Alle inzendingen over duizend

Duizend dichters en nog geen VERS gesneden brood. Duizend dichters en nog geen RIJM op mijn ruiten. Duizend dichters geen gat GEDICHT in mijn regengoot. Duizend dichters en eindelijk een dicht-STUK.…

Er zijn meer dan duizend dingen boven de dertien daken waar we nooit van los zullen geraken.…

Eens sterf ik in duizend doden.…

Ik zoek mijn stem in een kamer vol boeken, waarin tranen werden beschreven maar die heel wat jaren verborgen bleven Ik zoek mijn stem in een tuin vol beelden, die gebeiteld werden uit duizend scherven Ik zoek mijn stem in oude kinderschoenen, die stampvoetend een weg zochten langs nachtelijke gedrochten Ik zoek mijn stem in elk murmelend…

Duizend jaren. Aan het klooster, toen hij weerkwam, Deed een vreemde waker open. In de boeken van voor eeuwen Vond - zodra hij in zijn cel trad Lag en stierf hij - vond de Prior Bij de naam die hij genoemd had Jaar en dag - een lentemorgen Toen hij ging, voor duizend jaren.…

Gisteren heeft eigenlijk voor het eerst - na 15 maanden - zijn warme hand op mijn naakte lichaam gelegen als warmte- en krachtgeleider - na 15 maanden, zo mooi, dat heel langzame groeien naar een vervulling. En dit langzame en voorzichtige, juist bij mensen als hij en ik, die juist in lichamelijke dingen, gecombineerd als je nu eenmaal was, meestal…

Ik sprak gisteren iemand die Rilke meer dan eens heeft meegemaakt in het sanatorium Valmont. En deze twee woorden uit haar karakteristiek zijn me het sterkst bijgebleven: een sombere man, maar heel, heel vriendelijk. En zo moet het toch ook zijn? Dat men zijn eigen somberheid, treurigheid of wat ook niet wreekt op anderen door onvriendelijkheid.…

Oudejaarsavond 2021, langzaam gaan de wijzers richting het grote moment dat we elkaar een Gelukkig, Gezond en Mooi Nieuwjaar kunnen wensen. Net als vorig jaar, toen deden we dat ook, net als de talloze jaren ervoor! Oudejaarsavond - een vuurwerkverbod waar men zich al maanden niet aan houdt maar dit terzijde - een samenkomen van niet meer dan twee personen…

geweest vangt aan duizenden gedachten razen nog door me heen als de verdwaasdheid me bespringt en me met zich meevoert naar het land der kudden…

om jou In een mist van vage regen Komt aan alles toch een eind Maar de lente geurt door Terwijl mijn lief zacht verdwijnt Duizend kleuren groen Duizend nieuwe lentes Duizend nieuwe levens Duizend jaren oud Duizend keer gevallen Duizend keer weer opgestaan Duizend kleuren groen Brengen een nieuw seizoen…

Elke dag worden duizenden mensen geboren elke dag gaan duizenden mensen dood Elke dag vrijen duizenden met andere duizenden en moorden enkelingen duizenden uit Elke dag zoek ik naarstig naar mensen en ga met mijn kop door duizenden muren -------------------------------------------- Uit: 'Geen Hemel zo hoog', 1983.…

Nog duizend en één keer, ik ben blij dat ik je ken Nog duizend en één keer, ik ben blij met je.…

ondertussen niet weet hoe 't verder moet duizend en twee vragen tollen in haar hoofd duizend en twee dagen...…

Ik heb duizend dingen willen zeggen, maar ik wist alleen niet hoe. Ik heb duizend wegen willen volgen, maar ik wist niet waarnaar toe. Ik heb duizend vragen willen stellen, maar geen mens die een antwoord wist. Ik heb duizend maal een raad gegeven, maar me menigmaal vergist. Ik had elke dag wel duizend plannen en vervulde er geen één.…

Een zacht klein kneepje van je rimpelige hand zegt meer dan duizend woorden er is gewoon die stille band. Waar woorden overbodig zijn zijn de gedachten één bij alles wat je aan me geeft daarbij voel ik me nooit alleen.…

Liefde is universeel. God was niet kwaad op Ghandi, omdat hij geen christen was; tenslotte is God zelf ook geen christen. Wij zijn allemaal zijn kinderen. Geen enkel geloof bevat bovendien de hele waarheid over God.…

