Alle inzendingen over fonteinen

Altijd en door alle jaren heen heb ik mezelf soms horen zingen van iets dat boven alle dingen me als een diamant toescheen. Een geluk dat nimmer zou vergaan en met zijn schittering wil zijn als lichtjes in een stadsfontein waar 'k vaak ben blijven staan om het spel te zien van 't water dat in de lucht een buiging maakt, maar toch al…

Literatuur is geen stromende waterkraan, eerder een fontein. Een waterstandbeeld in gevecht met de zwaartekracht.…

Wie geld kan werpen in de fonteinen van Rome, heeft nog geen kennis gemaakt met de autochtone zakkenrollers.…

(fontein te Arpaillarques) zijn mossige baard verraadt jaren waterloop een onlesbare dorst naar meer laat zijn levensader wellen het peinzend gelaat met de zorglijke trekken geeft het geheel iets waakzaams alsof het zijn taak is alle dorstigen in het hertogdom aldaar te moeten laven…

Haar naam verhaalt van Spaanse melodiën Van witte huizen rond een stoffig plein Van koele schaduw in verlaten kathedralen Van een verliefde muzikant 's Nachts bij een droogstaande fontein Van zonlicht ongenadigd op je lichaam Van kruiken vol met zoete rode wijn Die droogstaande fontein, dat is de liefde En die verliefde muzikant Dat zal…

Net als de Brandenburger Tor, verwordt het klimaat tot geschiedenis, staat de Trevi-fontein straks permanent droog en bivakkeert de besmeurde Van Gogh tussen de 'ancient history'-kunst, ofwel de kunst die immer 'antiek' en altijd bijzonder zal zijn..., met alleen de vraag hoelang nog...?…

Even verderop stort het water enthousiast neer als een cascade bij een monument dat men de naam "fontein" zou kunnen geven en dat ik met geen andere benaming adequaat zou kunnen omschrijven.…

in mijn natte cirkel hang ik verblind de dove uit gevoelloos voor tekens van leven en van liefde zwemmend in een oceaan terwijl continenten langzaam eiland worden en eilanden verdwijnen in een zoute mist blijft verdriet van gisteren ook vandaag weer huilen zilte fontein die niet opdroogt eeuwig druppels achterlatend…

De fontein, in de gedaante van een pelikaan, staat trots voor de ingang van de stoomcarrousel en van de dioramahal. De water spugende vogel kijkt recht naar boven. Zo ziet hij alles om zich heen: de mensen, die achter hem dat gebouw van fraaie schemer in gaan, tegelijk waakt hij over het grote bloemperk voor zich.…

op het moment dat je kwam zwegen de fonteinen toen je weer ging was de zon allang onder een gesprek zonder woorden maar het verlangen neem ik mee voor later…

waterlelies zieltogen versaaid op de vijver amechtig snikt de fontein zich dood de zon krult lood de stilte stolt geen kikvors kwaakt het water smoort.…

op benen van brons sta je tot je enkels in het water met gestrekte armen vang je lucht en water in een schaal la nina beeld in een fontein geeft de lichtheid aan het leven…

De uren die ik samen met je doorbreng zijn als een geurend bloemperk, een schemermuur, en een murmelende fontein jij, en jij alleen maakt dat ik leef Anderen beweren engelen te zien, maar ik, ik zie jou. En dat is genoeg.…

er was eens... wat er nooit was liefde zoals liefde moest zijn van stiekem vrijen in het gras tot dansen in een fontein maar het fluweel bleek imitatie en je mooie woorden schijn een illusie van een relatie te mooi om waar te zijn…

Als de Mercurius fontein op De Weaze wordt geplaatst kan de elite gaan ringsteken als landelijke attractie. Dan wordt deze stad toch nog een elite stad en kunnen al die louche "tempels" met de grond gelijk worden gemaakt. Dan wordt deze innerlijke tegenstelling ook opgeheven.…

Of je nog van me hield ondanks al het feilen van de mens, het vlees zo zwak me aankeek of ik het wist terwijl ik slechts kon kijken naar het ijs van de fontein luisteren naar het zacht fluisteren van kouder wordend water met voeten zinkend naar later…

ranke zuilen schragen wit de okergele bogen breken het licht tot schaduw in mijn ogen hier kon ik in dit land van toffe zon markante tuinen fonteinen en fertiele twijgen rust en stilte onder ronde bogen rijgen…

