Alle inzendingen over gloed

De ochtendbries verwaait de eenzaamheid van de nacht die je het gevoel geeft verdwaald te zijn in het dichte woud buiten jezelf waar krachten strijden met je hart het ochtendgloren betovert de stilte van de vroege ochtend geeft inzicht in de passie die op een dag je hart doordringt om eeuwig te blijven branden een…

Naar de kleur van de rode gloed die de zon ’s avonds soms over het bos trekt, … daar wordt níet naar gevraagd. Die gloed kost geen cent en hoe mooi die gloed ook is, gratis opgewekt geluksgevoel is niet goed genoeg. Alleen op verre tropische stranden, daar is die rode gloed honderdvoudig meer waard.…

cellen vuren in het centrum hartkleppen kloppen rode stroom vertakt in blauwe vaten in fijne haren intieme plaatsen wat zou het wie houdt het voor mogelijk dit wensen te stuiten zijn handen met kracht op haar huid die begeeft en het warm en het nat en het ineens ineen zijn stilte beweeg niet laat eeuwig het dubbelen duren hou…

Zij, de mensen die waarde hebben in dit leven, innerlijke gloed, zij lopen verspreid over deze aarde en dragen een goedkope hoed. Zij wandelen deftig en stil en schuiven langs de huizen en luisteren, liefst in de herfst, naar de populieren die suizen.…

Mijn God is enkel gloed en donkerheid, Schoon om te zien, - een wonder te verstaan; - Daar is niet één als Hij, - doch 'k zie u aan, En waan dat gij Hem-zelf zijt. En dus heb ik mijn ziel u toegewijd, Opdat ze in uw gloed mocht vergaan; En stil verteren, zonder klacht, voldaan Met zulk een liefde en zulk een éénigheid.…

Terwijl ik, een bezwijming nabij, op het lichaam neerviel waarmee ik me had verenigd, bedacht ik in een laatste opleving van krachten dat de vlam bestaat uit een schitterende helderheid, een ingeschapen kracht en een vurige gloed, maar de schitterende helderheid bezit zij om te stralen en de vurige gloed om te branden.…

gloed verdween…

Maar niet als in de wondre gloed der jeugd, maar met der rijpheid traag en vast gespin, spint zich het net der draden die ons in het leven wikklen, met zijn smart en vreugd, dat voor ons wezen tot een eenheid smelt, die onze wereld is en heel de wereld geldt.…

de gloed die doet me denken en die keer dat het leven me wenkte ik was vrij en alleen mensen, er waren er geen die zachte gloed op al dat groen de bladeren gaf ik een zoen het riet een dikke knuf daar werd ik weer suf ik kwam weer op beide benen te staan maar die ervaring liet me niet meer gaan die mooie lach van de natuur kreeg om…

In de fonkeling van de nacht toen we passioneel verwikkeld lagen, die mooie dinsdagnacht overspoelde mij een gloed van welbehagen.…

En je hart een warme gloed krijgt Gewoon omdat je me hebt gekend…

Uit ronde borst klinkt borrelend omhoog, ons vroege lente’s vreugdelied. Schril tjilpen de vogels hun eerste voorjaarszang, waarvan ik met volle teugen geniet. De winterse kale takken langs de weg, beginnen langzaam te ontluiken. Tere knopjes in uiteenlopende kleuren, zullen weldra hun bloesems laten ruiken…

een groene gloed grijpt om zich heen zonlicht schenkt een nieuw tapijt takken, schuchter gras en drassig veen hebben de geboorte opnieuw te leen ook mij raakt het voorjaar de huid telkens denk ik vooraf schenkt de natuur mij opnieuw haar bruid als de winter voortgaat in koude draf vandaag slingeren mijn wegen langs omploegde, gestreepte…

Maar juist dát raam had een prachtige, dieprode gloed. Want het bevond zich naast de vlammende open haard. Egon, dat is een toepasselijke naam voor die rode gloed dacht: "Door dat luide zingen en trompetgeschal hoor ik niet het knapperen van het haardvuur. en daar zou ik juist zo graag naar luisteren."…

Ook ik werd verwarmd door deze onwereldse gloed. De naam van het Wekenfeest veranderde in Pinksteren. In de kerken zou het eeuwenlang herdacht worden met het loslaten van duiven en het uitstrooien van de blaadjes van pioenrozen. Allemaal omdat het christendom toen officieel werd en de kerken ontstonden.…

boven de warme gloed snijdt een sterveling in het zachte vlees. enkele tenten werpen een licht over het doldwaze gazon der nachtbrakers. de jongeren trekken joelend door de nacht en aanschouwen de maan met een brede lach.…

Maar zoals zelfs het grootste vuur heel langzaam op zal branden, verdween de ongetemde gloed die haar eens begeleidde en bleef slechts de herinnering aan lang vervlogen tijden Dan tilde ze de kind’ren op, weer met diezelfde krachten en drukte ze dicht aan haar borst om pijnen te verzachten.…

Vanaf de galerij zag ik de V vorm als een silhouet de rode gloed van de ochtend in gaan. Ik boog me over de reling van de galerij en zag een oceaan blauwe Fiat 500. Noa had één hand aan het stuur en verliet langzaam het parkeerterrein. Ze hing met haar bovenlichaam uit het raampje en zwaaide uitbundig.…

Komt de gloed van jouw weerkaatsing, teruggevallen op m’n gezicht!…

Neen, Kunst is geen herhalen der Natuur; Dat zet geen hart in gloed; Niet aan wat is, maar aan wat wezen moet Besteedt zij licht en vuur.…

een nieuw leven zonet ontstaan overviel me met zijn gloed vol warmte weg was alle pijn…

onderweg, de gloed van de avondzon andere oorden onbekende horizon pijn in hart verward gevoel is er toekomst?…

Kokende lava Bruisend water Een warme gloed Contrasten Door de stilte van het lawaai binnenin kom ik tot rust…

De rode gloed van de ondergaande Zon tekent op je gezicht Ik weet dat dit de laatste keer is Je handen op de mijne Een laatste kus en alles is Weg.....…

De avond tekent een gezicht met de rode gloed die blijft vragen naar de ogen die het licht doven omdat ze niet meer wachten op de maan die al zijn schaduwen met een eindeloze eenzaamheid aan sterren bedekt…

Zij wil de gloed van handen en gelaat.…

daar op het hoge duin heb ik je ontmoet starend naar de avondzon op je haren lag een gouden gloed de horizon was vol van vermiljoen de zee doorsneden met een gouden spoor weerspiegelde zich in je ogen ik keek je aan geraakt, gepakt, bewogen de weerspiegeling drong in mij door de duinpan vulde zich die nacht met gloed met sauzen, spijzen…

Een heldere gloed, straalt over het land, over de zee. Een afbuigend licht, weerkaatst op het water. Terug naar de hemel, waar de zonnestraal begon.…

Fluweelzacht, (haar wangen een dieprose gloed) ligt zij op mijn hand. Alleen. Ze bloedt, als ik met een mes haar stengel kort. Samen met de anderen zet ik haar in water opdat het bloeden minder wordt.…

Je lonkt naar de schicht in het glas Verloren in de gloed die er groeit Ik hoor je spinsels In het ijle gefluisterd Dat je zonder voorbeeld In het lood van de avond (Al een beetje vergeeld) Tot een amorfe schim verduistert…