Alle inzendingen over inktzwart

Een inktzwarte stip aan de horizon kleurde de avond bloedrood...…

Gekrijs van meeuwen Een droom van een blauwe zee Inktzwarte tranen…

Een ster aan het inktzwarte firmament laat je beseffen hoe nietig je bent. Zo'n stip in een eindeloze oceaan maakt je bewust van je sterfelijk bestaan.…

de nacht sluipt over lichtresten er valt geen sterrenstof uit deze inktzwarte poel rauwe keelklanken voeren de speld richting pijn laat de poppen dansen…

Traag voortbewegend opgaand in de duisternis, als beelden bevroren in de tijd De inktzwarte nacht biedt onderdak aan hen die de onlevenden genoemd worden Grillig is hun bestaan zoekend naar zielsverwanten moeten zij eeuwig voortgaan…

Ik voel me wat lentetriestig Het grijs wordt zwart na een dag van voortdurende zachte regen Door wortels heen stroomt, ruist het vocht, het blad richt zich op De dingen gaan zoals ze gaan als Venus, een inktzwarte stip op de zon en toch waar ben jij wie ben ik word jij als het regent nat?…

7. Ik ben veertien jaar en begin te stotteren. Ik heb moeite met woorden die beginnen met een d, t en p. Ik schaam me hier heel erg voor en probeer woorden die beginnen met die letters zo veel mogelijk te vermijden (wat natuurlijk niet altijd lukt). Mijn andere strategie is zo weinig mogelijk mijn mond open doen. Een overhoring voor de klas of…

uren turen ademloos naar hoe jij vloeibaar verder leeft in water dat jouw ogen weergeeft wazig, bodemloos broos bid ik bang in wanhoop stokt in mijn strot het woord God als ik in dromen wegloop over de groene velden uit jouw vele verhalen die zich in mij inktzwart kil en hard herhalen…

De kleine vijver is inktzwart en stil, als hoedde hij een kleinodie, het slijk. De zomerboot, een dodenbark gelijk, ligt bij het tuinhuis, even zwart en stil ----------------------------------------------- Uit: ‘Verzamelde gedichten 1938 –1988’, 1990.…

In inktzwart duister sluipen letters nader waar verstand op nul de geest angstvallig negeert spelen flitsen donderend geraakt het spelletje onweer ziek de taal welke woorden vermoord en gedachten verstikt nauw verbonden wankelt de laatste zin schreeuwt het krampachtig uit het houvast verloren…

(voor Aubrey Beardsley Vincent (1872 - 1898)) Je bent geboren in Brighton, een aristocratische kustplaats met sierlijke huizen vol vloeiende ornamenten en bombastische voorportalen. Je vader Paul Vincent was de wat onhandige zoon van een vliegensvlugge handelaar, die maar bleef kletsen over zijn handel en wandel. Toen je vader eenentwintig werd,…

Leven is lopen door poorten van geluk Kerkers vol boetedoening Zeeën vol tranen gedreven op wolken van hoop inktzwarte nachten van angst bloemenvelden vol liefde torenhoog genot geklemd in momenten van berusting creatief zoekend naar de waarden van het leven leven is leren lopen door alle facetten die je gegeven zijn.…

Het zijn, gelijk kort als lang vol levende dagen soms euforisch, soms wat bang bezwaren dode antwoorden de vragen Hoe helder ook dit dagen in inktzwarte nachten het scherpt mijn gedachten zich tot verlicht te vervagen ik vaar daarmee in ‘t purperend duister door scherven zee naar verborgen zicht Al wat ik daar beluister kent er geen…

Kleine prikkels vallen als regen Uit een inktzwarte lucht Dwars door kaalgevallen bomen Dwars door de mist van mijn zucht De zucht waarvan ik het bestaan niet weet De prikkels die mijn slaap verstoren De angst die mij in tweeën spleet De wereld draait als nooit tevoren Mijn gevoel heeft nog nooit gelogen Ik probeer trillend om te staan…

Inktzwarte duisternis sluit ons in gevangen tussen twee koplampen ontrolt het smalle pad zich voor onze ogen nachtreizigers onder de sterren er vlucht een dier voor al het licht door de dansende auto de berm ingesmeten de duisternis slokt gulzig alle beelden op alsof er niets bestaat wij zijn slechts het dwaallicht in de verte dat uit…

Een zoektocht overleeft Eenzame dieptes Stormachtige laagtes Grijze ochtenden Inktzwarte nachten Zwervend in een roes Ik ben het niet waard Ik ben de waanzin voorbij Ik draag geen naam Een drempel wordt overschreden Ik ben zo moe gestreden Ik dwaal verdwaasd in mijn lichaam De wind drukt in mijn gezicht Een oneindig wenen Ik draag…

