Alle inzendingen over klatergoud

Kabbelende beek, haar verval door zon gestreeld: ultiem klatergoud.…

mond vol klatergoud spreek, laat mij horen, horen dat je van mij houdt.…

mij Ik voel je dicht tegen me aan Draag je mee en houd je vast Ik kan je maar niet laten gaan Als een visioen vol verlangen Zweef jij zomaar om mij heen Verstrikt geraakt in mijn hart Licht van liefde zwaar als steen Als in een waas ruik ik je geur Heerlijk zoet en zo vertrouwd Zo dicht bij mij en toch alleen Verloren in glans van klatergoud…

Die koets is niet echt van goud, welnee. Verduurzaamd grenen wellicht met een laagje fineer en daarna in de gewenste kleur gespoten. Voor het zoveelste jaar achtereen vervoert dit vehikel een regentesk vrouwmens met een kattenmand op haar hoofd, iets ander past niet over dat betonnen kapsel. In de Heulstraat, oh ironie, werpt iemand als eerste een…

steeds meer woorden kleuren zwart geleden verdriet tot klatergoud in zilver gedroomde nachten dagen openen en dichten…

Straaltjes licht In het schemerdonker Reiken tot de bodem Van de zee Druppels water Beroeren je huid De smaak van zout Bellen lucht En vissen van klatergoud Wat zou dat heerlijk zijn…

er razen letters van stroop tot snelcement langs en door mij heen soms snak ik naar een boterham soms naar een eerste steen luchtkastelen van klatergoud een wild woud van alleen mijn zinnen en oud opnieuw beginnen.…

in een ijzeren greep nu eens probeer ik mij voorzichtig los te maken dan weer met bruut geweld niets helpt geboeid zie ik het heden van gedaante veranderen langzaam maar zeker toekomst annexerend grijnzend mijn verweer gadeslaand het verleden dwingend het hof makend mij degraderend tot de bekende druppel water de kruik het ijzer klatergoud…

Och arme, het is slechts klatergoud.…

Rijkdom van nu een klopjacht op klatergoud vorm van doelloos streven naar het lijden van arm en oud Koud en gevoelloos versteend van hart vormloos gebroken levend met smart Wijn in de verkeerde vaten vermomd achter beschonken boeken meer dan eens gedronken weg gedept met vochtige doeken Rijkdom voor later het kijken naar het verleden bestuderen…

Ach, flikker toch op met je helden in hun glitterjurk van flinterdunne roem, hun bek vol klatergoud maar nooit, nee never, iets te melden. Mijn held is een gebogen man in een te lange regenjas met een vale aktetas op het Rode Plein.…

Want onder klatergoud en kitsch Glanzen nog steeds, Verwrongen weliswaar en zwaar verminkt Maar nog herkenbaar voor wie kijken wil, De waarden van het heidense geloof. En ook al heet het Kerstmis, Het was en is Midwinter.…

Geen mens meer die vertrouwen heeft in de euro en Europa, geen mens meer die gelooft in moslim-democratie, geen mens meer want het is klatergoud. Ik denk dat ik even moet passen, ik las een pauze in en ga plassen. Dat lucht op.…

Dit land is slechts klatergoud, kletterend rolt de jubel van de tribunes, succes klontert hartkleppend, ik hoop dat men er in blijft, het wordt mij teveel. Als het aan mij lag, trok ik de stekker er uit.…