Jij zo welbespraakt, zo geliefd Jij zo blij met de kleine dingen in het leven Jij die alles aan anderen zou geven Jij die in onze harten staat gegrift Wij die zoveel van je houden Wij die eigenlijk niet kunnen zonder Wij die nog hopen op een wonder Wij die je nooit vergeten zouden Ons, wordt nooit meer zoals toen Ik moest je achterlaten…

ik keek je aan voelde de klink je opende een hand als duizenden en liet me zonder drempel binnen gaan de ruimte was sacraal in vleugjes wierook droomden heiligen hun beelden in een eeuwenoud patriarchaal ik zag de doopvont waar mijn moeder stond een priester om de kinderen in te schrijven goot heilig water over generaties jonge…

Duizend en (één) mensen (zwemmen, lopen en fietsen) op en mooie zomerdag in een tweemansformatie. Aan zee op het strand en in de duinen. Met haar op zijn sterke schouders gaat hij het schuimend water in waardoor haar lichaam kletsnat wordt en geen van twee kent tegenzin.…

mijn armen gespreid mijn kleding tot op mijn naakte huid helemaal nat stralende dans in deze bui 's avonds laat op straat jij bent het die uit het raam hangt naar me kijkt ik roep naar je dat je me meer dan gelukkig maakt…

je heldert kristallijn in zonneschijn breekt kleur in duizenden pigmenten ik schilder de segmenten in mijn handen smelt je in momenten je bent mijn sneeuw en vlokt tot winters vergezicht dwarrelt zacht een lach mijn liefde is jouw licht…

Kortom: een bink uit duizenden, mijn avond kon niet meer stuk.’ Opgelucht bied ik haar een drankje aan, eindelijk eens een verhaal zonder tranen. ‘Nu weet je dat ik van twee kanten ben’, zegt ze. ‘Dus ik speel open kaart, dat is wel het minste wat zo’n jongen toekomt. Nou, mijn mond viel open.…

in de spiegel van het leven ligt gebroken verlangen geluk in duizend scherven herinneringen wat eens was barsten vol verdriet brak zijn verleden glans ging teniet liefde werd verdreven maar steeds weer haar lach flitste door zijn dromen reflecteerde hoop in de scherven van zijn leven…

Maar een der duizend golven, Kom 't zonlicht toch bekoren, Ze schittert boven alles uit, Midden in de zee, waar golven behoren.…

ik heb duizenden clichés waarmee jij blijft spelen jij speelt rond in mijn hoofd en deelt mijn moeilijke gedachten ik wil je nu dichtbij mij hebben je bent te mooi om op te wachten ik heb duizenden clichés die mij nooit zullen vervelen…

als een kabbelende beek Met druppeltjes zo helder en fijn Deinend op golfjes van verlangen Stroomt liefde oprecht en rein Geluksgevoel gekleurd in rozen Met een zweem van heerlijkheid Benevelt alles van mooie dromen In een regenboog van pastelkrijt Mijn zinnen steels ontoereikend Om je letters vol liefde te geven Mijn hart spreekt in duizend…

je valt als een druppel in stilte meegaand vormt parabolisch traagheid vooraan spat zacht uiteen in duizend segmenten die ieder je vlucht in vrijheid herdenken tolt en draait in bewegen kaatst onderweg de wind heb je tegen dan stroom je samen tot een groter geheel ook voor jou zijn de spatjes net even te veel…

Zij kwam en droeg een wa melkwit en -zacht en hare ogen waren ingevangen in mijmering; de rozen harer wangen zegenden Hem, Die ze had voortgebracht. En ik: gij gaat voorbij en ziet mij niet, terwijl dat ik mij geef in uwe handen als het gewillig lam der offerande, dat zelf zijn gorgel aan de slachter biedt. En zij: laat af van spreken en geniet…

gedachten als bloemen ontvouwd in kleuren die spreken bloeiend de geuren vertrouwd schoonheid om nooit te vergeten gedachten als glas transparant spiegelend en stralend kristalhelder beelden herhalend die nooit zijn te breken duizend gedachten aan jou mijn enige liefde ik heb je gevonden met ogen die hemel beloven en mijn blikken…

ik raakte aan een zonnestraal ze splinterde in duizend kleuren ik was het licht voorbij ontmoette jou in duizend geuren neem me nou herhalen we Gods schepping in een duizend keer gebeuren…