'Als je hier terug wilt komen, moet je je ogen sluiten en een munt in de fontein gooien. Zo, met je linkerhand over je rechterschouder.' Hij glimlachte en draaide zich om. Kneep zijn ogen dicht en glimlachte toen hij de munt over zijn schouder gooide. Had hij naar haar terug gewild of naar Rome, naar de Trevifontein? Ze wist het niet.…

Kijk ik zie hoe jij je botten scherpt staart naar wijdte zonder blik hoe breekt zij ons het vluchten splitsen fonteinen hoog aan het bed van verlaten ben ik die jij hebt vast geslagen zoek! roep ik, meer nog hetzelfde versplinter het tot stof of minder het moet…

Fonteinen keuvelen niet langer met badende merels en niemand harkt de gevallen bladeren in de boomgaard bijeen. Maar wanneer ik mijn ogen sluit hoor ik het lachen van voorbije zomers en voel ik het sprankelen van tinto de verano in mijn mond.…

gedachten hij vloeit leven in dode gronden zingt liefde door beken van roeste zonden klotst stromen door ruige ravijnen, schachten vol kolkend geklater, watert grachten blaast zalvend adem door oude wonden gorgelt tonen op uit droge monden ontmantelt met zwier de weeë klachten Geest buitelt kaskades van krachtwoorden spettert fraaie fonteinen…

We fietsten langs de fontein bij de kerk. Gelukkig was hij aan. En scheen de zon. Een regenboog. Hij wees naar water. Ik zocht een ark, dieren, een oude man met een baard, een hamer in de hand. Ik keek mijn ogen uit. Zag je dat? Ik zag het niet, maar ik geloofde. Ik wist wat het betekende.…

ooit ben je hier verdwenen maar je spankracht is gebleven ik leef voor een geruime tijd tussen de volmaaktheid van je bogen verzonken achter witte zuilen ontroert mij nog de diepte van je ogen in water milder dan de wijn dompel ik mijn handen aan je fontein hier ligt geluk beloftevol geborgen in de stilte van je schrijn.…

langs de oude fontein over verweerd travertijn schuifelt een mamma haar zoon op Vespa-vering lummelt bij de wering met een raggazza haar man speelt canasta bij een bord hete pasta en een glas Corvo-wijn stemmen sterven zacht in de Siciliaanse nacht waar geheimen geheimen zijn…

Een nieuwe en mooie aanwinst voor onze stad en voor ons Stadhuisplein vormt het metalen, langwerpige plateau met "enthousiast" loodrecht opspattende fonteintjes dat tot voor kort aan mijn blikken ontsnapt was en waarop mijn ogen zich nog niet hadden kunnen vestigen. In de onmiddellijke nabijheid van dit nieuwe stadse sieraad treft men de beide…

Laat me sterven in gebeden van de wind Laat me doodgaan wanneer de zon de eeuwigheid overwint Laat mijn tranen in de wortels van de bomen verzinken Mijn verdriet zal in de stilte van een rivier weerklinken Maar laat mijn leven verdampen in eeuwige fonteinen van het licht Ik zal bestaan in elke druppel van de regen…

Je bent overal en altijd om mij heen feest in de dansende lichtjes van jouw ogen ik pak je hand we reizen naar een land ver achter de horizon waar de zon langzaam onder gaat klaterende fonteinen dansen op een plein de maan lacht ons vol uit wit stralend licht als buit…

In het oude Valencia lopen kwistige vrouwen door roodgelakte stegen terwijl dikke mannen haastig hun paella eten en de fonteinen spuiten van plezier.…

Wensen deed ik, reeds zoveel, in putten en aan fonteinen, maar nooit kwam jij in mijn buurt, of maakte ik jou de mijne. Misschien eens ooit, wie weet, breek jij die betovering, want tot vandaag blijf jij steeds, mijn allermooiste herinnering.…

De geur van sherry overwolkt het marktplein van de stad waar zwarte vaten om fonteinen dansen. Uit kleine winkels klinkt de oude lach van donkere sigaren, het schateren van sandelhouten glas. Het middaglicht ontwijkend leunen de mannen op wankele gitaren. Klappen de handen het ritme van duende een blauwe avond in.…