Alle inzendingen over bodemloos

De aarde scheurt. Ik sta erbij en kijk ernaar. Niet in staat tot bewegen, laat staan tot handelen. Kan ik blijven hangen in wat ik ben? Oude patronen hebben geen functie meer. Niemandsland is mijn plek van vertoeven. Alle wegen zijn afgesloten. En dus liggen alle wegen open. Chaos als uitgangspunt. Composthoop als broedplaats voor nieuwe impulsen. Wat…

Een bodemloze put is geen bodemloze put, maar een tunnel.…

Een bodemloos tegoed aan tijd verwijdt het land, en elke stap past zomaar in de voetstap van een dode. Het is hier zo groen.…

Motivatie....Bodemloos. Onderwerpen..Roekeloos. Gedachten....Mateloos. Liefde voor schrijven.. Oeverloos. Háng naar méér... Grénzeloos. De lust naar méér is niet te stillen, maar vraag ik me af, zou 'k dat nog wel willen?…

Zachte kraters zijn mijn woorden door langzaam vallende gedachten geslagen het stof dat er door opwaaide zo van je jas geklopt Maar de kraters zijn zo zichtbaar voor jankend brandende geslachten gegraven de pijn die wij er inwerpen valt bodemloos kapot…

Vraag me niet waarom in deze stilte vind ook ik geen woorden meer ze zijn verslagen door de leegte van het bodemloos verdriet vraag me niet waarom in deze kilte voel ook ik geen warmte meer ze werd gedoofd op het moment dat het zonlicht ons verliet vraag me niet waarom ik kan je echt geen antwoord geven het blijft ’t mysterie…

uren turen ademloos naar hoe jij vloeibaar verder leeft in water dat jouw ogen weergeeft wazig, bodemloos broos bid ik bang in wanhoop stokt in mijn strot het woord God als ik in dromen wegloop over de groene velden uit jouw vele verhalen die zich in mij inktzwart kil en hard herhalen…

Geluidloosheid van stil boomgeruis doet haar wegzinken naar een verloren bodemloos moment waarin een waterdruppel open spat en sterft... en het licht van de lente met het kleurenspectrum speelt.…

bomen staren in de mist huilen druppels op de straten het geluid vermindert zicht de stilte voelt verlaten gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen bekleed met witte rijp als de vorst is aangeslagen takken wijzen troosteloos verloren naar de hemel aarde lijkt wel bodemloos in licht dat uren schemert stappen dempen in het…

bomen staren in de mist huilen druppels op de straten het geluid vermindert zicht stilte voelt verlaten gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen omklemmend soms met ijs als de vorst is aangeslagen takken wijzen troosteloos verloren naar de hemel aarde lijkt wel bodemloos in licht dat uren schemert stappen dempen in het gaan…

De roep van de golven het duister van de nacht verdringen gedachten ik voel een woeste kracht Nietsontziend stamp ik door mijn stappen happen zand zelfs de scherpste schelp ram ik pijnloos aan de kant Het diepe verlangen naar het eindige trekt ontsluit het zilte zeepad laat voeten bodemloos Tranen ebben niet weg stromen als een vloedgolf…

haar routinegeluid zonder gedachten van tijd of ruimte ik ken het vervolg, het verhaal zonder einde ik hoor je je reikt met je handen waar je hoofd niet voelen kan mijn gedachten trekken zich terug in een illusie vol angst en pijn ik ken geen diepte of hemel meer, enkel nog een eindeloze leegte ik hoor je de slaap verslindt me bodemloos…

Ik stop al mijn gevoelens in een zwarte doos En werp ze in het midden van de oceaan Geen enkele zee is ondiep of bodemloos Zwijgend als een steen zal ze langzaam ondergaan Op het deksel schreef 'k mijn allerlaatste gedicht Onleesbaar door het schuiven van het zoute zand Veilig voor de storm, onbereikbaar voor het licht De tijd houdt de sleutel…

de hoeveelheid lucht die hem langs alle zijden omringt de proporties van de realiteit verdringt zijn veren met honing ingesmeerd een sprong in het duister waagt is het de draagkracht van een droom die me verder stuwt naar de horizon het idee van een mogelijke val verzacht in het zicht van een wolkeloze einder waarin ik mijn woorden bodemloos…

