Alle inzendingen over eenzaamheid depressie doodswens

De uren die ze doorbracht in het bejaardenflatje waren gevuld met en vervuld van eenzaamheid en neerslachtigheid. De cursus kon daar niets aan veranderen. Ze miste haar echtgenoot tot het uiterste.…

Het meisje wil dood. Er is geen ontkomen aan haar wens en er is geen alternatief meer. Elf maal loerde de dood haar al in het gezicht, op eigen verkiezing. Haar haar glanst, haar gebit is krijtwit, ze draagt alle charmes van haar jeugd en ze heeft nog de steun en bescherming van haar ouders en zussen, maar de schizofrenie overstemt, overheerst haar…

het is een zooitje in mijn hoofd oude gedachten liggen weg te rotten ruimen van peinsafval wil niet vlotten de humor is van zijn bron beroofd het is een vieze troep in mijn kop de ideeënontwikkelaar is overjarig de geheugensterkte veel te karig het wordt dementerend zelfs een flop het milieu in mijn bovenkamer is grondig verstoord de lucht…

Vanmorgen bij het opstaan had ik niet een reden om fluitend aan het werk te gaan of me zelfs maar aan te kleden Niemand die me missen zal als ik een dagje binnen blijf van de wereld weggesloten gedachten stollend in mijn lijf Niets lijkt nog belangrijk geen vreugde of verdriet en zelfs de diepste liefde och nee, het raakt me niet Waar…

Het winnen leek niet belangrijk, falen werd een spel Maar hevig werd extreem, en toen ging het te snel De weg naar het einde was nog te lang Diep van binnen, tegen verlangen in, was ik te bang Dat mijn doodswens me in leven hield leek men te negeren En ik was te ver heen om nog te redeneren Voor jou heb ik gevochten, ik wilde naast je staan…

Mijn chronische depressie is niet voor niets hoor, ik ben net zo walgelijk eenzaam als de Godin, de Ware Bron van mijn leven, het aardeleven heeft totaal gefaald, laten we maar naar de hemel gaan en onze heilige liefde daar eindeloos vieren! O God, graag!…

Redenen om stervenshulp te willen waren: het fysiek te afhankelijk worden, eenzaamheid na het wegvallen van een partner, het niet dement willen worden en het geen lichamelijke en geestelijke pijn willen lijden, het doodmoe zijn van opgelopen trauma’s en het niet meer in staat zijn de tijd op aarde uit te zitten.…

'Erotomania' duidt niet alleen op een accentuering van het manische, maar vertolkt ook de verschuiving in het etiologische denken van een onbeantwoorde liefde naar ongewoon sterke seksuele driften en verlangens. Erotomania werd daarmee niet alleen de benaming voor de liefdesziekte, maar ook voor de furor uterinus of nymfomanie en de satyriasis.…

Dat het vooral, of bijna uitsluitend vrouwen waren die aan liefdesziekte leden, verklaarde Bergmann uit het feit dat vrouwen intensiever liefhebben dan mannen en minder uit het feit dat zij een 'schwächere Organisation' hadden.…

Uiteindelijk was religieuze berusting veelal de enige remedie voor de droefgeestige eenzaamheid van vrouwen zoals de gezusters Brontë en zoveel anderen die het verstikkende klimaat van het Victoriaanse vrouwenleven wilden ontvluchten.…

Vergane gedachten, omzeild door een koele blik, snijden me de keel. Zonder warmte en pratend tegen mezelf verlies ik het. Onrust drijft voorbij met als dank niet-waardering. Alleen en mezelf met ogen gericht op de kille verte. En stilletjes vraag ik de wolken; neem me mee...…

ze zitten samen maar zijn alleen onderweg staren roerloos door de raampjes naar de persoon tegenover hen achter wie het leven aan hen voorbijglijdt met enkel de herinnering aan waar ze zijn ontspoord…

Gij die de ziekte kweekt en doet haar weer verdwijnen, aanziet een Christen-hart, belegerd door veel pijnen. O Vader alles troosts! Gij weet en ik beken, dat ik een aarden vat en broos van stoffe ben. Aanziet de zwakheid dan van uwen arme dichter, mijn rauwe wonden zalft en maakt mijn kwalen lichter. Of zo 't u dus behaagt om onzer zonden…

De rupsen van de vlinder gedijen zonder hinder van koud verstild verleden en leven in het heden genietend van het blad totdat ze hangen stil en zwaar als grauwe poppen naast elkaar en vragen zich verbijsterd af waar is de zon die leven gaf oneindig lang de nacht En pas na 1000 vragen en nachtzwart lange dagen herrijst het vlinderkind…

