Alle inzendingen over kegelen

Langs het slingerende tuinpad gaan ongelijke passen licht gedempt door de herfst welke al zacht begint te vallen zijn adem maakt zelfs het eerste roodborstje warm zodat geregen pinda's ongebrand smaken als peanuts wazig is zijn blik maar het huis kan hij nog steeds vinden, blindelings, hij loopt gewoon rechtdoor…

Als dat zo is, ontstaat een nieuw spel: kegelen. Dat noemen ze bij snooker een "plant". U merkt dat ik er verstand van heb. Je hebt ook spelers die lang zacht spelen en dan ineens een knal verkopen waarvan je hart een keer overslaat. Dit is het zogenoemde "pressie-sjoelen". Vaak zie je daar gedonder van komen.…

' Hij heeft een kegel mee naar huis genomen.' Dan zegt de vrouw: 'Je hebt het bont gemaakt; de kegel is de drankzucht, die je slaakt.'…

Bij het oefenen van jongleren met kegels krijgt de term "club sandwich" een geheel nieuwe betekenis.…

de druppel lekt door een spons van kalk tussen bodem en dak groeien de kegels trager dan mijn nagel als een paleis van kaarsvet gestold rond de hals van een wijnfles ze versmelten in een zuil van zout…

vergevorderd vakmanschap hij timmert immers gaten houtspaanders verraden zwoegend geroffel van een week of twee aan de voet van een boom deze roffel klinkt anders dan zijn lonkende liefdesroffel hij bouwt een nest wegens roffelsucces en die andere boom met een berg lege kegels na het feestmaal was ook een succes…

aan de rand van het terras tot groene kegel verknipt waakt hij over de tropentuin zijn ovalen leren blad kruidt vlees dat spettert in eigen nat de haremslaaf van de keizer vlocht zijn takken tot lauwerkrans een amulet tegen bliksem en banvloek nu staat hij naast siergras onder ragfijne pluimen ze wuiven me het huis uit…

een ruiter op een adelaar strijkt over de lotusvijver hij zwaait met vier armen discus en schelp en knuppel als loze wapens in zijn greep één vrije hand plukt de roze bloem ontloken aan een lange steelwortel een doorzeefde kegel zwicht onder zijn gewicht de zaden vallen verzinken in de drab de ruiter rust er op bladgroen als een…

Zij, de eilandvulkaan, witte wolken haar sneeuw getopte kegel rakend terwijl gloeiend hete lava brakend mensen verjagend die haar bevolken. Dit is de aarde die treurt haar hete zwavel tranend uit de diepste hellekrocht sissende stoom van water als haar bloed de zee verkleurt.…

Zij is eiland en altijd vulkaan met witte wolken die haar sneeuw getopte kegel raken zij verjaagt mensen die haar bevolken en die haar rode lava laten braken zij is ook aardevrouw en haar hete zwavel daalt traag en treurt als gloeiend bloed met sissende stoom die mij huiveren doet en mijn koude zee verkleurt zij is soms boete…

Eventjes wanen we ons in de vorige eeuw, bij 't zien van al dat moois, op de kerker na, die heeft iets lugubers met z'n ketting aan de vloer en de kegel eraan vast... Een ervaring rijker, stappen we buiten, in de wereld van de 21e eeuw, maar héél eventjes waren we terug in de tijd....…

au dat doet pijn aan mijn ogen die onbeschaduwde bloemenzee zo rond midderdag bij heldere zomer au rood steekt door mijn netvlies recht in mijn zenuwen geel prikt in mijn oogkas krast in mijn kegels en staafjes mijn oog traant oranje loopt over mijn wangen au blauw pijnigt mijn hersenen met luchtig venijn groen geeft even adem hemelzijdank…

Vooraf wetend wat er van je verwacht wordt, kindspelend, puberend onzeker, onvoorbereid op het huwelijk en kinderen, die je toekomstbeeld volkomen omver kegelen, nooit voor geleerd maar toch voor je kiezen.…

Zwaveldampen ontsmetten het gebeente van de te laat vertrokken gastheer wachtend tot al het feestgedruis bedaarde Nog regent het as over vergeten jassen waarin versteende grimassen veel duiden maar niets meer zeggen voor doden stil en niets meer uit te leggen Voor eeuwig lijkt de dis gedekt in kringen lava, in roet gevlekt Ooit zal de kegel…

Zwaveldampen ontsmetten het gebeente van de te laat vertrokken gastheer wachtend tot al het feestgedruis bedaarde Nog regent het as over vergeten jassen waarin versteende grimassen veel duiden maar niets meer zeggen voor doden stil en niets meer uit te leggen Voor eeuwig lijkt de dis gedekt in kringen lava, in roet gevlekt Ooit zal de kegel…

maar net zijn biezen gepakt of de groenkorrels trekken zich terug een festijn van rood geel en bruin eindeloos zich uitstrekkend in bos en tuin park en plantsoen later vallen de bladeren het ene na het andere achteloos op de grond een enkel mens tracht dit ook te doen kleurrijk ligt hij morsdood op straat of gaat met diverse breuken en kegel…

boven de de boomgrens onder de azuren nok ligt de kroon te lonken ik ben gewapend met ijsbijl en zuurstoffles licht speelt met kristal op een gekreukte kegel van rots een baken van trots ik kruipklim op stalen stekels tegen een graat op over de wervels van de berg met blauwe lippen op bevrozen tenen een gordel aan de heup schroef…

