Alle inzendingen over fakkels

Met al hun trekkers en fakkels kunnen ze daar niet tegen op. Rutte had volop begrip voor de positie van Kaag, maar het zou hem sieren als hij ook eens wat meer begrip had voor de positie van de boeren in Diepenheim. Dat soort begrip ontbreekt.…

Laat haar maar niet de wens koesteren om op te laaien als een grote fakkel. Als de kaars zo deed, zou zij ineenschrompelen met stinkende walm, ontijdig en jammerlijk gesmolten zijn.…

Donkere tunnels vol symboliek verlicht door een enkele fakkel de dood kijkt mij aan en ik zoek een weg naar jou verbonden in gedachten samen één het uur is nabij treur niet mijn lief wij zijn voor altijd…

Het olympisch vuur was even in ons landje Inge had de fakkel stevig vast Het slechte weer gaf wel wat overlast Maar toch kwam er een pre-olympisch brandje Dat kon, het echte vuur was bij de hand Dat brandde fel oranje en constant…

Beleef mijn schaduw, wees mijn lamp, verlicht mijn pad, schemer van begrip, brand fakkels bij mijn duisternis, zend zonnen naar mij alleen, opdat ik niet verbrand, maar slechts gloei, van genot en eigendunk, want vrouwen blijven meisjes, ook in spelletjes.…

ik zoek een wijnkelk of een roemer of zo'n beker uit de mis met een inscriptie en een edelsteen beladen met betekenis ik zoek een huis met zware balken met van die fakkels aan de muur een langgerekte houten tafel waarin gekerfd staat ieder uur tekens van aanwezigheid illusies van gedachtenis…

opgefokt boerenvolk met fakkels, die ene gek met zijn fakkel voor mijn voordeur was mij al traumatisch genoeg, ik heb nog een appeltje te schillen met dat soort onredelijk klootjesvolk, ik ga de uitdaging gewoon aan, pers genoeg op de been om de boel te registreren!'.…

Ze trekken dan met kaarsen en fakkels de berg op naar de grot toe. Er is trouwens een prachtig schilderij van Maria Magdalena in die grot.…

wanneer de zon weer schatert boven het zoete Toscane trek me dan nog éénmaal op aan onze liefdeslussen en het lang ontwarde touw hoog boven het gebroken altaar in de kapel jij die de fakkel aanreikte mij liet vieren vluchten naar en weg weg van en naar de ongeschonden fresco`s laat me nog éénmaal liefde in het zwevend licht zien…

geloof mij als ik spreek over mijn gelopen ronde denk maar dat het helen is van een open wonde wees niet bang wanneer mijn blik stagneert als mijn weg doodlopend is en mijn fakkel nog spaarzaam walmt in een verloren nis nog eenmaal zal ik mijn bruid aanschouwen als zij is gekleed in een zwarte japon zij gaat met vaandel…

Blijf aan mijn zijde, mijn kameraad, mijn metgezellin van het allereerste uur, fakkel die mijn pad verlicht, troost voor mijn ogen; liefste, enige zus!…

De fakkels worden overgedragen, een zucht van verlichting geslaakt. De nieuwe bewindvoerders kijken zorgelijk, iets heeft hen geraakt. Het kersverse bestuur oriënteert zich, probeert de gesloten kasten te openen. Een deur begeeft het plotsklaps, duidelijk te zwaar belast.…

het bouwsel van je visioenen verstevigen, samen stenen zoeken, water en zand geest en ziel verrijken, weer voeden met woorden van vrede uit een heilzame bron ervaren dat godzijdank de fakkel nog vurig brandt zolang wij in dromen blijven geloven, samen stenen zoeken water en zand…

Zeg mij dat ik nooit zal sterven neem mij in jouw armen laat hoop geen laatste hoop, maar leven zijn sluit mijn ogen nog niet voor eeuwig laat mij even in de armen van de adem rusten, tot de glimlach mijn gezicht verlaat geef dan de fakkel door aan hen wie ik liefheb, sta hen bij voor de tijd die komen gaat, begeleid hen op de weg naar…

Vanochtend werd ik wakker Met een uitdrukkingsloos gezicht Met in mijn ogen schijnend Het oranje ochtendlicht Het gemis dat kan ik dragen Als een fakkel in de wind Het vuur dat zal hoog branden Totdat ik het genoeg vind Mijn verdriet zal eeuwig blijven hangen Voor mij kom jij nooit meer terug Hopelijk kan iemand jou vervangen En vind…

ik was bij je in het luiden van de klok we brandden samen fakkels de vogels floten nog volop zag je haren in de wind voelde kou van nooit vergeten wist in je de warmte van het kind dat dit nooit heeft geweten toch samen dit beleven het teruggaan in de tijd met hen die voor de vrijheid kozen in het aangaan van de strijd in drie minuten…

