Alle inzendingen over krochten

De presentatrice van wie stem van woede overslaat heeft het over de plaats waar dit vunzige werkje vandaan komt: "Dit zogenaamde handboek komt uit de diepste krochten van Dark Web op Internet." De diepste krochten. Daar denk ik over na.…

Ineens dook hij op uit de krochten van het gebouw waarin ik mij bevond en als het ware uit de diep verzonken krochten van het verleden, noemde hij mijn naam ("Ineke!") en stak zijn hand uit. "Meneer Van de M." repliceerde ik en de avonden doken razendsnel voor mijn geestesoog op.…

Laat mij rusten in de kerkers en de krochten van mijn geest.…

Als het donker pijn doet aan je ogen, Als het licht enkel leeft in de krochten van je ziel, Neem dan mijn doornenhand, Waterbloed zal stromen, En laaf je aan mijn verleden, Omarmd door mijn engelen, Versier je met mijn demonen.…

De Irakese draak met zeven koppen die zich verschuilt in onderaardse krochten wordt door St. George met heldenmoed bevochten. Diens drieste overmoed is niet te stoppen. Maar als een kat die negen levens heeft weet je toch nooit of hij het overleeft.…

In de donkere krochten van de metrogrot mensen over elkaar heen struikelend daar tussenin een vrouw met bruine strengels haar en witte schoenen met blauwe veters een vuilnisbelt van geluiden over haar heen gestort toen ze plots 'zacht' zei.…

Uit alle gaten, krochten en holen komen ze tevoorschijn. Trekken op richting zonsopgang. Klaar voor het appel van de nieuwe dageraad. Beren op de weg van mijn ontwaken.…

Na een opbouw van diverse jaren, opgestegen uit de krochten van een ongeneeslijke ziekte, werden in die hiervoor genoemde krochten in de diepste, verborgen en smerigste delen van geesten met vreemde verlangens, plannen gesmeed.…

af te dalen in het krocht van jouw venijn zou om onverteerde eigen woede zijn mijn zwarte goud weet zich elders zoek kleurloos fluitend asemnood keert het rode doek kompel ga alleen dit licht blijft aan hoewel van gelijk verbond ik zal elders graven gaan…

Nog even wat gezondheid ophalen, een extra schild ter bescherming, en dan, rondrennend in de krochten van het spel, de eerste de beste gaat er aan, ik schiet hem/haar voor de kop, door de kop. Klinkt misschien vreemd maar wel bevredigend, virtueel neem ik de leiding want ik schiet er mee op en op los, ik speel een spel.…

Ik weigerde hem de deur en onze relatie zonk in een krocht, in een put van voorgoed vergeten...…

Het was een van de favoriete adagia c.q. het Leitmotiv van mijn arme, goede vader; "Le passé n'est rien que le passé" en ook ik kan bezwaarlijk ontkennen dat in de krochten en spelonken van het duistere en tot nietswaardig stof vergane verleden de ervaringen rusten en de ijle, vluchtige herinneringen, zonder substantie en onbevredigend, ongrijpbaar…

Gezonken is het in een diepe put, in de krochten en spelonken van vergetelheid, van voorgoed vergeten, van afsterven en verloren gaan. Zo is de dood voor ons ingetreden, in mijn hart heeft hij vernietigd wat eens leefde, wat eens bezielde en inspireerde......…

in haar ogen brak hem op bezweet in angst vele jaren lang hoorde hij haar schreeuwen vocht’ge ogen roerloos gelaten diepe meren stilte in haar was nooit in hem gestemd vergeefs ook het temmen van stromen dromen z’n onbegrepen van in haar hoofd zo werd de kwelling van zijn dagen gekweten uitgeteld weggeheten in de krochten…

Ineens drong een waarheid binnen die hij sinds 1945 had opgesloten in een krocht van zijn ziel, een donkere krocht waar hij niet mocht kijken en waar hij niemand liet kijken. Maar dat er wel was. En dat zijn leven wel vergalde. Dat zijn hele leven angstig maakte.…

Ze doen me denken aan wat diep verborgen in krochten van de ziel het daglicht schuwt, maar dat in dromen onverwacht me komt bespringen en dat me huiveren doet, al is 't geen nacht. Ze maken week en zacht wat onder plichtsbesef en ernst begraven is maar wat zo nu en dan weer kiemen wil al is het herfst.…

