Alle inzendingen over asbak

Aan het laatste woord komen wij van Absurdistisch Magazine niet meer helemaal toe want Henk-Jan geeft ons een knuffel met een volle asbak en gooit ons zachtjes schoppend de deur uit. Kat Rotje ziet het allemaal likkebaardend aan...…

Ik liep door de stad. Bekaf. Uitgeput tot in m'n wenkbrauwen. Uitgeput tot onder m'n schoenzolen. In zo'n gesteldheid gaat men soms vreemde dingen zien. Zo zag ik een groot reclamebord. Groot? Wat heet. Een opduvel voor 't oog. Het flitste maar. Aan-En-Uit-En-Aan-En-Uit-En… Had ik al verteld dat 't avond was? Welnu, 't was avond. Koopavond…

De asbak zwart van as De koffie zwart Hmm Totdat ik dacht dat de koffie de asbak was En buiten sneeuwt 't Alles wit…

Een volle asbak en een leeg glas sieren de eenzaamheid.…

zijn lach stak me aan ik brandde als een lucifer de kop verlichtte opvlammend mijn lijf je ogen smeulden in mijn rookloos gloeien naast de asbak lag ik opgebrand…

Voor de laatste asbak misleid ik de derving en span ik menig kroon. Al betreft het slechts een allerlaatste trekje, zonder rook is er geen vuur.…

Ze liggen er, als tastbaar bewijs van weer een dag zonder ruggengraat, samen met de alcoholische versnapering, glas is leeg, de nacht komt laat. Ik rook voor de zoveelste keer mijn laatste, bereik voor wat eens was de bodem van mijn glas, over blijft verbrand eigen as. Compact Drum met Rizzla Rood, Kalmoes tot in den dood.…

En wat ik in de asbak achterlaat Dat moet dus wel de as zijn van het kwaad.…

willen scheef, geen vroeger vuil geen litteken, geen wond of buil Kijk niet als ik huil de asbak legend in de zon…

je ving me als dood verfrommeld op weg naar de asbak het einde mijn vlucht in jouw hand ik keek naar je huid zocht in de plooien naar leven en lijnen voor beiden jouw warmte aanraakbaar gevouwen in steun en vertrouwen je nestelde mij…

Vanavond vannacht samen het vierkante tafeltje de asbak die voller werd en lege glazen bedachten zij dat feitelijk alleen objecten tussen hen bestaan alles ondergeschikt zelfs woorden vragend bevestigend Later in de mist die zij niet konden inhalen wisten zij hoe stil ook passie kan zijn…

Een klein roodkoperen asbakje met gewelfde rand koester ik nog altijd. Ik moet dit beschouwen als "het laatste erfstuk" dat de herinnering aan mijn beide opa's levend houdt. Zij beiden waren smeden, die armoede kenden en tegenslag en die de namen August respectievelijk Thijs droegen. Hoe het ook zij; boven het vuur van hun smidse liepen mijn voorvaderen…

Ze stonken als een asbak waardoor elke glans verdween over hun longen (!) dan korte stoten mist de oorzaak van de sluier jong en fris was al gewist een gloeiend puntje heel even scheen er licht de dood kwam dat moment tot leven heeste vaag en zeer beslist kom straks terug ik heb mij niet vergist…

tussen rook en drank hingen je ogen ze staarden stom gevangen in een masker onvermogen handen legden passie bloot van asbak en het glas op tafel verlangen broeide in een lege schoot ballonnen knalden als verloren woorden opgeblazen lucht die niemand hoorde verveling zuchtte ook dit feestje dood…

smeulende peuken zijn getuigen van gestorven woorden bengelend tussen stiltes en komma’s zinnen zijn wit verhullen het zwijgen de asbak gevuld aan de rand van het blad voorzichtig blaas jij geopende woorden nieuwe gedachten zo dicht bij mij rook kringelt in onzekere wolkjes vertaalt vertrouwen in nieuwe verzen voor jou…

