Alle inzendingen over mijzelf

wanneer mijn tevredenheidscilinder kuren vertoont is er sprake van een overdaad aan sociale kontakten.…

De zon lacht je toe in de ogen van de nacht…

verdriet breng ik een straaltje licht ik wil hét antwoord zijn voor de lach op jouw gezicht Ik wil de spiegel van je ziel zijn wanneer jouw ogen stralen de lijntjes om jouw mond zijn de sproeten in je gezicht Ik wil het puntje op de i zijn in elke nieuwe zin de iris in jouw oog zijn wanneer jij zegt ik bemin Maar bovenal wil ik mijzelf…

De Bloem Vrienschap is net een bloem. Deze heeft water nodig anders zal deze verwelken...…

Kijkend in de spiegel schrok ik ervan ik herkende me nauwelijks door een constante stem in mijn hoofd om anders te zijn zich overal aan te passen had ik mezelf verloren Het is heerlijk om mezelf te zijn Anders Kijkend in de spiegel Ik herkende mezelf nauwelijks Realiseerde ik me opeens dat ik mezelf had verloren Want ik was…

Muurvast, opgesloten in de tijd. Gehuld in witte kussentjes, van het zachtste materiaal. Bang dat ik mij verwonden zal, bang voor dat wat mij breken gaat. Maar ik wil er uit, ik wil rennen springen. Ik wil vooruit, ik wil nieuwe zinnen. Bonkend, zachtjes met mijn hoofd. Staar ik naar mijn witte kussens, gemaakt van het zachtste materiaal…

Ik citeer mijzelf vaak: dat geeft pit aan mijn conversatie.…

‘Nee hoor,' antwoordde ik. ’Ik dacht, kom laat ik mijzelf eens trakteren.’ Ze knikte begrijpend. ’Anders noig?’ ‘Ja, doe nog maar zo’n Mariakoekje.’ ‘Doe maar grof, een héél koekje?? Zou u dat wel doen meneer? Want dat grijpt er wel meteen fors in.' ‘O, eh, ja, goed dat je dat zegt. Doe dan maar een half koekje. Kan het wel ingepakt?’…

Het verdriet is niet vergeten en de woorden doen nog steeds pijn, maar ze houden me niet langer tegen om mijzelf te zijn. Ik ben wie ik ben. Niet meer en niet minder. Ik leef, ik voel, ik geef, ik bedoel. Ik neem het heft in eigen handen. Ik word niet langer geleefd. Ik voel me nog steeds bang en onzeker maar … ik leef!…

Er zit een donker in mijn denken dat mij elke avond wakker maakt Ik heb de Duivel in gedachten vrouwen die ik eerder schuw dan haat Ze is gelovig ze ziet mij niet als ik vraag om hulp Ze heeft een visie op mij maar ik ben nooit mijzelf…

ik kwam mezelf gister tegen was best gezellig…

Je zou mij nooit vergeven, wanneer ik opeens verdween en als mijzelf verscheen. --------------------------------------------- uit: 'Over de zee sprak het water niet', 1990.…

Ik kan niet anders dan mijzelf verkonden, Ik vind mijzelve altijd en overal; In elk mysterie, dat ik wil doorgronden, - Ook in mijn God - heb ik mijzelf gevonden, Wie, die mij van mijzelf verlossen zal? ... Ik kan niet anders dan mijzelf verkonden, Ik vind mijzelve steeds en overal.…

Ik heb mijn verdriet gedeeld bij vrienden en zij hebben mij gesteund, ze vonden het allemaal heel wreed wat mij is overkomen, ik ben nu vooral heel moe van alles wat er met me is gebeurd, kan veel nog niet echt plaatsen, maar ben er wel achter dat mijn geliefde Mirjam in wezen net als mij is, dat we beiden niet echt een relatie aankunnen, hoezeer we…

Ik schrijf vloeibaar mijn hart Open al wat ik voel Kom maar, kom maar naar mij Jij bent heel apart Ook al ben ik koel Voor jou ben ik vrij.…

