Alle inzendingen over bedding

Midden in een levensstorm ben je Zelf de bedding van het kolkende water!…

De pijn aan de binnenkant overheerst, doet al het andere leed verdwijnen Ik sluit mijn ogen en versterk mijn greep jij klampt je wanhopig aan me vast De rivier verandert langzaam in een stroom om uiteindelijk volledig op te drogen Uitgeput en dodelijk vermoeid verslapt ons beider greep En waar eens de tranen vloeiden is nu alleen hun bedding…

De bergbeek in zijn bedding van boven naar beneden maakt Alpen tot ruïnes. Niemand herkent je meer als je je doel bereikt hebt, o domme, natte beek. ----------------------- uit: 'Gedichten', 1984.…

Stilte draagt ver vandaag ze slurpt de snelweg op omhult de hamerslagen in straten vindt traagheid haar bedding terug, kinderstemmen kaatsen en sleutels vragen aandacht als komma, treingeraas uit de verte als punt…

Vaal en van nicotine gegeeld in elkaar gevouwen rond, maar toch zo verdeeld als ik ze zie -achter je rug-, luiwammes ik voorzichtig heen en weer in hun zachte bedding. Je vingers ik leg ze als lakens opzij. Ik rek me rijkelijk uit, zo veilig en warm omvatten ze mij.…

Wilder dan een springfontijn breek ik uit, en ben weer klein bij haar leden, zoet satijn, diepe bedding, dieper pijn. Morgen drink ik roden wijn, morgen zal mijn lief hier zijn.…

Onder water grif ik je naam in de granieten bedding van mijn stroomgebied. Tussen de wieren van het verleden flitsen pijlsnelle vissen als messen voorbij. Alleen in de diepte mag ik je voortaan ontmoeten: mijn warme tegenstroom, mijn lief. Het staat vast dat je dood bent. Maar wat is dood?…

Er is een droge bedding gevuld met overvloedige gedachten gedragen door een golf van zingende stormmeeuwen. Een lied van zuiver spinsel doorbreekt het glas met licht, wiegend in het blauwe schijnsel van water op ruis.…

de man spreekt akelig keurig over de groeve in de wind zoek ik synoniemen want rijm als het droeve slibt weg langs de bedding van het stromende leven geen graf geen gat in de kleigrond geen schepje er pats bovenop niet vandaag zo niets morgen de tijd wil uit drassige taal de zin van gemis eerst nog wat zeven…

Water, glijdend als zilver, bedding verschonend, spattend, de regenboog klonend, in nevels van kleur. Vallend, dood drijvend in zilver, traag landend, mijn klaproos, jouw hart, verloren aan zwart.…

Je zegt: Wanneer ik boos ben kan ik water worden, sleep ik woede mee, spoel alle nijd mijn bedding door en waterval mijn schuim over een rand zodanig vloekend dat god zelf schrikt. Je zegt: En dan is het weer over, daal ik verzachtend neer in een kom tussen bergketens, verbreed de glinstering tot glans en spiegel.…

Mijn vermoeid hart legt zich neer in een bedding van witte rozenwolken. Het rust uit in de geuren van een vederlichte wind. Verfrist door het wiegen in handenvol dons, brengt een luchtstroom mijn bezwaard hart tot ongekende hoogtes, waar het zwelt door een hemels gegons.…

in de tropen gromt de dondergod in een woelige sluimer druppels versmelten tot een straal die opbolt doorheen de grillige darmen van een grot naar de rand van het hoge rotsvlak de trechter die zwelt en overhelt de stroom is een glinsterende tong die gruis en slijk loswoelt haar bedding slijpt tot kruimels ze tuimelen in de kloof door…

gaatje in die blik een vruchtbare warmte aan jouw kernen ontstijgt waarop ik lijk te drijven geen slag, geen stoot gewoon mezelf, zonder te zinken naar de twijfel en de stress er leeft iets zuivers in je adem in je ogen, in het bloed dat door de vingers stroomt waarmee je in één aanraking tientallen fantasieën tekent in de bedding…

De wind waait mij ver weg van hier over uitgestrekte vlaktes van onbestemd verlangen ik wacht waar de wind mij waait aan de oplichtende horizon is de dageraad slechts een manestraal ver weg ze waait over onbereikbare bergtoppen laat sporen na in de bedding van de rivier er waait zomaar ineens een andere wind geeft een…

