Alle inzendingen over fort sabina

Fort Sabina, dat we vandaag bezochten, vormt een in steen gestolde en geconserveerde herinnering aan de onvergetelijke gruwelen van veertig/vijfenveertig.…

jij gaat straks weg, voor een tijdje... ik kan je moeilijk laten gaan schat 't spijt me maar ik moet je maar vrolijk uitzwaaien naar huis gaan - misschien maar eens 't gras maaien en m'n zorgen laten staan de knuffel en het vaarwel je komt vast terug... schat je moet wel want zonder jou kan ik niet leven, je moeder wacht daar…

Terwijl het strand, veroverd door de eb, natuurlijk door de vloed herwonnen wordt en allengs tot de helft wordt ingekort ervaar ik weer wat ik ervaren heb: een kleine jongen ben ik met een schep, hardnekkig vechtend voor een wankel fort totdat het weldra toch is ingestort- de zee geeft op het laatst de volle mep; een klap die onafwendbaar…

Je spreekt en bouwt een muur Waarin mijn gedachten vruchteloos Een nis van enge geborgenheid zoeken Je schreeuw legt mijn oor te luister Maar het echoët slechts mijn wanhoop Vast te moeten houden aan jouw idealen Mijn wil strekt zich, tast steen voor steen Tracht muren te breken, er door heen te zien Tot zijn vleugels kracht krijgen…

Ik denk dat wij bezit zijn. Ik denk dat wij aan iets toebehoren: dat de aarde ooit een niemandsland was dat andere beschavingen exploreerden en koloniseerden en over het bezit waarvan zij onderling vochten, maar dat nu het eigendom is van iets.…

Zo kil, koud en alleen, kan ik me voelen de laatste tijd. De herfst kruipt in me, de duistere luchten, de koude wind. Ik weet het niet meer, wie ik ben. Alles loopt door elkaar, door elkaar gewaaid, bevroren. Waar was ik gebleven. Soms ontdooi ik weer en ontdek ik een karakter, dat soms grappig is en lief. Maar waarom nu zo kil, koud…

'Sabina, slet, gedraag je!', bralt Sabina. 'Laat Sabina nou, ik heb ook trek in lekkers!', zegt Célénie zeurderig. 'Zuig hier maar lekker aan!', reageert Claire, die haar blote borsten naar voren duwt. 'He-heb ik je al eens ge-gezegd, da-dat je mi-mirakels mooie te-tepels hebt!', zegt Sabina tegen Claire. 'Lang, dik, groot en altijd stijf!…

Om logistieke redenen werd gekozen voor de Fort Kijk in de Pot Straat. Deze pilot-study leverde meteen resultaat.…

Liggend op mijn fiets wolkenluchten polderland forten en weiland wilde bloemen de geur van nat gras op mijn netvlies en ik denk aan niets mijmer van geluk…

Inslagen scheuren het veilig gewaande fort en leggen een oude inhoud bloot van dieper dan diepe lagen, wat met beton gewapend was wankelt op het zwakke fundament…

Onneembaar kloppend fort, zelf ingenomen. Een wapen schiet tekort als de pijn moet komen. Als de liefde is ontloken, het hardste steen gebroken, en de moordkuil dichter wordt. Dag dromen.…

maan schuift in haar laatste opus in c in do dus serenadeboogje in een zwarte plas piano wat ooit forte was spiegelkomma aan een hoog plafond straks weg en afgerond…

de vader bewaakt zich als een fort een bastion van spanning en van dreiging mijn pijlen buigen krom nog voor ze zijn geschoten mijn boog is reeds verdord nog voor hij is gevormd en zinnen breken af nog voor ze zijn gesproken mijn woorden zijn te kort om vader te verstoten…

Vochtige ramen boven rode ornamenten weerspiegelen de wereld in een waas IJzige sidderingen blussen vurige tongen die gretig likkend het fort belagen Overeind gehouden door resistente muren waarachter de inhoud gereinigd wordt…

Zoals zwaartekracht geen kracht is en continue tijd illusie is het fort benoemd als ik van eigen makelij: gestolde levenslust in vergelijking. Buiten dat veilig kader - en waarom zou het veilig moeten zijn - de handen zonder houvast leeg en vierend in het open veld blijk ik de ander…

Maak van dit veel te grote bed een heel klein fort van dons.…

Als je ziel zichzelf verkoopt een autonome handel, je kijkend naar je eigen fort langzaam een ruïne wordt Als een origami donkergrijs je beeld vervouwt, je dodelijk verveeld huilend van je moeder steelt Allergisch voor je schaduw, maar verslaafd aan de zon badend in het zweet ontsnapt een laatste kreet: Help, help, Ik ben geen junk…