De zon stond als een gouden fakkel Te stralen aan het hemelrond hij riep de voorjaarsbloemen wakker die stil nog sliepen in de grond Op eenmaal was het feest geworden Mensen en dieren waren blij De eerste dag was een belofte Straks wordt het lente wordt het Mei.…

Het wordt tijd voor hooivorken en fakkels, middels een referendum zou ik gaarne deze stelling aan u voorleggen.…

De Hel in de Hemel en al dat gewemel van brandende fakkels en rook aan de hemel Verminkte gezichten heeft die brand aan kunnen richten... Geen woorden voor... Alleen: Waardoor kon dit gebeuren... Ik zal het tot in lengte van tijd betreuren...WAARVOOR moest dit gebeuren...…

En als een floers van rouw, dat wijder spreidt, zijn wolkenschaduw over verren tijd, tranen zijn regen en zijn avondrood: doovende fakkel van den jongen dood. Uit: Augusta Peaux - Gedichten (H.D. Tjeenk Willink & Zoon - Haarlem - 1918)…

gedaan worden Gewoon omdat het moet Het kan niet anders Er is een medemens overleden Die optrad tegen zinloos geweld In deze wereld met zero tolerantie Stille tocht Lopend samen hand in hand Stilzwijgend zacht schuifelend Niet nog meer doden Nog meer slachtoffers Die offers hebben gebracht Om het zinloos geweld te weren Stille tocht Fakkels…

twee ossen trokken de karrenvracht moeizaam door het natte gras mijn vader liep niet tussen de mannen ik heb me omgedraaid de waterput, de emmer leeg aan mijn arm ons huis van leem en klei het land tot aan het spokenmeer niets leek ineens meer wat het was silhouetten speelden op de heuvelrug fakkels walmden grijs de uren nacht verboden…

Hee ouwe rups, ik haal je in Nog maar 25 jaar En nog enkele dagen Dan heb ik mijn zin Mag ik de fakkel dragen Jij hebt jou record Niet echt scherp gesteld Maar ik heb je door Je dagen zijn geteld 62 plus en nog een beetje Is voor een mens niet echt oud Te jong zelfs, maar dat weet je Doodgaan laat je koud Jij stierf zo onverwacht Het leven…

kees zag bij nacht wel honderd fakkels gaan maar ’s morgens viel die zondag alles stil in stad en lande hing de nevel kil en holgehongerd hield hij schutters aan als glipper naar de schans te lamme gaan voor zes florijnen dat is wat ik wil de honger maakt dat ik zo vreeslijk tril misschien is de spanjool daar weg te slaan zijn ogen…

Een magnifieke processie was het, een soort korte bedevaart die, door de opbrengst van onze fakkels het gruwelijke lot van kindsoldaten, ver weg in Afrika, hopelijk zou kunnen verbeteren...…

Een magnifieke processie was het, een soort korte bedevaart die door de opbrengst van onze fakkels het gruwelijke lot van kindsoldaten, ver weg in Afrika, hopelijk zou kunnen verbeteren.…

De krakkemikkigheid druipt er vanaf, taal-, spel- en stijlfouten worden opgestapeld als brandhout, Nederlands.nl is een fakkel geworden, en niemand schijnt zich daaraan te storen. Om treurig van te worden, ik stop er even mee, kom weer uit mijn schulp als deze site weer uitgesproken .nl wordt.…

De nacht de moeder van de rust des hemels grote fakkel blust, Van arbeid zijn de leden moe, de sluimer drukt de ogen toe. O, Hoeder groot van Israel wees ons een trouwe nachtgezel, en wakker om ons henen ziet, zo vrezen wij de vijand niet.…

mijn hersenen zijn weggevreten door het jarenlang gekweel van de voltallige vogels staren zich blind op de foto’s van vroeger zien het kind en verzinken in wroeging schrompelen tot mos de fakkel is doorgegeven aan ongeboren leven te oud om nog als leerling door het leven te gaan een vos die nieuwe streken leert de medemens verschalkt…

er hing een duivelsdichter rond mijn bed met tachtig verzen God onalmachtig sliste hij wat staat er op je lijf geschreven waar fikt de fakkel van het geile jij hebt nog nooit een woord bedreven ik zal zinnen van je borsten bijten loos de liefde vrij het zweet grijp en knijp het duister stuk je lijf verdient een strofe lang van helse hitte…