nodige argwaan. En aangezien ik gevoelsmatig het quota aan verdachte woorden voor vandaag reeds heb bereikt, waag ik het er niet op om dit uit te zoeken.…

Tranend, ongerust, vervaagd het huiveren in fluisteren: "Wat was ik toch argwanend, en ik zal voortaan naar je luisteren". Vlot greep ik naar haar hoofd, en zei toen wreed tegen die griet: Ik zeg het je nog 1 keer, maar vergeet het nu eens niet.…

Haar ogen nu, die eerst argwanend hadden afgehouden zongen zachter. Onder mijn onzekere tred, die haar welgevallig droegen, gaf het ons beiden, een wezenloos gevoel van tijdloosheid. De eerste Tango.…

De naam van de schrijver overwint de argwaan en het boekje begint ook heel charmant. Een eiland in de zomer met een rustieke, wat broeierige sfeer, een subtiel beschreven natuur (tot en met “de zandkorreltjes op haar billen”) en bijzondere gasten, ieder met een eigen verhaal.…