Alle inzendingen over durven

Het is het durven weer verliefd zijn het opnieuw wagen van die sprong Het is de nieuwsgierigheid naar je kleine kantjes en het uitkijken naar meer Het is het dromen bij een glas wijn het liedje dat ik voor je zong Het speelse van je kinderen hun handjes waartegen ik niks heb van verweer Maar ook de ongerustheid vanbinnen dat ik dingen weer…

Alleen wie het aandurft om te falen, krijgt de kans om te slagen.…

Met een zwaar gemoed klim ik het trappetje op naar boven. Ik zwaai naar Maarten die op de kant staat te wachten. Zijn magere gespierde benen steken fier uit zijn blauwe zwembroekje met groene haaien. Om zijn armen de knaloranje zwembandjes. Hij lacht breed. We zijn in het zwembad en ik heb hem beloofd dat mama ook een keer van de hoge duikplank zal…

Ik weet het, ik weet het. Er zijn mensen die het veel naarder hebben dan ik. Ik heb het zelfs goed. Ik ben nog kind, ziet u. Nederlands, en wel opgevoed. Mijn vader is een dierenarts, een brave man. Lief, en begrijpend. Tenminste, soms, net als mama. Ze doen hun best, maar kleine dingetjes, kleine dingetjes, zoals vlinders in je buik, begrijpen…

Wanneer moet je je zorgen gaan maken en rekening houden met je surfgedrag op het internet? (Ervan uitgaand dat je liever niet onnodig in het vizier wordt gehouden door enge, geheime diensten.) In het begin reageerden we in Nederland vrij laconiek toen bekend werd dat alles wat we op het net opzoeken en intypen, gescreend wordt. Onder het mom van…

Durven is tijdelijk de grond onder je voeten verliezen. Maar niet durven is jezelf verliezen.…

Na een tijd van een steeds flakkerende vlam bij elk nauwelijks voelbaar zuchtje wind doofde de kaars van mijn inspiratie uit zichzelf. Voor mezelf bijna met ongeloof waarneembaar en op de site hopelijk voldoende opgemerkt. Slierten nostalgisch geurende en zich geleidelijk aan oplossende rook vullen tijdelijk de schemerachtige leemte. Op een langere…

Ik heb nog niet zo dichtbij durven kijken niet zo dicht durven voelen. Jouw verdwijnende lichaam is nog warm en levend in het nu van mijn gedachten. Het is de belofte die ze langs laat wandelen het zijn de zachtwijze woorden die ze ademt. -------------------------- verlorenwoorden.web-log.nl…

Vreemd, dat eenzelfde huis bevat ons beiden en toch, wij durven ons niet af te scheiden, wij durven niet alleen zijn, niet te spreken dan lippen bevend, die niet open breken, begonnen klagen, wenkende ogentroost, gloed van een wang, die om zijn blozen bloost, handen, die groeten, blikken van verzwegen ontroerd zijn, zuchten als uit vuur gestegen…

Mijn handen zijn leeg Durven niet te strelen Durven niet te kijken Maar zien zoveel verdriet Op jouw wangen rollen tranen Mijn handen doen maar wat Ze zoeken naar bereikbaarheid En gebaren Nabijheid op een horizon Zo is het wat ik voel Jij in bed en ik naast je in de verte op een stoel Zeggen kan niet Wat niet te zeggen is in jouw taal…

Kleur ook eens een keertje buiten de lijntjes!…

Slechts de grote schrijvers durven eenvoudig te schrijven.…

Als jij een traan was, zou ik nooit meer durven huilen....bang om je te verliezen…

Durven leven, daar is lef voor nodig.…

Alleen zij, die grotelijks durven te falen, kunnen ooit iets groots tot stand brengen.…

verlegen mouwen je handen uitsteken dan weer handen gevouwen boven het ammelaken rouwrandjes durven tonen gewoon om die alledaagse eenvoudige dingen doekjes winden gewoon zomaar dat een mooie dag schilderen…

Nooit om gevraagd of durven dromen, jij die zomaar mijn leven kwam binnen lopen. Ik kende alleen maar pijn en eenzaamheid. Maar dat alles lijkt nu misschien verleden tijd. Nooit gedacht of durven dromen. Om iemand zoals jij tegen te komen. Nooit gedacht of zelfs maar verwacht. Je hebt alles waar ik jaren op heb gewacht.…

De warme lach van je liefde is mijn wens als ik naar je kijk en al mijn tranen niet durven te vallen zonder je diepe stem om een echo te vragen…

Ik heb ooit een minnaar geschreven Dat hij in mijn hart is gebleven Een openhartige tekst Maar ik heb -da's het gekst- Die brief nooit aan hem durven geven…

Leven is stilstaan is meegaan met dat wat is durven be-leven te be-wonderen. Leven vraagt lef, leven is wonderlijk.…

de beelden zijn uit het park verdwenen nog kruipt er weemoed tussen het gras stiller dan de stenen durven spreken er zijn geen woorden blijven kleven.…

Als je woordparen neemt als identiteit – verbrokkeling of samenhang – desintegratie dan zou ik niet zonder meer durven zeggen dat ik de eerste helften de meest ideale vind. Het zijn de tweede helften die de beweging erin houden.…

in rust en vertrouwen je weg vervolgen niet bij elke moeilijkheid stil blijven staan vreugd en verdriet durven te accepteren er zelfs iets van leren dat geeft je een kracht die niemand je afneemt…

Wanneer durven wij eindelijk weer? Grijpen we deze kans, of ontspringen we weer de dans...?…

als er mensen staan durven ze dichtbij te komen, te helpen? teveel vragen... je raakt bewusteloos…

Tussen de hoge seringen Hoor ik haar klaterend zingen Met de voorjaarszon die haar begroet Verzoen ik mijn gemoed Verliefde zonnestralen Laat mij haar durven halen En kon ik mijn mond maar dwingen De tweede stem te zingen…

Ik wil leven Echt leven Echt voelen Echt beleven Niet bang zijn Niet afgeremd worden Niet voorbestemd zijn Niet ingevuld Gekaderd Vastgeketend Maar los Mijn weg gaan Durven vertrouwen in mijn gevoel, mijn persoon…

Ik zou nooit durven vragen hem te mogen zien, maar ik ben er vast van overtuigd dat hij mij bijstaat.…

diep van binnen durven kijken in de roos de puurheid diep verborgen niet ikzelf die daar voor koos die tederheid, ontluikend nu...maak ik de keuze ...en pluk mezelf vanaf dan zijn het niet langer doornen die mij beschermen ...maar ikzelf…

Het geluk moet je durven te vertrouwen. Kan dat niet, dan gaat het mis. Want van geluk moet je gedeeltelijk je leven opbouwen. Tot iets wat het mooiste voor jou is!…