Alle inzendingen over lomp

Het kabinet is weer druk in de weer Want Bolkensteijn legt zijn Eurobaan neer Welke partij zal nu de commissaris leveren Hierover loopt men dagenlang te zeveren Dit wijze-dwaze kabinet gedraagt zich nu toch lomp Als dit regeren is, dan breekt bij mij de klomp…

In lompen en oude metalen.” Met stentorstem riep Anita: ‘Opa, hier istie.’ Een reus met lange, golvend grijzende lokken kwam naar buiten. Hij keek keurend. Hij wendde zich tot zijn kleindochter. ‘Weet je ’t zeker?’ Anita knikte, enigszins bedeesd. Voor haar ongebruikelijk. Hij kwam naar me toe.…

In lompen en oude metalen.” Anita glimlachte. ‘Opa was vroeger lorrenboer. Toen mijn oma dood was wilde hij niet verhuizen.’ Een reus van een man kwam naar buiten. Blijkbaar zat het ferme postuur in de familie. Hij plette mij de hand. ‘Zo, jongen. Welkom.’ Hij keek me langzaam schattend aan, van onder naar boven en terug.…

De reactie van waarnemend CDA-voorzitter Henk Bleker op de terugtrekking van Jan Schinkelshoek als virtueel Tweede Kamer-lid van het CDA is ronduit lomp te noemen.…

Maar een lomp geweld nadert met een mondvol bevelen in hun vuist. Motregen trekt een sluier over het lover een lap wild wacht op een betonnen lot, een fort van verzet sluimert in de ochtend. Het lomp geweld verzamelt, damp parelt aan het vizier van hun helm. Deze zomer nog kropen de mieren hier ze tasten met schichtige sprieten.…

Wat zij ook doet of laat lompen draagt blijft haar schoonheid puur de zuivere allermooiste bijna niet te beschrijven maar liefde vraagt haar netjes ‘alsjeblieft, wil je mij bedrijven?’…

Ballonnen die half leeggelopen droppen Helpen - door de lompe machinisten En aangeschoten graancirkeltoeristen - Met mand en al gewassen naar de knoppen. Er zijn vergoedingseisen opgesomd (ook geldig voor wie door de schoorsteen komt).…

De oudgedienden vinden 't maar lomp Maar wat zou je nog met zware stenen sjouwen Voor de bouw van kouwe kerkgebouwen? Je huurt een grote auto en een pomp! Geen angst dus als uw kind komt met de frase 'Ik ga nu voor het eerst een kerk opblazen'…

Cultuurloos land op klompen Geen houvast, geen traditie’s Stuurloos kind in lompen Geen toekomst, geen ambitie’s Verdwaast, ontheemd Van het leven vervreemd Niet begrepen, niet bemind Allang vergeten wat jij vindt Haat sloeg zijn wortels om je hart En groeide samen met je op Jouw bondgenoot Tot aan de dood.…

dag allerliefste lieveling de scheur, zo rauw, zo groot geef hem terug , zijn vlees, zijn geest zonder hem ben ik bloot half, leeg, lomp, reddeloos ik zoek en zal blijven zoeken oh god verzorg hem in uw liefde wind hem in uw doeken hij is mijn man, mijn leven hij is ook uw zoon bemind zijn is uw grootste gift en leek zo doodgewoon…

Het zijn maar de anderen, die u daarmee zand in de ogen strooien... zij die munt weten te slaan uit de oorlog, de honger en het tekort, uw lompen en uw zweren, uw ziekten en uw dood.…

Recent publiceerde een internist/oncoloog een boek met lompe en ontactische uitlatingen van naasten en dokters richting zieken. Vaak goed bedoeld, maar met een verpletterend negatieve uitwerking.…

ik brand mij aan jouw woorden vind het omhulsel van jouw pijn hoor hoe jouw vleugels gaten van passie, liefde en haat ver weg door dikke luchten slaan viel hard voor jou en vlieg lomp botsend aan takken en droog blad achter de doffe slaggeluiden aan ik volg zo het Allerzielenspoor jij wacht, mijn bidsprinkhaan…

een verwoestende trap versplintert hij de deur het raam gaat er aan weg met dat bord de vazen vliegen door de lucht scherfgekraak onder de voeten kleurenposters scheurend afgerukt de wand beschreven: de groeten het zijn de díngen die pijn lijden plaatsvervangend voor schimmen uit een slecht verwerkt verleden de uppercut voor het lompe…

Een najaarsstorm trekt door de stad en blijft de hele dag door de straten razen Overal zie je lelijke groene vazen gevuld met lompe stengels zonder blad Zielige zwarte stokken en treurige grijze hulpeloos bij elkaar gedoken Dikke kale stokken die onafgebroken de schuldige blijven aanwijzen Een najaarsstorm trekt door de stad en eist…