Bedding is vertrouwd, ik vloei niet anders, geef voeding aan de wielen naast de dijk. Laat mij gaan, kanaliseer me niet, als een rivier wil ik vervallen in hoogte naar de oceaan. Terug naar de schoot van mijn bestaan.…

uit elk gaatje in je blik ontstijgt zijn kernen een vreemde warmte ik lijk erop te drijven geen slag, geen stoot gewoon mezelf, zonder te zinken naar de twijfel en de stress er leeft iets zuivers in je adem in je ogen, in het bloed dat door de vingers stroomt waarmee je in één aanraking tientallen fantasieën tekent in de bedding…

je leven werd een kabbelende stroom die kalm meandert tussen zomerkaden de schepen ogen traag en zwaar beladen doch voeren slechts een achterhaalde droom wat futen drijven slaperig en loom een rietkraag lispelt treurig een ballade de avondzon belicht met veel genade de knekels van een jonggestorven boom je houdt de bedding keurig in bedwang…

Hij leerde nooit hoe kwijt te raken wat mensen aan hem hingen, hij sleepte ballast van velen mee en het diepe spoor dat hij zo uitsleet werd de bedding van gieren en hyena's De namen die hij droeg hadden zijn witte lijf uitgeklaard, de klagende cadans had gat gemaakt en in het bekken van zijn verre draagzaamheid echoode de gal van kwalijke…

Jouw naam dwaalt als een zacht parfum door de stegen van mijn verlangen waar passie en tederheid elkaar bevangen Jouw ogen kijken als zachte beddingen van rivieren door de bergen van mijn kracht waar de hoop en liefde wacht Maar oneindig ver lijk jij bij mij weg te bewegen als een niet te vangen ster De dagen klimmen waarna ze dalen…

dan herinnert hij zich zijn in hout gesneden afspraak met zijn moeder en waar daareven hoefgetrappel nog duidelijk hoorbaar was, is nu haar hand tot stilstand gekomen, de kroondiamant ligt bewegingsloos in de uitgedroogde bedding langs de rozentuin haar prille lach heeft zich helaas losgemaakt en is rups geworden, voor de ogen van de samengestroomde…

De stroom fluistert in de slijtende bedding Grashalmen parelen in een nevelsliert. Sneeuwtoppen in licht Maar de val staat gespannen met gapende kaken. Een krijger met de tanden bloot. Het lijf in een rauw kleed gewikkeld, Herfstbladeren rondom. Onder het gewelf hangt hij aan een tak. Een bloedspoor koelde en stolde op de tong.…

Ik zag eens stralen zonneschijn in tederheid een bloemknop raken waardoor er broze blaadjes braken uit een donzen bedding van satijn daarin lag stil een kind te slapen duimend dromend vertederend zoet haar glimlach zweemde blij gemoed na het zuchten van ontwakend gapen toen zij zacht begon te zingen voelde ik een barend leven in natuurlijk…

Zijn het de sporen, de beddingen, uitgesleten door mijn tranen die als riviertjes over mijn gezicht hebben gelopen, de diepe tekenen van het verdriet? Hoe dit ook zij, ergens op de achtergrond zijn in de salon florissante jonge meiden bezig met onduidelijke werkzaamheden.…

het donkere licht versnijdend onder zware takken neer een huis tegen de hemel van ochtendblauw met wit gevlekt verbreekt de ronding van de heuvelrand net iets te dwingend neergezet de lange holle weg met zwoele warme wind beschutting van de volle heg de speelse kreten van een kind het kabbelend geluid geruis van water in gebed de bedding…

Ik gids een blozende bruid door de mist Ze gilt doldwaas naar de rivier Zwellend in haar bedding Bijna een lied dat voert naar verder Stormvlagen walsen door de haven Klaar om haar zeilen te vieren. Gejoel van matrozen. Sterren worden blanke waterlelies De dageraad een doornloze gloed.…

Haar bruine, trouwhartige ogen waarmee zij opgewekt de wereld scheen te beschouwen rustten in diepe opgezwollen beddingen. "Wij komen uit Goirle", verklaarde ze, "maar we wonen al vijf jaar in Tilburg". Ze bood me een "Dextro-Energen"-tablet aan uit een klein, langwerpig pakje en ze lichtte toe: "het is goed voor de vitaminen".…

geleerde heeft ons van hen beroofd We knutselen ijverig aan dromen waarin we roemend verder gaan de technocraat verdrijft de vromen bouwt zelf de benen waarop we staan Maar langs de lang verlaten wegen klimt zacht de bede op onze stem Heer, kom terug in onze stegen van Bethlehem tot Jeruzalem Zet de voetstap van weleer door bedding…

Daar lagen op een bedding van crêpepapier de poppenkleertjes, kunstig gebreid uit fijne garens en samengesteld uit steken, die alleen aan tante Miet bekend waren..... Een heel specifieke geur van kamfer steeg uit de doos op. Ieder jaar als we naar het klooster, naar tante nonneke gingen, kregen we zo'n doos.…

Met zijn obscene, ongeremde dagboeken maskeerde hij zijn tragische ziel, die nergens werkelijk een bedding vond, slechts raakvlakken met het zoete van de aarde. Hij koesterde zijn bittere onvermogens, bij kaarslicht toverde hij kunstzinnige waarden uit zijn diepmenselijke ellende.…