Dus zwijg ik, ook al is dat klatergoud. En als mijn vrienden af en toe eens vragen hoe ’t met mij gaat, antwoord ik wat benauwd geheel naar waarheid: “Ach, ik mag niet klagen”.…

je denkt aan krijtstreep met een aktetas aan paraplu en 't elegant flaneren van bonte dames naast correcte heren bevroren glimlach boven grijze jas je denkt aan sportschool en het klatergoud aan tatoeages, bier en zonnebanken die passen bij de goddeloze klanken van dialect dat primitief wordt uitgekauwd onzichtbaar blijft de oude muur in…

al van in mijn dromentijd heb ik met mijn handen mogen raken aan jouw wonder tovertalen en later als ik ouder werd en zelf vertellen mocht heb je ook de witte rijst over mijn pad gestrooid wat bitter klinkt en breekt je zachte stem een beetje meer per dag want de laatste jaren hebben je traag vermaakt en het mooie klatergoud werd…

zit geworteld in een gen niet minder dan de Zon heeft hem gezonden in een lusthof, achter porseleinen gevels stolt hij in een vadsige pose Gezant van God en één met zijn rijk hij lijkt onschendbaar een protserige haan die lonkt naar de schilder de kwast meet zijn geheven kin en zet hem klem in een lijst gevlochten ranken van klatergoud…

Zij stapt terug in een klatergouden vehikel, moet bukken voor een lage entree (Rammstein) en ik zie plots een breed draagvlak, daar kan geen inlegkruisje tegenop.…

Ach Here de vrijheid klatergouden geschenk dat de liefste mij geeft als hij gaat Ach Here, dat droef sieraad. Hij hangt het mij jubelend over 't strenge kleed, en - ik lach met de lach die de mondhoeken slijt neem gij mij dat strassen*-lawijt* van de fiere troon van de hals ach Here de vrijheid zo vals.…

verleden een bewonderaar in ’t heden enkel via stalen tralies wordt gegund karikaturen van de rijkdom die de oude brug betreden scheiden zelfs geen koren van het kaf en de muzen die er speelden zwijgen net zoals de doden op het oude joodse kerkhof als het graf Praagse lente heeft de zomer tot het bot toe uitgeknepen en met enkel klatergoud…

Deze mensen leven in een waanwereld, denken een ongelooflijke prestatie neer te hebben gezet, rollen thuisgekomen na overmatig bubbeltjesdrinken tollend van het klatergoud in hun bed. En dan begint de eenacter, "Tjezus, ik heb hem, gaaf man, nooit verwacht, maar ik heb hem".…

staf in de haard Als de zomerwind onder onze kleren speelt Rolt het fortuin, munt na munt In onze gescheurde zakken Dan gist de aarde Dan wentelen we ons in de hitte Pulkend aan de gore knopen van gisteren De rafels van onze broekspijpen vlechtend Als de zomerwind onder onze kleren speelt Een gunstige adem uit de tropen Ruilen we klatergoud…

De man is het ongekroonde vleesgeworden klatergoud van dit decennium. De sterretjes schaatsen en de bekende ouders werd om commentaar gevraagd. Neem nou de kleinzoon van oud politiewoordvoerder Klaas Wiltink. Hem, opa Klaas dus, werd om commentaar gevraagd over de prestaties van kleinzoon. Niet de ouders! Maar ja, die zijn dan ook onbekend.…

Ze was tot speeltje gemaakt door mannen in een wereld van klatergoud. Als speeltje verouderd werd ze gedumpt en vervangen door een nieuwe. Ze kreeg geen kans zichzelf te ontwikkelen en had niets anders dan haar uiterlijk. Ze was een bloem en die bloeit maar een kwart van een mensenleven.…

'Kijk naar hem: niets dan glitter, klatergoud, tingeltangel-tinnef presenteert hij! En dat wil hij aan ons kwijt.' Desondanks laat ik me steeds weer verleiden, probeer het onbekende te verkennen. Dan stort ik me opnieuw in het avontuur.…

Met wat klatergoud en wat kant van uitgeslagen papier, ziet er dat alles zo aanlokkelijk uit. Voor kinderen, meen ik, en voor mensen die niet in zaken zijn. Zelfs als die toneelmensen armoede willen voorstellen, is hun voorstelling altijd leugenachtig. Een meisje wier vader bankroet maakte, werkt om de familie te onderhouden. Heel goed.…