Een zoektocht overleeft Eenzame dieptes Stormachtige laagtes Grijze ochtenden Inktzwarte nachten Zwervend in een roes Ik ben het niet waard Ik ben de waanzin voorbij Ik draag geen naam Een drempel wordt overschreden Ik ben zo moe gestreden Ik dwaal verdwaasd in mijn lichaam De wind drukt in mijn gezicht Een oneindig wenen Ik draag…

Zee ruist groter als zij ogen sluit donder... dondert harder in sobere stilte van inktzwarte nacht. Elke golfbeweging dat tracht haar geest te wiegen... te sussen slechts fracties van waken. De kreet der wanhoop ebt langzaam in rondingen van woeste razenij. Ze is sterk... de merrie van de nacht!…

Intussen bleef het duist, inktzwart, maar dan nóg duister. Mijn vrouw greep naar een lamp, wat zíj zag in de kelder dat zag ik enkel held, zij nochtans stukken helder. Zíj zag het duidelijk, en ik, ik zag het amper dus lachte ik maar schamp. Zij echter heel wat schamper.…

Vergeet het maar Ik ga niet huilen Ik lach Al kijk je dwars door mijn inktzwarte gedachtes heen Je zult mijn hart niet raken Want mijn hart is een deur zonder slot Met een muur van ijzer die je met die lieve lach nooit breken zal Kijk me maar diep in mijn ogen je zult niet vinden wat je zoekt probeer met te doorgronden je stuit…

Inktzwarte nachten, dolende gedachten Zwerft hij door de dagen Naar gezelligheid smachtend Maar zijn huis bestaat louter uit kartonnen lagen. Niemand die aan hem zal denken, Een kaartje zenden 'een vrolijk feest'. Geen vriendelijke groet die ze zullen schenken Voor hem is deze tijd een ware plaaggeest.…

Mijn wonderlijke en ingenieuze machine, mijn laptop, die zozeer zijn kunstmatige intelligentie demonstreert, viel uit en toonde slechts een inktzwart scherm. Mijn beste en hoogbegaafde vriendin Dionne heeft altijd wel een "technisch EHBO-setje" bij de hand waarmee ze mij ter zijde staat.…

een oude schrijfster -totaal verward- en in zijn latere gedichten toont hij zoveel gezichten -maakt haar bang- zij heeft hem met haar tranen geschreven sindsdien is hij stil gebleven -al weer zo lang- het was liefde tot het laatste schrijven zij voelt haar schrijfspieren verstijven -het maakt haar oud- zijn woorden nu inktzwart…

Een inktzwarte kraai hinkt onbeholpen maar dapper en welgemoed door een dakgoot en beklimt de zilvergrijze gelaagde schubben van de dakpannen, op zoek naar kameraden om mee te babbelen, die zich vooralsnog hogerop amuseren Luie roodbonte koeien koesteren zich ongegeneerd en met traag malende kaken in de zonbeschenen grasgroene weide om nooit meer…

Door een weerklank van feiten werd de Indische adat intens verwoord en beleefd menig rationeel denkende, beefde verwonderd, nadat blanke nuchterheid in begin negentienhonderd, inktzwart, zijn visie in boekvorm weergeeft, Beeldend gemaakt door deze Haagse, nuchtere bluf die allesbehalve suf , een onderbewust Indisch gevoel tijdloos karakteriseerde…

Waar laatst die steen in het water viel Daar is de bodem nu donkerzwart Terwijl er eerst nog iets was te zien Een kil gevoel trekt door m’n ruggengraat Een donkere hand omklemt mijn ziel Het beklemmende gevoel alsof ik dit verdien De wereld lijkt inktzwart te worden Verlicht door slechts een enkele kaars Terwijl een harde wind aan het vlammetje…

De stad laat ons met rust en we wijzen naar de Zwaan, ze drijft in een inktzwart meer. Jij lijkt een schim. Ik weiger te ontwaken uit een trage betovering.…

IJsbrekend opent voorzitter Roet met de verklaring dat iedereen duister verlangend uitkeek naar deze inktzwarte dag. Een vondst van autoriteiten, somberaars en toverleken. Diverse kwasten komen voor de dag, penselen zingen a capella. Blikken verf doden de tijd die nodig is om stropdassen, statusdingen bij uitstek, te borstelen.…

Inktzwarte zonden spoelen weg. De zee is heilig vuur. Zij woedt, verteert, zegent. Golven wiegen en stillen nood. Dwaze wensen verwaait de wind. Zand en zout verstuiven. Niets strooit zij blind. De zee is mijn horizon Zij kust, raakt, bereikt. In haar sferen veer ik op. In haar schoot word ik man.…

inktzwarte hemel, - zo zwart was mijn cel - vertrokken de vogels, begin van de hel. ------------------------------------------------------------------ Opgedragen aan de jongen die uitgeprocedeerd en bijna klaar met zijn studie, na jarenlang verblijf het land wordt uitgezet.…