Alle inzendingen over ik ken even mizelf n

Vraag mij niet hoe ik het heb volbracht. Heb er ongelooflijk diep voor moeten gaan. Nu sta ik met stip genoteerd als aspirant voor de wereldtop. De Halve Marathon bij de Marathon van Leiden gelopen in 1.08.52, ongehoord. Een droomtijd. Dat ik dat in mij had.. Vraag mij niet hoe ik het geflikt heb. In de verzengende hitte. Het was alsof er een…

Maar nu ik zie hoe jij werkelijke bent, Ben ik blij, dat ik je niet meer ken. Ongelooflijk hoe jij kan flemen. Om iemand daarna alles af te nemen. Zo laat je zien hoe je bent, Ben ik blij dat ik je niet ken. Nu beloof je iemand je eeuwige trouw, Een mooie belofte gedompeld in rouw.…

Ik ken wel het heitje voor een karweitje maar deze ken ik niet, dus wat is de bedoeling? Wel zegt de kleine, verlegen en parmantig tegelijk: ik vertel U een mopje, als U het een goede vindt, krijg ik een dropje! Juist, maar ik heb dus geen drop, dus wat nu? Het mag ook een snoepje zijn hoor, zegt ze.…

Ik ken je niet, jij mij evenmin en toch is het of er een band is. Ik ken je niet heb je nooit gezien en toch is het of we verbonden zijn. Ik ken je niet maar wie kent elkaar wel want zeg eens eerlijk bent je ook zo snel om de deur uit te lopen.…

Ik hou van jou En dat is een geweldig gevoel Die vlinders in mijn buik Snap je wat ik bedoel Het leven is veel te kort Ik ken jou nog maar even Daarom is het zo belangrijk Om alles in die korte tijd te geven Sinds ik jou ken Weet ik weer wat liefde is Ik kreeg meteen dat gevoel Met zo'n mooie betekenis Ik wil met jou verder leven…

ik wil je opsluiten in de omhelzing van m'n armen ik wil je vastpakken om nooit meer los te laten maar ergens diep vanbinnen weet ik dat het niet kan niet jij en ik wel jij wel ik niet wij…

Anderen kennen me niet zoals ik mezelf ken. Ik zou het zo graag laten zien. Ik zou hier zo graag over praten maar hoe begin ik erover, want niemand heeft iets in de gaten.…

Als het leven je ontglipt en de dood is zo dichtbij dan verdwijnt de woede en voel je je vrij De strijd is gestreden je hebt je best gedaan de pijn zou verdwijnen je wist dat je moest gaan……

Daar zat ze, daar, op de koude grond. Zo koud door de zon die, daar niet meer leek te schijnen. Ze wachtte daar, daar, op de koude grond. Ze wachtte, tot iemand haar halen komen zou. Zij wachtte daar, maar het leek of niemand, ooit meer zou komen dagen. Gegrepen, gegrepen door die vreselijke kou, die vreselijke kou van de oorlog.…

Wat gebroken is kan je lijmen Dan heelt het nog misschien Maar het wordt nooit meer zoals vroeger Want de barsten blijf je zien…

Ik vroeg haar waarom ik zo'n zwaar karma had en zij antwoordde uiteindelijk dat ik in mijn vorige leven zelfmoord heb gepleegd en dat ik daarom in dit leven zo moeilijk kan aarden en contact kan maken, laat staan onderhouden.…

Ik ken een man die, buiten zijn schuld, z'n werk is kwijt geraakt, en geloof me, dat heeft hem hard geraakt. Afgevloeid had hij een ton meegekregen, de sterfhuisconstructie liet hem z'n plusrekening plunderen, twee maanden later plukte hij de vruchten van dertig jaar arbeid.…

bij jou wil ik echt voor m'n hele leven blijven ! Kriebels in mn buik, als ik in jouw ogen kijk... Dan voel ik me even schatrijk! Zo blij dat je eindelijk van mij bent... Het is alsof ik je al heel lang ken... Wat ik voor jou voel is heel speciaal... Dat is niet te zeggen in geen enkele taal... M'n hart klopt snel, als ik je voel...…

Ik weet alleen je gezicht, ik ken alleen je naam, ik hield alleen m'n ogen op de jouwe gericht, en je ging net zo bekwaam. Mijn nummer weet jij, ik weet je kleur en een beetje geur, je ogen straalden aan m'n zij, je nam me mee in een sleur van rozengeur..…

verkleven ingewreven beven verheven gedreven niet terug geschreven verscheven weg gegeven weg geweven weg streven verder leven voor heel even…

herstellende heelheid verloren in mijn menszijn geschapen breekbaarheid in komen, zijn en gaan wie ben ik nog, zo denk ik in mijn tastbaar bestaan de schittering in je kleine ogen diep en vol vertrouwen heeft mij zonder enig denken eenvoudig naar mijn wezenlijke kern gezogen je hoefde slechts spontaan met je armpjes te wenken ik voelde me even…

