Alle inzendingen over metamorfose

Meelijdend lacht hij dan om de schrijvers: de armen; ze meenden telkens weer te geven iets nieuws, in illusie van hun artistenziel, in zelfverblinding van ijdelheid, onvermijdelijkheid van hun kunst.…

De jongen en zijn spiegelbeeld kijken elkaar aan de een lacht naar de ander zijn blij dat ze bestaan De man ziet zijn spiegelbeeld wat ouder meer getekend een glimlach plooit zijn lippen hij laat zich niet verslaan leunend tegen de kussens houdt de oude man zijn armen voor zich uitgestrekt de spiegel voor zijn gezicht Met het uitblazen…

Zij ligt hier opgerold Haar wervels kreunen Getuigen van de zucht De vloek die verstilt Het lijf dat buigen moet Uit een gestolde pose Een scha(n)delijke metamorfose Van hier naar haar Naar daar…

Bij duizenden zijn ze weer begonnen aan hun uitbundige spiraalvlucht de door het lentelicht verwekte knoppen hebben de metamorfose voleindigd. Lucht en wind zijn nu hun domein geen stoppen of stilhangen het dwarrelt onbezonnen.…

Zwart zijn de toppen van m’n vingers smart heeft maar 1 kleur: puur zwart Niet troebelgrijs of gebroken donkergroen dieper kan niet Maar jij bent wit, jij bent helder je bent groen als gras en paars als purper En ik ben zwart ik ben een zilte zucht van weemoed ik ben de zure regen die je bevlekt voor je thuiskomt En ik ben zwart…

Zwart zijn de toppen van m’n vingers smart heeft maar 1 kleur: puur zwart Niet troebelgrijs of gebroken donkergroen dieper kan niet Maar jij bent wit, jij bent helder je bent groen als gras en paars als purper En ik ben zwart ik ben een zilte zucht van weemoed ik ben de zure regen die je bevlekt voor je thuiskomt En ik ben zwart…

beharing En miste hier en daar een tand Haar oogleden waren gezakt En ze had al drie onderkinnen Haar haren leken wel van stro Daar viel niets mee te beginnen Haar stem was schel en krakend Ze had billen van groot formaat Het was een brok onzekerheid Die werd nagewezen op de straat Op een dag hoorde ze op de tv Een oproep voor een metamorfose…

Ik betrad jouw leven als een verdorde paardebloem Jouw liefde veranderde mij in een bloeiende Baccara-Roos…

bij de eerste warmte ontdoen mensen zich van hun winterhuid en winnen aan kwetsbaarheid tenzij er een harnas onder hun kleren schuilt of een masker voor het gezicht…

Vanaf het moment dat het rupsje uit het eitje was gekropen, vond het dat er iets mis was. Ze observeerde zichzelf regelmatig en uitgebreid en was dan niet tevreden. Helemaal als ze daarna eens goed om zich heen keek. Al die mooie bloemen, insekten en vooral de vlinders! Daar kon ze niet aan tippen. Ze probeerde van alles. Poetste haar velletje regelmatig…

Onaantastbaar glijden donzen aquarellen in trage metamorfose langs het blauwe linnen Sierlijk gesluierde bruiden een witbebaarde reus hier en daar wat elven verpozen aan het azuur De kwast gedoopt in grauw over wit gestreken lost pittoreske vormen op in een stilleven van nevel…

Tal van andere rupsachtige wezens planten zich succesvol voort binnen hun aard, zonder spectaculaire metamorfose. Het is dus volgens Darwins evolutietheorie onlogisch dat een rups verandert in een opzichtige vlinder om daarna nog maar kort te leven.…

Door de wet van de zwaartekracht opent hij zijn strakke jas en dan als de metamorfose een feit is, eerst nog verbaasd over ’t feit dat de jas te ruim is, komt het besef dat zijn vleugels gelijk aan die van engelen, zich ontvouwen. De bekoorlijke pracht van de vlinder ontvouwt zich, een wonder, een engel, een vlinder?…

Het werk vindt zijn voortgang en het zal uitmonden in de glorieuze metamorfose van onze woningen.....…

In rood, grotesk halfduister gevangen, een verdronken metamorfose, vechtend en rollend in patronen van onderaards geluid Deze warme holte, als een slangenhuid om mij gegroeid, een microcosmisch perpetuum mobile, immer krimpend, als was ik in de poten van een logge reus, sterk en onbehouden Wachtend op de dag dat mijn vrees een weg baant…

