Alle inzendingen over eist vroeg of laater

Zo langzamerhand begin ik aan mijn altijd beoogde standvastigheid en het hanteren van bepaalde sensibele gevoelens te twijfelen. Na een tijd lang een lichte en zich geleidelijk manifesterende gedragsverandering steevast te hebben ontkend, waarop naaste familie en vrienden mij soms fijntjes en goedbedoeld hebben geattendeerd, kan ik er echt niet meer…

Je zoende mij, ik werd wakker je nam mijn hand, ik de jouwe Het sprookje eindigde Het leven begon Jij vroeg, ik antwoordde jij nam, ik gaf Jij moest, ik wou Jij eiste, ik vroeg Nu is het genoeg Ik antwoord niet meer, geef niets meer, wil niets meer Sprookjes bestaan niet Je deed me zoveel verdriet Dat ook het echte leven, voor mij haar…

Ik was al vroeg een laatbloeier.…

ik zie je in gedachte staan je luistert naar de wind die spreekt in bomen herfst in droge bladeren misschien hoor je van lente, leven en opnieuw toch in de winter ben je teruggekeerd, naar de kale bomen, ze zeiden niets en lieten jou begaan een enkel blad laat los nog voor de zomer…

Een vroege lente. De man rekt zich uit, verheft zich van de driezitsbank en kijkt naar zijn 4 bij 4 terrasje. Hij steekt zijn hoofd buiten de deur, besluit dat het eindelijk zover is en loopt de tuin in. Een dwingende cocktail van hormonen raast zijn bloedbaan binnen.…

Meer een doekje voor het bloeden Daar kwam het op neer Het moest mij erger leed behoeden Kwetsend des te meer Loze woorden leeg en hol Om er maar vanaf te zijn Eisten toch hun zware tol Vertrouwen broos en klein Wanneer ik vroeg: "Schat is er iets?…

hun naar het geheim van het bestaan ik heb hen uitgedaagd, eiste een zegen ze keken me alleen maar minzaam aan en namen afscheid, keerden om en zwegen…

Toekomstbeeld Ik kan niet in de toekomst kijken Ik leef vandaag, dat is genoeg Ik leef ook niet in t verleden Ik denk nog niet aan morgen Dat vind ik nog te vroeg…

leven heb ik negen en vijf- tig jaar geleden als geschenk gekregen waar zijn de vlinders in mijn buik gebleven, al die jaren die verstreken neem mijn verjaardag, maar geef mij dat opwindende gevoel terug misschien verwacht ik nog teveel van wat ik dacht tegoed te hebben maar voor het laatste woord van bovenstaande aanhef is het nog te vroeg…

Een vlijtige coupeuse uit Almere was altijd vroeg uit de veren. Tot de baas haar bij zich riep omdat ze zich 1 keer versliep. Ze dacht toen "ach krijg toch de klere"!…

Een man rochelt De voorbije nacht Goudgeel en glimmend Het zuigende asfalt Dynamo’s Schurken langs banden In haar geen wrijving Na jaren moed vergaren In haar nopjes, Miss Liberty…

De lente kent een vroeg begin als de zon even wil schijnen weeft voor mijn raam de lentespin zijn nog tere web, maar vlug als het even mee wil zitten voor een te vroege lentemug…

,’ vroeg ze. ‘Nee hoor,' antwoordde ik. ’Ik dacht, kom laat ik mijzelf eens trakteren.’ Ze knikte begrijpend. ’Anders noig?’ ‘Ja, doe nog maar zo’n Mariakoekje.’ ‘Doe maar grof, een héél koekje?? Zou u dat wel doen meneer? Want dat grijpt er wel meteen fors in.' ‘O, eh, ja, goed dat je dat zegt. Doe dan maar een half koekje.…

Ook ik zeg net als de Action, hij komt vroeg dit jaar en is streng.…

Als ‘t leven is begonnen dan eist direct de tijd haar deel en brokkelt stuk na stuk van het totaal een beetje af Het lijkt niet veel Er is nog lang te gaan We leven door We blijven bij zo’n brokstukje niet even staan Soms gaat het mis en worden het plots brokken die langs ons komen en realiseert een mens zich pas dat hij voor elk stuk…