Hellend, hellend vlak verlaten stijgen, stijgen, zwaartevrees heel even gewichtloos zweven dan is het hoogtepunt geweest Sneller, sneller naar beneden miertjes worden lompe karren scherend langs `t korte groen; aanstootgevende oude knarren Buitelen, duikelen over de lijn van dagen gapen vol verbazing trager, trager bijna stil en dan…

Opnieuw betrad ik de lange, met lichtbruin glanzend laminaat belegde gang die leidt naar de spreekkamer van degene, die sinds lange jaren haar lompe, wrede uitspraken op me heeft afgevuurd. Ze opende de deur en heette me welkom in het nieuwe gebouw van haar praktijk.…

Koning Willem Alexander zijn kerstspeech daalde dit jaar zachtjes neer op talloze engeltjes op de groene takken van al of niet echte kerstbomen. De wijze adviezen en gevoelige oproepen vanuit de luxe omgeving gesproken kerstrede beroerde onze harten. We staken een extra waxinelichtje aan rond de pakjes onder de boom. Bij de voordeur hingen nog ouderwetse…

hellend vlak verlaten stijgen, stijgen, hoogte vrees steeds minder steil, tot even zweven het hoogste punt is net geweest sneller, sneller naar beneden miertjes worden lompe karren ik stuiter prettig op het groene stom kijken wat oude knarren rollen, rollen dit is fijn gezichten volgen vol verbazing steeds trager bijna stil en dan donker…

Ze draagt de zelf-vervaardigde bloes en rok en de elegante schoenen, die ze nog zou dragen tot deze vervangen zouden worden door het lompe, grove. orthopedische schoeisel. De foto is genomen op de Rijnboot.…

Ik heb het dier ongelooflijk en diepgaand en vergaand lief; het tedere, wonderlijke dier dat nooit kan of zal kwetsen en mishandelen zoals de lompe, brute en wrede mensensoort pleegt te doen in vrijwel de meeste gevallen.....…

Onzeker Dat is zeker Vindt zichzelf een beetje raar Ontwijkt spiegels Draagt die kleding Neemt geen moeite met zijn haar Onverstaanbaar Soms chaotisch Onaantrekkelijk dat staat vast Zocht naar warmte En gezelschap Vond de vriendin die bij hem past Ongelofelijk Toch begrijpelijk Heeft intenties Weet niet hoe Komt lomp over Heeft geen…

't Oude jaar, gekleed in lompen heeft zijn postfiets ingeleverd en het nieuwe jaar, in heldere frisgewassen, bonte kleren brengt zijn eerste morgen rond met vroege kauwen als zijn helpers Het vergeet niet mij te groeten 'Morgen, Katja!' 'Goedenmorgen best Nieuwjaar, 't is lekker weer, niet?…

Beelden uit het ghetto van Warschau, waar weldoorvoede Nazi's uitgehongerde Joodse mannen in lompen dwingen om voor hen te dansen. Schaterlachend staan ze er in hun lange jassen omheen, sommigen klappen in hun handen. Een gruwelijk gezicht, wetend dat het hele ghetto later is uitgemoord. Zwart wit, ver weg, lang geleden. Dat denk je.…

Onder het huis waren diverse kelders: één die een duffe, muffe lucht verspreidde en waar de lompen van ome Leo in juten zakken lagen opgestapeld en één waarin de weckflessen van tante Dora op planken tegen de wanden stonden en waarin, wonderlijk genoeg, een schommel hing waar wij, kinderen, druk gebruik van maakten.…

zilvermeeuwen zeilen imposant door de avondstilte die geen raad weet met krassende kraaien en buren in tuinen door barbecues en GSM’s vervuild winterkoninkjes wantrouwen luidruchtig doezelende katten zwaluwen geven op hoog niveau een voorstelling grijsblauwe lucht als décor merels hamsteren rijpe krenten houtduiven ploffen lomp in…

Zij bewaart haar kalmte en buigt zich over de drenkeling, doordrenkte lompen. Haar stem blijft echoloos hangen. Knarsend klinkt zijn dank in vele talen.…

Zij bewaart haar kalmte en buigt zich over de drenkeling, doordrenkte lompen. Haar stem blijft echoloos hangen. Knarsend klinkt zijn dank in vele talen.…

Na de zoveelste excuses van de premier, nu weer over zijn lompe optreden tijdens moeizaam kabinetsoverleg over beperken van de instroom van migratie, wist ik het al. Dat stevent af op klappen van het kabinet. Nu zogenaamd dapper de stoere bink uithangen met eisen waarvan je donders goed weet, dat partners deze nooit accepteren.…

Als in een stilleven Pakweg een fruitschaal met een kandelaar (De schaduw van de druiventros op glanslak) Zo staan we versteend zij aan zij Het raadsel wolkt op Als het zwart van jouw ruisend kleed Een sluier waait om de hals Je wil in laaiende lompen sterven Gedrild in verliezen Scheur ik de voering van de broekzak Munten, sleutels, zand…