Een dag die zijn zwarte broer lijkt bouwt met zijn ontwitte tanden van ijle lucht, een kooi de wolken van zijn gedachten smelten in zure druppels, ze sissen op het rozenblad, dat verdrinkt in een metamorfose tot netel zijn ijzige adem snijdt de grond onder mijn voeten tot blootgapen van de wonde het bloed klampt vluchtend om mijn trillend…

trekhaak van de ogen de grijze rotstanden grijnsden reeds vele krijgsgevangenen van de strijd met zijn huid bloot ook de winden lachten neerwaarts en met schmink van geld toverend gemaakte ogen lachten vanuit een glazen paleis met ouderlijke fundamenten toen in zijn stekelig bloeien de groene bloesems eindelijk hun metamorfose…

Als ik je bekijk, Zie ik wat je niet bent; Ik kijk door je heen En je verandert; Een onverklaarbare metamorfose. Als ik met je praat Klinkt er eerst verwijdering Doel van ’t spel? ’t Gaat zo. Je zegt waar je mee zit, Ik kijk, ik luister en ik zie. Als ik je begrijp Na uren proberen, Voel ik je door alles heen.…

. ------------------------------------ uit: 'Laatste metamorfose', 2004.…

. ----------------------------------- uit: 'Laatste metamorfose', 2004.…

Onze flats zullen ook van binnen een metamorfose ondergaan...…

", doelend op de vermomming, de metamorfose die allen ondergaan hebben, nu zij "gemaskerd" zijn.... Ach, en wat een welwillendheid en mensenliefde gaat er uit van de elektronische tekst op de bussen weergegeven in lichtgevende letters: "Met elkaar, voor elkaar!…

Na jaren boog hij zich weer eens voorover Bezag in 't water koel zijn eigen spiegelbeeld Een aanblik die hem nimmer had verveeld Maar die hem nu deed snikken in het lover De wurggreep van de Tijd zal niemand sparen Héén vliedt de Schoonheid in 't verglijden van de jaren.…

Oh nee hè, hij huilt weer. Ik kijk op mijn wekker. Het is 3 uur ‘s nachts. Ik hobbel mijn bed uit en ga de slaapkamer van mijn zoon binnen. “Het is verdorie midden in de nacht, ga slapen!” Hij lijkt me niet te snappen of doet alsof. Hij blijft huilen. Bang dat mijn dochter wakker wordt van ons onderonsje en ik de poppen helemaal aan het dansen heb,…

'Heb je gezien wat voor charmante sexbom er in de Armenmolen is gaan wonen?', vraagt René Bravour aan zijn boezemvriend Hendrik de Clerck, die een joint in elkaar aan het pielen is, wat door zijn trillende handen maar amper lukt. 'Nee, vertel!' 'Nou man, dat is één met zúlke tieten en een wiegelkont waar je U tegen zegt!' 'Ga weg, man, maak dat…

Buiten de uren die wij 's nachts slapend doorbrachten waren wij getuigen. We waren erbij, lieten ons gelden en van ons blijken. Al participerend, in wisselende gedaanten en in verschillende rollen. En dat een jaar lang. 's Ochtends vroeg als de dag begint, als echtgenoot en als vader die z'n twee bloedjes van kinderen wekt en aan tafel als opvoeder…

Of was het gewoon een metamorfose van je dromen? Wat ons door tralies naar elkaar deed lachen, maar onze harten konden het ijzer niet smeden, waar onze vingers tussendoor glipten, nipten aan elkaars adem en elkaars vingertoppen. Misschien was het gewoon de zon, die ons bloed sneller deed stromen.…

kleren van de Keizer Al werd ik elke tel een liter wijzer En ving ik met mijn vlindernet de Tijd Dan nóg zou het mysterie mij ontsnappen Van ’t wonderlijke komen en het gaan Van ons verschijnen hier, en ’t voortbestaan Als wij op ’t eind weer uit ons lichaam stappen Dat is ’t geheim van ’t sterke en het broze Dat op ons wacht bij de metamorfose…

Zo dichtbij, maar toch ver weg Slechts door een muur gescheiden Hij hield van haar en zij van hem Tot in de verste einden Zij zochten de liefde bij elkaar Door een spleet in de muur Zij hield van hem en hij van haar Tot in hun laatste uur Ontroerd door slechts een stem Deed hun verlangen branden Hij hield van haar en zij van hem Nooit…

(Er waren kennelijk karrenvrachten make-up en extreme, ingenieuze cosmetische kunstgrepen vereist voor de totale metamorfose). En inderdaad; eindelijk kwam zij eraan; haar gehele gezicht en met name de drastisch bijgetekende mond leken uitdrukking te geven aan een radicaal gewijzigde persoonlijkheid....…