Sigaretten lagen uitgedoofd en klef in de asbakken. De muziek was verstomd, er klonk alleen nog gestommel en gestamel. Met verdwaasde blikken en vermoeide ogen werd er rondgekeken. Waarop zij me aankeek en zei: "Denk niet alleen aan mij, maar ook aan ons." "Zo zou je moeten eindigen". Verzuchtte ik.…

uitzicht kijkt naar binnen kleurt het behang seizoenenlang met licht uit het verleden je hebt gebeden dat je oud mocht worden en gestreden voor de laatste jaren rust en vrede ogen dromen en je lach is al verleden tijd je handen spelen achteloos met pluizen de asbakken zijn vol je vest van wol zacht als je wangen schouders…

dapper dringt een zonnestraaltje zich door het vuilgrijze venster glijdt dan langs proppen papier, een overvolle asbak en lege flessen bier de ouwe dichter die nu grommend ontwaakt, vloekt ‘verdomme’ terwijl zonlicht op zijn monitor het lezen bijna onmogelijk maakt ‘de ratten’ hijgt hij zwaar en diep als uit een put, dan typt zijn nicotine…

het luchtledig zoeken tastend in het duister ontembaar verlangen paden onbegaanbaar je struikelt je valt terug in de waanzin van toen je nog ergens goed voor was naar ’t scheen gebroken en getekend werd eenzaam niet alleen druk de waanzin uit dan blaas ik de rook en gooi de asbak leeg omdat ik geloof in eind en nieuw begin in jou…

het uitzicht kijkt naar binnen kleurt het behang seizoenenlang met licht uit het verleden je hebt gebeden dat je oud mocht worden, hebt gestreden voor de laatste jaren rust en vrede ogen dromen en je lach is al verleden tijd je handen spelen achteloos met pluizen de asbakken zijn vol je vest van wol is zacht net als je wangen…

Schaduwen van het verleden liggen in hun bed zich om te draaien totdat materie gesmolten is in een verkeerde asbak van alle verkeerde herinneringen.…

Asbakken werden omgewisseld en door Stieg in gelijkmatig tempo weer gevuld. Hoewel we elkaar nog maar net hadden ontmoet, voelde het alsof we elkaar al jaren kenden. Ik vond al meteen dat hij een van de moedigste mensen was die ik ooit had ontmoet.…

stuur naar de kartonfabriek hollander-mulder in schiften zelden ziek op het voetbalveld een erkend supporter met schuifelende voeten die nauwelijks bedwingbaar meedoen de sneeuwbal raakt zijn oog fronsend rijdt hij verder geen woord ooit over gesproken ik zie hem languit liggen in zijn stoel snurkend zijn middagdut genietend sigaar in de asbak…

rekbaar meetlint piepschuimen schaar dikke wanten sneeuw in de vriezer om weg te smijten zwermen mussen om los te laten balonnen vol paniek ik moet mijn koffers nog zuiveren moet mijn kartonnen dozen nog vouwen flessen naar de glasbak vlokken uit de asbak ik moet nog de verf van de muren krabben en morgen vertrek ik smeltbare borden lucifers…

Christelijk erfgoed En mensen noemen hem dan moedig Maar er moet een Goede Godheid wezen Die dit geklojo wegend aanschouwt En nog wat argumenten zit te overwegen Waarmee Hij Zijn vonnis onderbouwt En ach ik zeg ooit verbaal behendig Tegen mijn pijnlijke droom tabee Dit rationele promotiezieke gelul ellendig Gaat gretig in mijn geestelijke asbak…

Op dat moment strekt de bestuurder zijn arm door het open raam naar buiten en kiepert de inhoud van de asbak op straat. Ik maak mijn gordel los en open de deur....en sluit hem weer. Heeft het zin om de milieubeschermer te spelen? Waarschijnlijk niet, wie weet lig ik straks zelf tussen die sigaretten.…

ja, god mag weten naar wat zijn ogen zijn leeg er is geen interesse niet meer ze ziet het niet gevangen in eigen verdriet koffie wordt koud de asbak vol een traan rolt over haar wang overblijfsel van een voorbije passie die als een eens sappige sinaasappel is uitgedroogd uitgeperst midden in een zin onderbreekt hij…

naar morgen door de honger van vandaag de tijd passeren met herinnering en dromend door ruïnes struinen van een toekomst in verval het ongeweten ogenblik van liefde in zweet genomen zacht gekomen triomferend heersen tot het eind laatste stilte van genot verrookt gesnoven tot vergetelheid maar alles lacht en verder wacht een nieuwe asbak…

weerkaatste vol zuurstofrijk groen in jouw ogen het was een goede morgen om het dak op te gaan, je sliep niet uit ‘t kussen was vochtig dauw doorlopen waren dekens klam onze huid rook naar de nacht verlicht door een volle maan wij warmden ons weet je nog vastgeplakt aan elkaar rookten we een sigaret net als gisteren de asbak…

Houdt hij zich aan de wet, dan gaat ie failliet, zet hij de asbakken weer op de tafels, dan houdt hij het hoofd boven water. Het is gewoon te gek voor woorden, in sommige kroegen spekken klanten een pot als een soort verzekering mocht de rookgestapo langs komen.…