Ik had gewaarschuwd moeten zijn De regisseur had het over beeldenrijkdom van leven ende dood en teksten als los zand waardoor structuren losgelaten een nieuwe werkelijkheid ontstond Ik viel in slaap, mijn laatste fort tegen ´Het Lied van het Hart´ met stromen bloed ondanks het knierpend achtergrondgeluid De Middeleeuwse kleren waren mooi…

Ik leef nu al, sinds Femke's vertrek, geheel zonder politiek nieuws en geroddel en ik kan jullie melden dat het geen donder uitmaakt of je die ordinaire poespas volgt of niet, je leven draait gewoon door zonder dubieus en foutief gewauwel, leugens op leugens en pure volksverlakkerij, wat mij betreft kan dat hele politieke fort Knox op de schop en mogen…

in deze eindeloze vlakte waar tekens door het luchtruim zweven totdat zwaartekracht hen op de knieën dwingt en ze samensmelten tot een ongenaakbaar fort in deze vlakte zonder begin of einde waar het laaiend wit onverbiddelijk op poorten beukt totdat de storm uitgeput gaat liggen en ik mijn oren niet langer verborgen houd in deze eindeloze…

ik was de koning in mijn fort de wereld op een slotgracht na lag aan mijn voeten maar in het minzame begroeten bespeurde ik hun achterdocht want ik was rijk vanuit mijn plaats door afkomst al gegeven kon ik hen laten beven juist ik vocht voor hun leven als mijn onderdaan was ik met allen zeer begaan nooit heeft iemand…

mooi meer met een lange ei ik wil niet om je eiland heen en mag er nu niet aan voorbij kijk ik lach niet meer voor Pampus is het tij gekeerd zij die ooit voor pampus lagen met een kleine p of twee erin op land en op water weten hoe haar fort zich voelt eerst een behouden vaart niets aan de hand maar later met `t uitzicht op ver gaan…

Dit was een wildpad tot voor kort zwierend om diepgelegen hoeven die zich in grasduinen begroeven onder gewassen kiel en schort Gortdroge sikken dwaalden hort de heuvels aan het recht geschoven haar scheuten meer dan eens bestoven door hordes vorsten uit het fort Ze kregen hooimijt van het ploegen zelfs als ze braaf hun kruisje sloegen…

Ik loop geheel ontbloot Over zandige paden Door een droge sloot Langs kadavers vol maden Het bruine, droge gras Is reeds lang verdord Een uitgedroogde plas Bewaakt een verlaten fort Een oneervolle naam Siert dit dorre oord Een twijfelachtige faam Waar de natuur wreed ontspoort Het woud van de dood Een woestijn vol ellende Die elke…

Fort langs de Bosporus: de weg naar de Zwarte Zee. Als bittere distels stonden hier de speren. Het landschap zegt men is niet veel veranderd. De Skamander doorsnijdt de vlakte. De zee is grijs - het waait. In gedachten zie ik in de verte honderden Griekse Schepen hoekige contouren langs het strand.…

De langgerekte stenen muur waarop ik uitkijk vanuit mijn hooggelegen venster is als een muur van een klooster of van een fort en deze wordt onderbroken door houten poorten en deuren van garages. Klimop leunt er op sommige plaatsen tegen, als het ware zoals een zwak, hulpeloos persoon steun zoekt bij iemand die ouder, wijzer en meer ervaren is.…

Met steeds meer tegenzin, kom ik je 'fort' versterken. Da's niet goed... Sleep me 's morgens uit m'n bed, om je te helpen. Da's niet goed... Is er niemand om je bij te staan, bied ik me weer vrijwillig aan. Da's logisch.... Ook al heb ik er geen zin in en barst ik van de hoofdpijn. Da's niet goed...…

bevrucht zout de zee zich verder, betrekt boven mij de lucht en hoort er niemand wat ik hoor zeker, ik ben de ontdekker van mijn land maar mijn plek die met een geheim begon wentelt zich almaar in lucht en in zon en jaagt hier mijn hart en ziel in brand om mij heen wuift blozend het graan vers fruit groeit me voor de voeten je suis très fort…

Vaak trokken wij met onze roversbende op woensdagmiddagen de polder in; kruistochten naar het eeuwig onbekende, achter de dijk, achter de grijze kim - Wij droegen touwen, riemen, houten sabels, bouwden een fort van klei en zoden gras; geloofden grif de vlot verzonnen fabels over een vijand die in aantocht was, maar die niet kwam en nimmer…

Eenmaal in het binnenste van het fort volgde valhek na valhek, spiegelden fakkels zich macaber in grachtwater en de muren waren als die van Blauwbaards burcht. In het heilige der heiligen gekomen, rustten omkranst door licht onder een glazen stolp (de laatste barrière) de kroonjuwelen.…