Alle inzendingen over grimmigheid

Deze opstelling lijkt misplaatst in een grimmige, onpersoonlijke en individualistische maatschappij; de kleurige, verlichte huisjes en het treintje lichten op in het donker, als zouden zij tot troost moeten dienen voor de treinreizigers die hier af en aan lopen, die huiveren in de winterkou.…

Nu is ze grimmig en alléén Ze heeft geen bezigheid Hetgeen wat ze geworden is en niemand om zich heen Alleen maar haar geraniums... Daar tuurt ze nu doorheen…

De wind jaagt spoken grimmig rond mijn huis, gierend: Januáááriii Jan...…

Al die woorden in boeken, bangmakerij, grimmige toekomst. Het enige wat ik niet snap dat Jezus tussen kerst en pasen 33 jaar is geworden.…

Vergaren de grimmige wolken haar macht; Doorkruisen haar pijlen de donkere nacht; Ontworstlen de stormen van 't noorden hun band; Bezwijken de wouden, voor de eeuwen geplant?…

voor mij staat cappuccino met slagroom, mijn ogen staren naar buiten naar grimmige takken en over witte velden zie ik voedselzoekende kraaien maar mijn gedachten dromen ervan om meegevoerd te worden en een stroom van opwinding.…

Er zijn mensen die in sprookjes geloven, sommigen van hen volgen grimmig de leer van de heer waarin ze zijn. Mijn naam is Thomas en ik lees liever de Donald Duck. Lampje is mijn favoriet, zo verlicht ben ik nog wel.…

Wat troost ons nog te midden van de grauwheid, de grimmigheid en de eenzaamheid? Is het het zachte timbre van de regen die ruist en neervalt en ons omhult als een gordijn nadat sneeuw- en ijsvelden ons overvielen? Is het de aarzelende lente die al in februari aantreedt achter het venster met blauwe en grijze wolkenluchten?…

Op zijn mond ligt een lach Maar zijn ogen staan grimmig En zijn blik is strak De regen stroomt langs zijn haar Vertroebelt zijn zicht Even is er twijfel, maar dan wordt zijn geweer gericht De gil doet zijn ogen niet knipperen Geen reactie op het bloedige beeld Op het beeld dat hem later zal verbitteren Dat later in zijn dromen speelt…

Grimmige wachter in nevelen mantel. Grijze trots Van een eiland in het kille Noorden. Gehavende zuil van Hercules. Getuige van Moorse invasies. Worstelpunt. Bloedige poort naar het Oosten. Oorlogsschepen en olietankers Glijden stil aan je voorbij, Op weg naar méér zwarte historie.…

Uit verveling vouwt hij vogels in Japanse stijl uit verlangen bouwt hij luchtkastelen die zo grimmig zijn vervoering torsen en tenslotte laat hij vissen vliegen van noord naar zuid met papieren vinnen op de straalstroom en een toverfluit de maan die blijft onzichtbaar totdat zijn geschreven zinnen enkel origami zijn en droef van…

Sommige auteurs verkeren in de waan dat literaire teksten met een zekere grimmigheid moeten worden geschreven, alsof de wereld om hen heen uit louter ridicule en minderwaardige personen en zaken bestaat waarvan het verwerpelijke karakter moet worden aangetoond.…

Grimmige cactussen, grind en steile afgronden ten spijt, jaag ik de meters ver naar rechts. Ik voel de hete wind van de Sahara in mijn nek en bedenk dat ik misschien op Afrikaanse brandstof door deze Spaanse bergen rijd.…

enorme bergen als slapende reuzen in zwarte woestenij van as en lava verwrongen gesteente uitgespuwd door vurige monden vertellen verhalen uit een onrustig verleden grimmige wolken hangen boven een dessolaat landschap felle stukken groen omringd door een muur van ijs rijdend tussen beeldhouwwerken van moeder natuur bekruipt mij…

Ik denk, ik weet te voelen wat van me verwacht wordt mezelf gespreid, verkracht door wat ik wil , niet ben het duister werken aan een wazig plan frunnikend, standvastig duim voor duim geloof, een vaag verlangen opgezweept door grimmige voorouders uitgehouwen, vastberaden absorberend van godendeemstering tot kunstlicht steeds meer heb…

'een lekker vrouwdier van plezier' dacht het mannetje en fier nam hij haar in snelle wip da's pas padden'trek' met stip dreigend stond een stille reiger aan de oever van de plas schudde 't hoofd bij zoveel ijver vond de hartstocht niet van pas hij had ook wel trek in pad bedacht grimmig: 'weet je wat ook al is het dan niet fair…