Vanwege de bizarre en nare tijden zijn veel mensen al hun Kerstspullen aan het uitpakken, de boel aan het versieren en ik moet zeggen dat ik me dat heel goed kan voorstellen, immers gaat de klok ook dat verhipte uur weer terug en is het vanaf morgen nog vroeger donker, dan is het een prima idee wat extra licht in huis te hebben, nietwaar? Gemiddeld…

Vroeg haar te zitten - daar waar zij plaats nemen kon, keek haar lieflijk aan, zij herkende hem, het was Phothelius de dichter, wat doet zo'n nobele man hier. Droeg hij opeens hier in deze herberg één van zijn poëzie werkjes voor, geschreven als aan mij, ik het melkmeisje... wat kon hij voelen voor mij?…

Je warme lichaam naast me je slaperig gezicht Het bed duidelijk beslapen het invallende licht Het eerste kopje thee op bed geserveerd Croissants vers uit de oven wat heb ik je vereerd Alles deed ik voor je blijkbaar niet genoeg Voor ons is het nu te laat of was het soms te vroeg?…

Te jong stond jij op eigen benen te vroeg wilde je volwassen zijn daarvoor heb je nu de tol betaald je leven in weelde was maar schijn. Berooid ben je alleen achter gebleven met niets meer dan een plastic tas nu kijk je naar je eigen verleden en zou willen dat het anders was.…

weet, begrijp hoe rijp je lichaam ook mag lijken je geest is er nog niet aan toe word bewust van lust, dat mannen naar je kijken onthou waarom, herinner hoe…

het was te vroeg het was te klein het kind dat je droeg mocht er nog niet zijn We genieten het meest van wat spontaan wordt gegeven dat geldt voor een feest maar ook voor het leven Zo kwetsbaar kun je zijn gà voor het leven ook al brengt het je pijn je hebt veel te geven!…

Jaren voor de vraag was hem het antwoord al gegeven daags voor het moment was hij al aan het beven drie seconden voor de flits was de donder al gekomen dertig jaren voor zijn dood was zijn leven al ontnomen…

ook al is het lang geleden ongeloof, pijn en verdriet staan gegrift in mijn geheugen 'n tastbare herinnering heb ik niet nooit zal ik jou kunnen vergeten ook al was je nog zo klein je was nog niet levensvatbaar maar 't heeft gewoon zo moeten zijn…

De zon scheen koestrend op het kruid, De Lente was gekomen, En alle knopjes liepen uit, Als waar'* er niets te schromen; Ze dachten, dat de Wintervorst Bij zonneschijn niet keren dorst.* Maar toen de zon ter ruste lag, Toen kwam met sneeuw beladen, De winter eenklaps voor de dag, En knakte steng* en bladen; En al de bloempjes wit en rood…

je bent pas ontwaakt onder zilveren lakens en in jouw gezicht weerspiegelt de herinnering van een koele droom in een ruimte vol ochtendglorie en koffiegeur.…

Mijn dag begint al bij de buitendeur Ik ben een drammer, een dreiner en een ouwe zeur Ik hou van frisse lucht en blaak van energie en ondernemingslust doordat ik veel conditie heb en heel veel uren rust Ik ben een opgewekte jongen Voor dag en dauw wil ik op pad De vogels hebben nog niet eens gezongen Ik ruik de wereld van de grond en haat…

Als Ochtendgloren Goud in de mond heeft Wil hij Die vrouw wel 'ns zien Als ze dan gaat krieken Gaat hij Met haar en de Dageraad Op zoek naar de Zingende Merel En als er dan ook maar één haan Gaat kraaien Dan krijgt de dag Een gouden randje…

Ik mag niet zeggen wat ik denk Niet voelen wat ik voel Ik mag niet zeggen hoe het zit of hoe ik het bedoel Ik mag je lief vinden en mooi en lekker bovendien Maar zeggen dat ik van je hou dat is te vroeg misschien.…

De dood eist alles op. Sterven is een wet, geen straf.…

Mijn hand reikt in de leegte van een grote kartonnen doos Leeg misschien van binnen maar de herinnering hangt nog broos Woorden plakken in mijn keel droog schrapend in een stille blik Dromerig staar ik voor me uit en hoor weer die bekende klik Altijd geweten maar verdrongen gedachten stromen vloeiend van binnen Helder en opnieuw bezongen…