Door vijanden omringd, Door vrienden in de nood Geschuwd als aas dat stinkt, Houd ik mij lachend groot, Al is mijn ziel verminkt, Mijn lijf voor driekwart dood. In 't leven was geen dag Ooit zonder tegenspoed. Ik leed kwaad en deed goed; Dat is een hard gelag. Nu, in verloren slag, Strijd ik met starre moed. Bedekt met sneeuw en ijs…

opdat het draaiend denken stilaan wordt gesust ik ontmoet mijn schaduw in een winkelraam zie aan mijn houding dat de jaren niet aan mij voorbij zijn gegaan dat is wat ik bedoel mijzelf weer even herkennen luisteren naar wat ik voel zonder weer door te rennen…

Laten we gek doen Schijt aan alles Zo hoog springen tot we ooit een keer zachtjes op de grond komen En dan schitteren naar elkaar Van intens genot van het moment en van wie voor ons staat Maar struikel niet, Loop stabiel, Val op zijn tijd In de armen van elkaar, En geef niet op Waarvan je nu al spijt hebt Maar laat ons gaan Gaan voor…

Is in de wereld van mijzelf niet hoofd maar hart, waar ik mijn ware liefde vindt.....…

heb jij even de vastberadenheid geproefd de apathie afgetroefd je hoofd bewuster geheven heb jij even de vertestemmen gehoord gaten in de Muur geboord pijn in een hoek gedreven gezocht en gevonden kater in Londen nieten in Glasgow ontrouw in Moskou astma in Athene armoe in Wenen heb jij even het boek hoe leer ik te leven met mijzelf…

In brons gegoten klokken galmen luid mijn ingetogen uitvaart uit de mensen droef gelaten schrijden voort in lange rijen zij volgen zo eerbiedig stil wat er nog rest van mij met houten sier omsloten vier zwarte raven sleuren aan het koperen beslag zij trachten even triest te lijken als zij die volgen hun gedachten ingesloten In steen…

Landend in mijn geopende hartchakra staat een opperhoofd gereed om veren uit te delen, om met mij aan de tequila te nippen, zorgen vliegen weg en angsten lossen op, zijn lach behelst het hele geestenrijk, hij heerst erover met souplesse. Mijn vuurrode droomogen schieten op onzekere, parelmoeren kleiduiven. De Witte Duif is mijn kruinchakra ingevlogen…

Als kind voelde ik al dat ik anders was dan de meesten, hoe ik ook mijn best deed om erbij te horen, om hun tempo bij te kunnen houden, om hun obsessies zoals voetbal en kalverliefdes na te apen, mij ook in tabakswalmen te hullen, mist en nevel, er bleef iets haperen in mij, waar ik niets aan kon doen, waarschijnlijk aangeboren, een genenkwestie, maar…

Mijn mening is vooral interessant voor mijzelf.…

Na 14 jaar verschrikkelijke problemen gehad te hebben voel ik mij eindelijk weer mijzelf.…

ik wenste mijzelf een lentedag vol bloeiende violen een zacht geurende meisjeslach in ontluikend groen verscholen ik wenste mijzelf een lentekleed vol blauw geel groene bloemen prachtig kleurend kamerbreed waarop bijen zachtjes zoemen ik wenste mijzelf een lentezon gespiegeld in het water waarin ik mij steeds warmen kon tussen eenden…

Vraag ik mijzelf alleen maar om warme woorden dan hoor ik mijzelf niet meer denken in de stilte en weet ik waar de antwoorden op wachten in de vragende kou.…

Zonder een verlangen vraag ik mijzelf waarom ik alleen mijn eenzaamheid niet wil verlaten en wacht op dagen die zwijgen en woorden die volgen wanneer ik mijzelf weer zichtbaar maak.…

mijzelf ontzien, oh al die jaren, mijzelf niet gezien, alleen de problemen die er waren, alles afgenomen, nooit meer rust, zelfs vechten in mijn dromen, en dat alleen om lust, eens was ik een man, ik was er, ja voor jou, maar alles wat ik nu nog kan, is wennen aan deze kou, is wennen aan deze kou, mijzelf ontzien, ik deed wat jij…

Zachtjes in mijzelf ben ik een heidense ridder of een antiheld roep ik luid dat ik niet geloof in al die poespas en dat zingen Zachtjes in mijzelf ben ik een stille aanbidder van het wonderbaarlijke mooie dat in mijn vizier verschijnt, tot de meest eenvoudige dingen…