Alle inzendingen over grijsaards

Breek, o mens, uw sluimer af, Dank aan ’t graf! Leer u-zelve recht beschouwen: ’t Leven weet geen stand te houen, Maar ’t ontsnelt ons in zijn draf. Haast genaakt u ’t ogenblik Dat u aller schepslen schrik, In een blinde hoek verscholen, Aangestapt op wollen zolen, Onzacht toeroept: Hier ben ik! Ach, wat is des werelds lust Ras geblust!…

Daar stond een man op het plein midden in de drukte stil te staan met verschrompelde schoenen verfomfaaide jas en warrig zilverkleurig haar en ook een broek met versleten riem op half acht of negen niemand op hem wachtend kijkend met vermoeide ogen naar een blauw briefje op de grond alsof het een boodschap kon bevatten die hem zou meenemen…

Een oude grijsaard bekeek de wereld lachend maar stierf van verdriet…

Het huppelende kind, De grijsaard jong van jaren, de eenzaat en de paren, de fox en hazewind…

Een Grijsaard antwoordde op mijn vragen: 't Is hij, die, zonder morrend klagen, Het onverkrijgbre missen kan.…

Een Grijsaard antwoordde op mijn vragen: 't Is Hij, die, zonder morrend klagen, Het onverkrijgbre missen kan.…

Het tentje van die grijsaards zo lieflijk en zo knus zo spottend en gedrochtelijk, die oliebollen dus. Tandertergende meute allen om het tentje teveel betalend voor dat vette olliebollen-krentje.…

Groots en meeslepend wil ik leven! hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis! 'ga dan niet ver van huis, en weer vooral ook het gespuis van vrouwen buiten uw hart, weer het al uit uw kamer; laat alles wat tot u komt onder grote en oorlogszuchtige namen buiten uw raam in de regen staan:…

zoals het kind in vroege jaren tussen gras en paardebloem een jonge lente welkom floot al zwierend langs witte wolken naar zon en hemel vloog zo fluit de grijsaard weer vol verlangen bij het prille geel en groen het tere voorjaar tegemoet…

ik sta en zit vast in de maalstroom hoop dat tijdelijk tegelijk duidelijk is dit blad meer dan mijn bloedstroom is zowel een baby als een grijsaard is een rondvliegende bruine voedselstroom als een vlieg die even op de rug is geeuw geweest een ander in een droom die begint en het einde van alles is een ziekte en pijn van ontploffing is palindroom…

De horizon is de taal, de taal die ik word geacht te delen met het verminkte kind, met de jongeling die soldaat geworden is en zo fier op zijn laarzen, met de grijsaard met zijn gescheurde darmen in zijn armen. Het regent fosfoor en sirenes De stemmen van mijn land meestal in de televisie. Moordzuchtige families. Misdadig gezang.…

Als die mij nogal lief zijn - vrouw, bomen, vrienden - van mij heen zijn wil ik een snaterende grijsaard worden, wonend op het Maliebaan-station en in de zon.…

hij eet z'n 50-plusbuik kogelrond de ouderdom kent louter vette jaren hij paft de hemel grijs met z'n sigaren de senior leeft zeker niet gezond op sporten is de grijsaard ook niet dol hoewel ... hij zwemt graag in de alcohol --------------------------------------------------------- 50-plussers zijn te dik, bewegen te weinig, roken en drinken…

Een grijsaard houdt, zelf doof en oud, een baby, pasgeboren bij hem op schoot, heel liefdevol de handen op de oren.…

soms, dansen de bladeren de muziek van de wind het innig geluk van de grijsaard de glimlach van het kleinkind het leven tekent grijs op de zeemans baard nu, alleen nog de zee van gedachten bevaart de zeelieden heisen de zeilen, levens' grootste reis gespannen, zeilen, 'n zeemanlied geliefden vergeet mij niet, dan geen verdriet daarginds…

Het zijn mijn dochters en mijn zonen Die nooit ter wereld zijn gebracht En dit denkbeeldig nageslacht Schept er vermaak in mij te honen: 'Dat jij ooit bij ons in kunt wonen Als je als grijsaard bent ontkracht Dat wij je ziekbed dan verschonen En zorgen voor je dodenwacht Om jou afdoende te belonen, Nee vader, dat had je gedacht!'…

