Alle inzendingen over kijkgaatje

Met m'n hand maak ik een kijkgaatje vrij. Ik kijk naar buiten. Het wordt al donker. De straatlantaarns zijn al aangegaan. Auto's snellen slissend over het met sneeuwdrab bedekte wegdek. De deur van het café gaat open. Een oude man komt binnen. "Hallo Daan, hoe is het?" vraagt Marie geïnteresseerd.…

Daar stond zo`n oude schoenendoos verborgen onder het stof der tijd op zolder bij de herinneringen het plaatje van die kleine meid ze knipte fragmenten uit de bladen een compositie van haar ideaal en plakte het in die schoenendoos zo fröbelde ze haar mooiste verhaal een kijkgaatje bood in perspectief kabouterfiguurtjes uit de libelle…

Ze kijkt voorzichtig door het kijkgaatje in de deur, niemand te zien. Maar dan ziet ze een schim in de halfdonkere gang. O nee, de tuindeur is niet op slot! Doodsbenauwd, verlamd van angst blijft ze doodstil staan. Opeens gaat het licht in de gang aan. ‘Gefeliciteerd, schat,’ zegt haar man, ‘hoorde je me niet roepen?’ Hij opent de kamerdeur.…

ik voel me moe en door het kijkgaatje in de deur zie ik dat mijn ouders er zijn. een pijnlijk gevoel suist door mijn hoofd en ik kijk in de spiegel. daar zie ik een zielig meisje met ongekamde haren. ik snel naar mijn kamer en ondertussen wordt er weer aangebeld.…

Bovendien zat er in één van onze etalages in een soort ondoorzichtige telefooncel een sneltekenaar, die door een kijkgaatje personen observeerde en van hen een cartoon met viltstift op een vel wit papier vastlegde. Van buitenaf zag men zodoende achter een ruit ter grootte van een hedendaagse tv een beeltenis ontstaan.…

En dat ze met haar tong een klein kijkgaatje maakte, en in sprookjesland keek. Wel een bizar sprookje, zo midden in de oorlog. Ze hingen de fietsen op de kopse kant van de wagon. Fietsen, oorlog, mannen? Ja, toch was het zo.…

Er moet een kijkgaatje zijn, een kleintje maar, waardoor Tofield zijn dochter kan zien slapen. Nergens voor nodig, want Woemi is in haar droom al naar hem onderweg, zit in een raket naar de maan, daar heeft ze met hem afgesproken. 'Maar hoe herken ik je dan?…

Toen ik bijkwam lag ik in een kale cel met een stalen deur, waarin een kijkgaatje was aangebracht. Daar stond dat kreng geniepig doorheen te loeren. Het spreekt vanzelf dat ik haar sindsdien geen woord meer waardig heb gekeurd, ook niet toen ik er twee dagen later weer uit mocht. Therapie noemen ze dat, bah.…