Daar gingen ze het schoonturnen beoefenen met hoepel en kegels en de bal. Dat deden ze heel mooi. De kegels wierpen ze hoog in de lucht en met hun voeten en handen en ook op hun borst vingen ze de zachte plastic rode kegels op. Ook wiepen ze de bal hoog in de lucht en op hun rug vingen ze de bal op.…

En 't kromt zich over warrelrotsen henen Waar elke traan, die viel, een traan verkoor Om tot albast te worden en te schoor Aan nieuwe smart, die kegels wordt en stenen.…

Sint wordt moe van het bedenken wie hij nu weer 'wat' moet schenken altijd weer dezelfde regels en die pepernoten kegels Chocoladeletters klein knijp de speculaas niet fijn alles onder uit de zak Sinterklaas je rijm is zwak Met de boot uit Spanje appeltjes van Oranje peertjes uit de bomen ...was ik maar nooit gekomen Want wie krijg…

woede ingesloten door denkbeeldige cirkels tussen steenbok en kreeft hij zet warm en koud listig tegen elkaar op in een vlaag die aanzwelt tot windkracht twaalf ik hoor de dreun in mijn krop de zee zet een hoge borst op regen stort kletterend neer druppels als kogels in mijn kop mijn lemen huis staat langs een meer de omgekeerde kegel…

door toeval vervoerd Vindt hij de stempel Zoals bij een maïskolf Een kam die in een bundel hangt Maar de wind verspilt hem Zijn olie en eiwit Waar de plant voor in de buidel graait Dus wenkt hij de gonzende bode met een bloem Zoals een paradijsvogel wenkt met zijn veren De wenk werkt Daar nadert een snuitkever Landend in een warme kegel…

op eeltkussens zeil je door zand dat zindert omzwachteld en wijdbeens tussen vetbulten geen duinflank die jouw passen hindert het stof dat hier opstuift in kromme kegels reist op een dek van damp naar het noorden slaat met regen op stoeptegels neer jouw kameel is een loom en voos schip door een lange stok aangespoord er bloeit een schuimvlok…

ik zit in een jager met twee straalmotoren vastgegespt in een kuipzetel ga ik in duikvlucht rakelings over de klokkentoren ik scheur door dikke, lauwe lucht met een gasvlam in mijn ronde staart de gestroomlijnde neus sleept een kegel mee een werveling van cirkels die uiteenschuiven elkaar overlappen in een spitse huls die nog scherper wordt…

een fluwelen boor graaft een gang door het smeer schampt het aambeeld, schendt het weefsel in het tere slakkenhuis van mijn oor in een hecht spel, een kwintet met drum en bas, piano en sax dwingt hij me op een dwaalspoor cool jazz en groove en funk ken eerst de regel, dan mag je hem breken het ingetoetst ventiel verkort, verlengt de kegel…

De sfeer in het naburige dorp Oisterwijk was voor ons hoe dan ook steeds wonderlijk en magisch als we tijdens onze wandel- en fietstochten de heerlijke geur van de dennen opsnoven en de merkwaardig gevormde kleine kegels van de dennenappels opraapten. En op de weiden van het hertenkamp dartelden de onschuldige en zo lieflijke gevlekte reeën.…

Bij het krieken van een mooie onbewolkte dag Als de rode kegel zich brandend langzaam opricht Vogels hun veren schonend hun liederen fluiten En de steeds warmere zon nevels doet vervagen Staar ik voor me uit en stel mezelf vele vragen Mijn bleke ochtendgelaat gericht in vale ruiten Bespiegelend als een geest mijn eigen gezicht Het ontlokt mij…

over jij kwam hier op een rafelig tapijt neergestreken geweekt in de spanwijdte van de Middellandse Zee jouw gespleten tong heeft me leren spreken toch zwijg ik en pluk de ronde vrucht mijn nagel scheurt het leer van jouw schil de pit in de korrel drijft in gelei speeksel borrelt op tot ik bijt en wil dan smeert jouw stroop de kleine kegels…

Waar ik gluur naar hun trilling Jouw vingers kruipen als kevers Onder mijn broekspijpen Verhit in eigen zweet Gesmolten in de tropen Het kriebelt Als een bange vlinder In de kom van mijn hand Jouw bekken is een donzig dal Als je kantelt in het linnen Om jouw navel te verbergen Het enige litteken waarvoor je bloost Jouw tepels zijn kegels…

hier een wesp daar een vlieg it is war es ist Krieg ja, meppen doet de adrenaline stromen Meppen doet mijn talent ontluiken met grote handen maai ik om me heen als kegels vallen de slachtoffers hier een vriendschap daar een reputatie wat een geweldige preoccupatie ja, meppen doet mijn talent ontluiken Meppen beëindigt mijn lust en mijn…