'k Was, met mijn jonge vrienden, Eens bij een wijze grijsaard; Wij spraken, hoe een wijze De vijand van het leven, De dood kloekmoedig afwacht. - Zegt, zei de grijze Wijsgeer, Zegt brave jongelingen, Waar zoudt gij 't liefste sterven?…

De wijsheid en de veelgeprezen mildheid, die de ouderen zouden verkrijgen, verzuipen in een zwart gat van onrust en irritatie over die zogenaamd welvoorziene grijsaards. We willen graag ‘kwetsbare ouderen’ beschermen. Maar toch.…

Verdwaalde meeuwen slapen er nog immer in hun schaduwen terwijl in het dorp een grijsaard sterft ook even later dolverliefden huwen waar de geest van Hanzesteden eeuwig zwerft De rivier draagt op het kabbelend water de tijd naar veel verder en veel later.…

Hoe onmachtig klinkt het schriel 'te wapen', Waar de levenswil ten strijd mee noodt, Naast der doodsklaroenen schrille stoot, Die de grijsaards oproept met de knapen.…

de plassen in het woud zijn wat minder helder hun diepte eerder ondiepte en het spat niet meer zo hoog als toen hij als kleine uk zijn lijf erin liet landen op ontdekkersvoetjes met beslijkte kindsandaaltjes het pad waarop vandaag de oude grijsaard schuifelt is geharkt en uitermate droog met afgeschermde en versleten randen om de dieren…

rimpels in 't gelaat zijn ruim voorradig de broekriem heeft het punt bereikt van knappen waar is nou die godenzoon gebleven de tand des tijds blijft onvermurwbaar slopen en zal mij weldra tot een knieval nopen toch heb ik de moed niet opgegeven er dagen mooie feeën tijdens ‘t slapen verjongen is hun wonderschone baan ze toveren de grijsaards…

Een grijsaard zijt gij, Tijd, en proefde nooit 't geweld, Van 'tgene, dat ze Liefde en zoete Weerliefd' hieten. Helaas, de tranen blank over mijn wangen vlieten Als ik aan't uurwerk denk dat kwalijk was gesteld.…

vroeg de grijsaard. “De zin van het leven” antwoordde de jongeman. “De zin van hét leven of de zin van jouw leven?”…

Zomer; het seizoen waar ieder naar verlangt: elk kind wil zo snel mogelijk ‘groot’ zijn, elke volwassene zwelgt in het ‘nu' van de zomer, elke grijsaard kijkt mijmerend terug op wat is geweest. Maar elke dode weet wat het was: tevergeefs.…

"Jullie hebben het gevonden," lachte de kleine grijsaard. De oude zeearenden bleven op het kleine eiland wonen, waar het zuiverste beekje van de wereld stroomde. Als ze hun vleugels in de frisse stroom wasten, voelden ze zich als herboren.…

Gezwinde grijsaard die op wakkre wieken staag* De dunne lucht doorsnijdt, en zonder zeil te strijken* Altijd vaart voor de wind, en ieder na laat kijken, Doodsvijand van de rust, die woelt* bij nacht, bij dag, Onachterhaalbre Tijd, wiens hete honger graag* Verslokt, verslindt, verteert al wat er sterk mag lijken…

Op een zekere dag vroeg de grijsaard: ‘ Wat verwacht je van het leven?’ Toe maar, knikte hij. ‘Vertel het maar, ik vertel het aan niemand. Ik verzwijg alles zoals de dieren doen’. ‘Ja’ zei ik, ‘Ik verwacht, ja ik verwachtte dit alles hier, en ben hier ook erg gelukkig.…

Vanaf het rotsige eilandje groette de grijsaard me nog een keer. Daarna draaide hij zich ongeïnteresseerd om en liep naar een grot, enkele meters boven de zeespiegel, wellicht om zijn eigen barbaarse goden aan te roepen.…

Een grijsaard nadert de speeltafel, waaraan al enkele middelbare dames, gekleed in strakzittende leggings, hebben plaatsgenomen, die geheimzinnige schema's raadplegen om Vrouwe Fortuna naar hun hand te zetten.…