"Boink" Ik ken dat geluid, weer een vogeltje tegen m'n ruit. Ik zie je, kleine piet. Verdwaasd gaap je rond, je snapt het niet. Pas op voor de kat! Een makkelijke prooi, zo'n mus op z'n gat! Langzaam bekom je je neemt je tijd. Ik adem diep, als je je vleugels weer spreidt.…

Even stilstaan bij de bloemen Even stilstaan bij het gras Even stilstaan en benoemen Even stilstaan bij hoe het was Even stilstaan bij het leven Even stilstaan bij de dood Even stilstaan en beleven Even stilstaan klein en groot Even, als het kan heel even Even, als het kan intens Even, als het kan beleven Even geven aan ieder mens…

Ieder heeft behoefte, even helemaal alleen te zijn afgezonderd van jachtig leven afgesloten voor gedrein. Gevoelens tot rust laten komen de ruis van gedachten zeven de nare weg laten stromen de goede bewaren al is het voor even.…

Even niet meer... Maar toch ben ik gelukkig. Met de kleine dingen en het geluk dat ik heb. Dat ik de liefde die ik heb nog kan geven, aan wie ik lief heb.…

Niet wetend wat jij voelt, hoe jij dit alles hebt bedoeld. hoe jij met mijn gevoelens speelt, en hoe jij je daarin nog niet verveelt. Ik wil je zo graag duidelijk maken, dat jij me hebt weten te raken Dat je een plekje hebt in mijn hart, en dat je me steeds meer verwart Nu nog de woorden zien te vinden, om jou voor altijd aan me te…

Even ben ik er geweest in die korte koude dagen wollen borstrok, kachel aan een liedje nog, dan moet je slapen gaan Even zomaar langs geweest ik zag twee mensen in een tuin haar grijze hoofd, het hoge gras alles was zoals het was Even mocht ik binnenkomen in een leven haast vergeten kom mee, dan gaan we vlinders vangen de warmte van die…

Kon de hemel maar even opengaan. Kon ik maar even om het hoekje kijken! Kon ik je maar even zien staan. Kon ik maar even naar boven reiken. Kon ik maar even je lach horen. Kon ik maar even de glinstering in je ogen zien. Kon ik je daarboven maar even storen. Kon ik maar even met je praten, een minuutje of tien.…

langzaam sterf ik in een huis dat wacht regen in de ramen ik poets de laatste dag hang wolken aan de nacht koud, steeds bleker de lippen achter glas ik praat nog over stenen en leg ze op mijn huid alsof de stilte slaapt in een verre dag na deze het is de hoogste tijd het regent op mijn mond buiten valt het raam…

Blijf gezond wil ik je nog even zeggen, hou je haaks en als er wat is, je mag altijd bellen hoor! Liefs An…

Doe nog maar even niet, zei ik hardop. Ik keek eens even naar mezelf liggend in de kist, 'k lag er best netjes bij al zeg ik het zelf. Maar die kist hè, die paste me niet echt, lag een beetje hard, ondanks de satijnen onderkant en het ditto kussentje. Ik wilde het kussen stompend opduwen, weet je wel, zoals je ook doet als je in bed ligt.…

Vijf minuten “Even tot hier” en ik was al genezen. Goedkope “humor” over alles en nog wat. Smakeloze voorzetten gevolgd door gemakkelijk te voorspellen inkoppen. Vermaak zonder enige diepgang met als ultieme drijfveer om te scoren in het open doel der plebejers.…

niet dat ik haar ken immers nooit te voren kwam zij in beeld als plots wat woorden, geschreven dat wel, aan mij worden toebedeeld op zo'n moment blijk ik weer een aards wezen en vorm mij een idee, hoe zij in werkelijkheid zal zijn slechts door haar letters te lezen ik weet niet hoe het u vergaat slaat uw fantasie dan op hol of is…

Ken uw kans.…

mensen die ik ken zijn overal en nergens verspreid en de meeste afspraken laat ik dan ook nimmer schieten. en toch... mijn bewustzijn vangt signalen op die duiden op een bescheiden eenzaamheid het is een waarneming die ik bijna ga beminnen.…