Grimmige gidsen leiden me door diepe zwarte meren langs gevaarlijke hoge bergen en een verraderlijk ravijn Meermaals verdwaald volg onbegaanbare wegen in warrige gedachtenjungles en een verstikkende woestijn Hopeloos verloren waad door een tranenrivier met verwoestende plaatsen mijn lijf uitgeput van pijn Verlies van vertrouwen…

Daar leeft en lijdt mijn overigens onbekende buurman sinds jaar en dag en daar voltrekt zich dag aan dag zijn bittere, grimmige noodlot.....…

(voor Jeong Da-bin (1980 - 2007)) Je bent geboren als Jeong Hye-seon op 4 maart 1980 in Seoul. Je hebt gestudeerd aan de Yongdok Girls High School en aan de Gongguk University, waar je twee jaar drama studeerde. In Taiwan speelde je vaak een schoolmeisje, wat je daar populair maakte, vooral door de miniserie 'Korean Wave'. Op je twintigste…

IJzig op zijn troon gezeten een majesteit in kil grandeur; grimmig wordt hem vaak verweten een koud en grauw humeur. In hermelijnen kleed gehuld met winden als zijn hellehonden, raast de vorst met veel tumult over toendra’s en bevroren gronden.…

Grimmig snellen rondgerolde wolken, Eindeloos grote kluwens, aan door ’t blauw. Doodse stilte! Toch, ze naadren gauw, Scherp weerspiegeld in de molenkolken. Schelle fonkling van miljoenen dolken; Dan de donder; en, van regen lauw, Schudt de wind de hechte molenbouw, Loeit het rund, dat wegvlucht, ongemolken.…

ondergronds achter oeverende uiterwaarden als een wak in lage Maas -men noemt het verdronken dit beeld dat eilandde als dak- het water brak en sleep keerde de stenen terwijl algen verweerden, zwart als pek op deze plek, die ik droomde, slechts vermoedde, op het schijnpad de verbeelding van een vesting zo ver onder mij - o grimmig…

heel stil omhelst de zon het betreden pad wanneer de dichter woorden laat vervagen in ondergrondse, nachtelijke lagen die nog schemeren doorheen zijn zielensmart hij schikt het zwijgen in ’t bleke ochtendlicht onder de grimmige wolken op de ruit verzamelt zinnen voor zijn stervende bruid wanneer zij het uur volgt zonder morgenzicht en in…

Grimmig snellen rondgerolde wolken, Eindeloos grote kluwens, aan door ’t blauw. Doodse stilte! Toch, ze naadren gauw, Scherp weerspiegeld in de molenkolken. Schelle fonkling van miljoenen dolken; Dan de donder; en, van regen lauw, Schudt de wind de hechte molenbouw, Loeit het rund, dat wegvlucht, ongemolken.…

Te grimmig, te rustiek. Hij blaast overal de kaarsvlammetjes van menselijke bezieling uit.' 'Misschien is hij een te protestantse jansenist,' zei Relief.…

Eens zult ge niet meer keeren, als ge trekt, des weerziens zaligheid mij niet meer geven en grimmig grijnst dan d'eindelooze nacht.…

de wereld grimmig en ontzettend mat, weerklinkt zijn stem in mijn hoofd Pap ik vind jouw de allerliefste schat. De laatste zwaai aan je moeders hand. ik zwaai terug, maar geheel verdoofd. dit is de realiteit van een gezin dat is gestrand een man, een vrouw en kind zijn afgegleden in een onherstelbare kloof…

een kredietkaart die soepel Langs het rode oog glijdt Ik had mijn rekening geplunderd Een aandeel met woekerwinst verkocht Mijn loft met laminaat verpand En wees naar de grootste doos Glunderend als een kind Daar zat ik thuis mee op schoot Durfde het nauwelijks te schenden En toen ik moed vatte de flappen openvouwde Veerde er een grimmige…

Voor de welbekende, nodende ingang van die wonderschone grot, waarin betoverde elfen bij vollemaan dansen, staan twee grimmige reuzen, met een zware knots in de hand. Hun strenge ogen zien strak vorsend neer op de Eftelingbezoekers. De beide geduchte bewakers spreken met een zware stem, doordringend en bars.…

Eens zult ge niet meer keren, als ge trekt, des weerziens zaligheid mij niet meer geven en grimmig grijnst dan d'eindeloze nacht. ---------------------------------------------------------- uit 'de Passieloze Lelie' van Frederik van Eeden…