Alle inzendingen over dweilen

Toen ze 65 werd legde de schoonmaakster het dweiltje er bij neer.…

dweilt de hele dag maar door Verdrinkt in haar verdriet Verslagen vrouw in triest decor Troost bestaat er nu nog niet Achterblijven, plompverloren Niets dat haar verdriet verzacht Haar geluk ligt diepbevroren In een zwarte donkere nacht Ze moet toch verder, ondanks alles Zegt soms liegend dat het wel gaat Maar ik weet beter, mijn ma blijft dweilen…

Het dweilen is een langzame, systematische, terugtrekkende beweging waarbij het strikt verboden is nog een voet te zetten op reeds opgedweilde oppervlakken.…

Daar krauw'len uit de schurft luizen en maaien: Ze zien verbleken de onschaadlijke dweil, En machtloos-verre tanden groenig laaien: Lovend hun luizengod in luizenstijl, Gaan dankbaar ze naar bed, en vroom en geil Kruipen ze zwetend op elkaar en n..…

Daar krauw'len uit de schurft luizen en maaien: Ze zien verbleken de onschaadlijke dweil, En machtloos-verre tanden groenig laaien: Lovend hun luizengod in luizenstijl, Gaan dankbaar ze naar bed, en vroom en geil Kruipen ze zwetend op elkaar en n.....…

Er was eens een hondje in Beilen Dat van een geluid al moest kwijlen Slechts Pavlov die vond Dat zo leuk bij een hond Maar die man heeft nooit hoeven dweilen…

De tekst van het Koningslied is een klap met een natte dweil in het gezicht van iedereen die ook maar een greintje liefde voelt voor taal in het algemeen en het Nederlands in het bijzonder.…

Je zult nu dweilen. En het theelepelvrouwtje liet mij drie nachten en drie dagen voor straf haar huis dweilen.En ze zei daarbij :"Een dweil was je in het beginne,een dweil ben je en een dweil zul je altijd blijven! Ja een natte dweil ben je en een natte dweil zul je altijd blijven.…

Er is een hond in Beilen die loopt tijdens het eten te kwijlen die meneer Pavlov vond dat dan wel zo mooi bij een hond maar zelf heeft ie vast nooit hoeven dweilen…

Er was eens een zuiperd in Beilen die dronk z'n biertjes uit teilen was net 'n vergiet en dronk hij 's niet liep-ie zat door de straten te dweilen.…

Echte dweilen zie je niet veel meer, wat je wel ziet is een emmer met een bijbehorende steel, waarvoor je weer een apart doekje nodig hebt die dan weer vastgemaakt kan worden zodat ermee gedweild kan worden, alhoewel je het geen dweilen kunt noemen, het is eerder de vloer “ doeken” dus, niet te verwarren met ‘op’doeken want dat is natuurlijk iets heel…

Nu de poolkappen in een rap tempo smelten krijgt het gezegde ‘water naar de zee dragen’ bijna dezelfde strekking als ‘dweilen met de kraan open’. Hoezo: ‘intrappen van een open deur’?…

Hoe lieflijk zijn de voetjes van de poetsvrouw die tussen twee dweilen in een lieflijk woordje brengt. Hoe lieflijk zijn de handen van de vroedvrouw die als allereerste het kindje in moeders handen legt.…

Zelfreinigend: Wanneer je dweilend over de grond kruipt komen je gedachten ook meteen uit je bestaansgrond op, daar doe je niks tegen.…

Dat kom ik tegen en ik kom eigenlijk alleen maar schoonmaken, stofzuigen, dweilen, de plee laten glanzen en op zijn tijd een kopje koffie zetten. Zorg is een uitdaging.…

Er is geen vaat, geen strijk, nergens een natte dweil. Geen kruimels, geen beschimmeld brood onderaan in de doos. En ook de suppoost ademt voorzichtig door z'n neus. ---------------------------- uit: 'Landlopen', 1995.…

ik dweil mijn geheugen met een sopje amnesie schrob de herinnering weg in de tijd ik hoop dat het water de sporen zal wissen die jij achterliet maar mij nog verwijt ik schoon mijn gedachten van loze beloften krop de frustratie niet langer op ik leeg de emmer vol onzuiver verleden dat langer dan goed is de put heeft verstopt…