Zoveel zou ik op willen diepen, op willen heffen uit de duistere put, uit de krocht van de vergetelheid waarin het gezonken is, maar de herinneringen zullen nooit meer aan het heldere daglicht treden waarin ik ze wil waarnemen en tot hun recht wil doen komen.....…

Mijn werkzaamheden voor de Wijkkrant lagen ver achter me in de diepe krocht dan wel in het ravijn van mijn verleden. Ze was een van de velen die in lang vervlogen jaren geparadeerd hebben op het zozeer onheilspellende toneel waarop mijn leven zich afgespeeld heeft. Het weerzien na lange, lange jaren was een grote verrassing voor me.…

Maar geen verschijning, slechts 't verleden dat mij rondleidt door het schemerig gewelf en een ijl vaarwel nog lispelt als ik de krocht verlaat.…

eventueel met rode ogen maar geen tranen, het vizier scherp gesneden naar het zwaktebod van de medemens, ik vlieg op en in flatgebouwen, ik trek de stekker er uit op volgestouwde marktpleinen, ik ontplof bijkans in de buurt van kinderrijke gezinnen, ik hanteer drogredenerend het gelijk van de monding van mijn geweer, vuurspuwend ren ik door gangen en krochten…

Gevierd de geboorte van een kind Verlangend licht zo zij zochten Heimelijk gewenst zo gewoon Doorgedrongen in alle krochten Maar welkeen aanbedene het was Zou niemand ooit bevroeden Getergd door onbegrip Ontstak hij in vreselijke woede Geen mededogen met zijn kudde Zijn toorn deed zeeën schudde Vernietigend was zijn kracht Sleurde onschuld…

Strakblauw had de ochtend de hemel gemist, maar tegen het middaguur had de zon alles uitgewist, wolkend wierpen schaduwen zich vooruit naar de donkere krochten van een nakende nacht. Welgevallig liet ik de krakende donder zich over mij heen vallen, deze dag kan niemand van mij af nemen.…

Ik voorzag het onvermijdelijke, onherroepelijke afscheid en mijn spoedige val in de diepe, onheilspellende krochten van de eenzaamheid. Het afscheid kwam; de ongenadige en wrede dood nam hen weg en ik overleefde…

Wat er omgaat in de diepe, geheimzinnige krochten van hun innerlijk blijft mij voorgoed onbekend. In de onpeilbare diepten van het geestes- en gemoedsleven van mijn medemensen hengel ik als een onbekwame, ondeskundige visser die maar zelden iets aan de haak slaat.…

Ik ben nu afgedaald in de krochten, in de schimmige, duistere onderwereld van ziekte, verwaarlozing en verloedering....…

Steen groeve Van uit krochten ondergronds Vochten zij tegen overmacht Die onmacht vals wraakte Injecteerden gas erna de bom Voorwaar de strijd staakte Zielen eeuwig geborgen delen In de duisternis van de schacht Hoort de schreeuw van velen Nimmer geborgen altijd op wacht ------------------------------------------------------- Vijftien…

Wanneer ik 't noodlot wil tergen Gaan mijn vermetele tochten Door gevangenissen, krochten Waar zich moordenaars verbergen; Tot ik eens terug moet komen In een tuin aan verre kusten.…

omgord met haat de passen blind alleen de geur van aas geeft richting aan hun voeten ze zijn ontwaakt omdat de waarheid spreekt ze zoeken nu gerechtigheid slachtoffers ten spijt ze wringen zich in bochten sluipen uit hun krochten schuld brandt weten want sporen zijn nog niet vergeten armen wijzen ogen hechten aan het doel vertrokken…

Uit de krochten van het verre verleden was de leidinggevende opgedoken die nu bij de Kringloopwinkel werkte en ze herkende mij, sprak mijn naam uit. Het leven was in zijn bonte stroom, in zijn onwaarschijnlijke, onwaarachtige mengeling van gebeurtenissen aan mij gepasseerd en zij was er nog en noemde mij bij mijn naam.…

ik wil geen krochten waar het wringt in alle bochten en het stinkt naar angst geef mij spelonken waar geluiden dronken worden van het zwart het duister je verwart in de diepte loeit het vuur het vage was van korte duur dit is de echte hel waar alle zielen pijnlijk branden wit marmer wordt hier zwart fel donderpreekt de haat voor…