Met die derde depressie worstel ik nu nog steeds, al gaat het de laatste twee jaar heel redelijk met me, maar ik ben er nog lang niet en ik heb vooral te kampen met chronische vermoeidheid en een slaapbehoefte van soms 14 uur op een dag. Tijdens een acute depressie is alles geblokkeerd.…

De depressieve weet dat gevoelens bedriegen de realiteit vervormen in duizend-en-één wanen. Maar zonder weerstand is de angst steeds nabij gaat al een paraplu op bij de eerste tranen. Zwart noch wit ziet hij want alles is grauwgrijs; het geluid is besmet met een piepende muizenruis. Soms in een helder moment staat er peper naast…

Dat je depressief wordt van onderzoek doen naar depressiviteit is een hardnekkig misverstand.…

(en langzaam maar zeker werd 't april en zonk het dappere vaderland weg in een diepe depressie)…

Vorige week heeft een jonge moeder in het dorp waar ik woon zelfmoord gepleegd door haar huurhuis in brand te steken. Haar twee kinderen had ze verdoofd, maar ze konden nog net gered worden door de brandweer. Zelf redde ze het niet, wat een beetje de bedoeling was. Op mijn sympathie moeten zo’n mensen niet rekenen. Je moet geen onschuldige kinderen…

Beste Sint, Deze week, maar ook de week ervoor, was ons land in de ban van de borsten van Georgina. Dat zal zelfs uw ogen niet ontgaan zijn. Omdat niemand behalve Jort - breteldrager van het jaar - in de echtheid geloofde, onderwierp ze haar borsten aan een heus echtheidsonderzoek. En om eerlijk te zijn; ik kan zo'n actie wel waarderen. U toch…

Deeper and deeper as I journey to living a life that seems to be a lost reality that I can't ever find no way to reach my inner soul esteem is low how deep can I go in the ground that I lay if I don't find a way to sift to the grey that clouds my mind this time I look to see what's between the lines...…

Vanacht als ik alleen ben alleen met mijn donkere gedachten verder weg zakkend met het mes in die vervloekte oceaan van gevoelens van woede, agressie, angst en pijn zie ik een flikkering van het doodse maanlicht op het staal. Het staat stollend bordeaux rood vloeiend op het helder wit zonder gedachten zonder gevoelens Een trilling…

In me, verterende duisternis zwaar nevelgrijs. Neergedrukt in mijn ego-gevangenis weerklinkt mijn stille krijs. Geef me weer dromen, Laat me voelen, hoe de wind met m'n haren vrijt. hoe de zonnewarmte over me heenglijdt Laat me voelen, dat voelen simpelweg leven is. Geef me iets.. alles is beter, dan dit gewatteerde niets.…

Depressie, wat houdt dat woord eigenlijk in ? het kan zich op vele manieren uiten maar waar is het begin en hoe komt het naar buiten ? Ben je moe, lusteloos of bang kun je heel slecht slapen ben je chagerijnig en duurt 't dan lang moet je jezelf bij elkaar rapen ?…

De verte vangt de leegte van je starre stille blik ontkent het vurig leven dat eens het jouwe was Hoe diep moet je graven om te zien waarom Hoe ver moet je lopen om te vinden wat je zoekt Hoe hoog moet je vliegen om het licht weer te zien Je werkelijkheid van waan van grijze stof geweven waar leven verdween in kille klamme grotten…

Ik ben wanhopig voel me radeloos en bang. Mijn gedachten maken me bang en angst overheerst. Het hoort erbij ja, da's leuk Mijn hormonen slaan op hol. Ik prijs de dag dat ik vrolijk de dag tegemoet zie.…

Als een kind sta ik smekend op je drempel Met mijn ziekte Met mijn gebroken ledematen Met mijn huid vol gaten Met de scherven in mijn maag Ik heb je verder niets te geven Dan een zware zak met stenen Maar ik wil zo graag heel even bij je schuilen voor de regen Sla je lieve lichaam om me heen Leg mijn vermoeide hoofd te rusten op je arm…

Mijn depressie verdwijnt als ik mij plotseling afvraag in wat voor nachthemd je slaapt. uit: Terra Incognita, 1988 auteur Ton Luiting.…

op aaibare dagen kan ze vrolijk zijn doch dikwijls stormt het 's morgens bij het opstaan tegen de voorspelling van de Bilt in heeft een depressie het voor 't zeggen en dan soms zomaar bij opstekende wind drijft het weer over…

wat als de rolstoel niet meer draait in een kamer vol obstakels als de koorts weer naar je graait met zijn vlammende tentakels wat als de pijn steeds twijfels zaait over het nut om zo te leven dan huil je in je bed slechts toegedekt met wensen en verlangens en worstelt iedere dag om de molenstenen om je nek als bordjes te verhangen…