Ik stof af en zuig en dweil, zij maakt koffie en zij zingt mijn naam. Zij zingt letterlijk mijn naam, ik ben stil.…

Stoffen, dweilen, schrobben een pleister voor een kind strijken en intussen tobben wanneer ze haar man bemind. Als ze 's avonds nà achten eindelijk neerploft op de bank zit ze niet op sex te wachten wel op een woord van dank.…

schrik sijpelt binnen maakt donkere kringen op maagdelijk pleisterwerk drupt langs muren deugdzaamheid wit voert nog de boventoon maar de vloer vlekt somber met tranen dweil ik alles schoon de kranen open wijd op blote voeten spoel ik tegels tot ik hun glans weer zie en rust tussen de voegen droogt…

Vegen, kloppen, zuigen, dweilen, zemen. Als de boodschap maar over komt, dan heb ik een prachtdag, en weer niets te vertellen.…

Treurend dweil ik tranen van mijn wangen op het puntje van mijn neus weg is al mijn verlangen weg is mijn verdriet echt, het leven bestaat voor even niet. Iedere vorm van gevoel is weg je ziet me staan maar meer ook niet ik kijk je niet aan en laat maar gaan het is niets.…

je wil, ik ben slechts dit Verstrooiing voor een ogenblik Neem mijn oren en mijn mond Bedek je ogen met mijn haar Met mijn tong lik ik je wonden Een excuus voor onze zonde Ik koester geen illusies meer Ik vul alleen de leegte op Ik leg mijn trots af bij de deur Wat rest van mij is slechts een mop Ik ben een doekje voor het bloeden Dweil…

Even later ga ik aan het thuiswerk, eerst swifferen en daarna dweilen, grijnzend tilt ze haar benen op, ik moet ook daar zijn. Ze glimlacht vunzig en ik maak een ranzige opmerking, we lachen onszelf te barsten. Ze is eenentachtig, ik doe er graag nog twee weken bij.…

Dag en nacht is het vrouwtje in touw, ze loopt te poetsen en te dweilen. Terwijl de vent van die vrouw oude jenever zit te kwijlen. Dat oude vrouwtje, tachtig jaar heeft op een keer de geest gegeven, terwijl die vent als laatste gebaar afscheid nam van zijn ellendig leven. Nu moet hij dagelijks zelf zijn potje koken.…

Plichtplegend en vloeren vegend laat je jouw sporen na, soms is het dweilen met de kraan open. Keukenkasten, wastafel en de randen boven de deuren, stofnesten. Maar vooral het verhaal dat men kwijt wil, vaak zit ik begrijpend aan een tafel in de wetenschap dat ik vanmiddag nog 'moet'. Daarna laat ik een mensje achter. Oud en eenzaam.…

He, poezepoes ja, jullie twee dribbelend hier in huis spelend, rennend met elkaar ja, ik weet het dit is jullie thuis Ho, poezepoes ja, jullie twee al vroeg het warme nest verlaten ik zie het jullie liggen op de loer voor de dweil die beweegt over de vloer Ha, poezepoes ja, jullie twee jullie zijn leuk om te zien lief, spelend bovendien…

de spieren en juiste maten bloot vertoon in de belle vue spetters met rondingen geschapen voor de ramen aan de avenue roulerend voor fitness op apparaten een oudere magere vrouw kwam voorbij een tikkie verslonst stevig in de pas ziekenfondsbrilletje grauwe regenjas ze liep luide in zichzelf te praten lapswansen tutten van lamskatoen dweilen…

Stofzuiger, dweil, emmer, stofdoek, zelfs een ragebol, allesreiniger in het kastje onder de gootsteen. Sanitair pak ik aan met de keukenrol, samen met Glassex, ideale combinatie om alles glinsterend en knisperend te laten glanzen, bruisend verdwijnt een en ander doorgetrokken, kranen schitteren de klant tegemoet.…

Men moet het nooit prefereren rond te dwalen of rond te dazen in Winkelcentrum Westermarkt te Tilburg, zeker niet als het alweer Blue Monday is (en dat schijnt het tegenwoordig iedere week te zijn) en als de hemel boven ons hangt als een vuile dweil die ons dreigt neer te drukken en te verzwelgen.…