Zij was weer met bloemen gekomen die middag en had opnieuw maar tevergeefs geprobeerd heel haar gigantische genegenheid te storten in de bodemloos diepe put van zijn jaren- en jarenlange afwijzingen. En opnieuw had ze zich aan zijn borst geworpen en de slagen van die brutale spier, van dat tomeloze, levendige hart gevoeld en geobserveerd.…

Veluws woud; als een ware kroon fier op sterke stam gedragen wiens wortels bodemloos verzinken om van het levensvocht te drinken dat in je kern ligt opgeslagen. Veluws heide; paarse pracht die kunstenaars blijft inspireren om je als plaat in een fotoboek, ‘n afbeelding op het linnen doek, of lyrisch gedicht te presenteren.…

elkaars lichaam te doorkruisen wij, volgens tastbare dimensies zintuiglijk bestempeld, beschilderd door speelse vingertoppen vurig vertellend een passionele mythe ontluikend instinctief meestromend het volmaakt rimpelloze liefdesvlak zien, horen, ruiken en voelen we merken we de zintuiglijk onbestaande scheiding liefdevol maar bodemloos…

eiland aan de aardas is diepe zeeën diepe blauwe zeeën dat het lood zinkt dat het lood zoekt dat het zinkend zoekt en zinkt zoekend zoekend zijn eigen zoeken en al maar door zinkt en al maar door zoekt diepe zeeën blauwe zeeën diepe blauwe zeeën diepblauwe zeeën zinken zoeken naar de omgekeerde sterren tweemaal blauw en tweemaal bodemloos…

Kan je bodemloos vallen? Kan dat? Hij glijdt in de waanzin Spartelen is overbodig als de vele kwade ogen jouw handen volgen. "Ik verdraag dit schamel evenwicht niet" Hijgen en denken: Hemel! Het licht breekt in gloeiende stralen!…

verkleven; in een diepe slaap verstillen de kolkende ziel weekt van zijn om zich bevrijd te verheffen Deinend in een glooiende zee van vernevelde glinsterende slierten die bundels maanstralen plooien tot volle zeilen van de nacht voortgedreven door ademende winden uit streken in de verte waarin de kern van het leven haar steven wendt naar bodemloos…

stuk voor stuk een fleurig hapje van mezelf muntwit bobijntje de scrupuleuze onderwereld in Het kostte mij mijn spraak en een rechterhand Mijn wimpers plakten aan mijn wenkbrauwen hier hang ik dan vlak onder de wereld aan de wieken van een vreemd kosmisch plafond Stukje bij beetje zweet ik druppels gekroesde draden uit vallen bodemloos…

Dat is waar het zwarte bloed der aarde is, nocturnaal, abcint, bodemloos. En ze lopen verder, zwijgend, maar niet zonder verrukking, de stank van verrotting achter zich latend voor de boterbloemen en klavertjes vier om op te snuiven.…

Ze is werkelijk origineel en zeer associatief, echter wel teveel bodemloos, ze bouwt alsmaar op een griezelig stuk drijfzand, waardoor je als lezer geen houvast vindt bij haar of het moet de spiegel van een wankel evenwichtsbestaan zijn. In 1997 verscheen haar debuutbundel 'Rib' bij uitgeverij Querido.…

Ik zag hoe hij als het ware met de goede kanten van zijn karakter en zijn mogelijkheden steeds dieper wegzonk in een bodemloos onwezenlijk gepieker, dat zijn ziel vervulde.…

Ik keek haar nog even in haar bodemloos diepe donkere ogen. Ze voelde dat ik een beetje smolt en bleef mijn ogen constant opzoeken. Nou dan weet je het wel – definitief verkocht. Vosje werd niet bij de honden gestald natuurlijk. Dat moeten wel zijn vijanden blijven.…

Ook Wislawa Szymborska verwoordde pi bijna religieus: 'De rei van cijfers die samen het getal pi vormen laat zich niet stuiten door de rand van het papier, kan verder gaan over de tafel, door de lucht, over muur, blad, vogelnest, wolken, recht omhoog, dwars door 's hemels opgezwollen bodemloosheid' Uit: Wiszlawa Szymborska - Grote getallen…