Alle inzendingen over natuur stad genoegen

Ons fraaie, honderdjarige Wilhelminapark bleef grotendeels behoed en behouden voor Tilburg en de Tilburgers zodat wij kunnen blijven genieten van haar kwaliteiten als pleisterplaats voor passanten, groen hart van de stad, natuur- en cultuurhistorisch monument en gastvrije oase.…

Ik woon in de stad. Ik ben geboren in een stad en zal er mijn leven lang in blijven wonen al verlang ik met tijd en wijlen naar de stilte van de natuur. Lange wandelingen kunnen maken die starten bij mijn eigen huis van waaruit ik meteen een mooi gebied in loop staat nummer één op de lijst.…

De weg die vanaf het station van Oisterwijk naar Café-Restaurant "Het Stokske" leidt is kronkelig, maar niet zo lang en voert langs de villa's van de welgedanen, omgeven door fraaie, frisgroene plantsoenen en via mulle zandpaden, bezaaid met dennenappels, die af en toe vista's openen op een van de dertien vennen, met een enkele waterlelie, drijvend…

De Tilburgse straten, omzoomd door huizen en bouwwerken die uit baksteen of beton opgetrokken zijn, rijgen zich onverdroten aaneen in grauwe eentonigheid. Te midden van dit stenen labyrint is daar aan de Reitse Hoevenstraat ineens de boerderij met de malse, grasgroene weide waarop bevallige bokjes en geitjes grazen. Het is alsof een asgrauwe hemel…

Veel is het niet de bamboe bewegend onder fluisteringen het licht haast koud op wangen een stem die verdwaalde zinnen roept een hand nog steeds op zoek een bed verloren in het midden en een doek dat maar hangen blijft…

Ik heb het boek doorgeworsteld tot 'g' van 'genoeg' en vervolgens de pijp aan Maarten overhandigd. Het krijgt van mij - mede gezien de vrij pittige prijs - niet meer dan 1 ster. Voor de moeite.…

Niet ver van mijn woning, in de nabijheid van de rotonde aan de Ringbaan West, van het tankstation en van de gebouwen van Traverse die uit lichtbruine steen zijn opgetrokken, bevindt zich een merkwaardig verwilderd terrein, een onverwacht stukje natuur te midden van de troosteloze omgeving.…

dobber ik niet genoeg in uw wassend water niet genoeg in uw zilver meer vlinder ik veel te veel tussen nu en later veel te veel tussen nooit en weer laaf ik me niet genoeg aan uw dikke druiven niet genoeg aan uw droge wijn tortel ik veel te veel tussen grijze duiven veel te veel tussen echt en schijn open ik niet genoeg de deur…

Genoeg van dit leven En genoeg van dit lijf Genoeg van het licht En genoeg van de sterren Alles is te veel En niks kan nu goed gaan Recht is te recht En stilte te stil Het is allemaal Zo erg echt niet Maar net iets meer Dan genoeg zou zijn…

Niet genoeg Nooit genoeg! Wat zij van mij vragen is dwaas en bijna onmogelijk hoopvol En toch Ik voel De droom die zij dromen Is ook de mijne We reiken naar enige samelijk tol Het vuur dat nog smeult in het as van de heer 't Is genoeg Is genoeg.…

We moeten noodzakelijkerwijs ontwaken uit deze mooie droom en ons weer begeven te midden van publiek en massa, uitlaatgassen en rumoerigheid, te midden van een woelige stadse omgeving......…

De wilg strekt haar takken en grillige, zwarte zijtakken uit over het donkergrijze, gerimpelde water als de vingers van een grijpgrage hand. Zwarte, kleine vogels dansen in de lucht. De huizen aan de Vijverlaan en aan de Louis Regoutstraat omsluiten de langgerekte vijver met een omhelzing van steen. Een zwart-witte ekster in voorjaarsstemming…

Mijn Zen-Goeroe opperde, toen ik dit probleem aan hem voorlegde, dat heer Keizer in Amsterdam werd geboren en in dier voege (prachtige constructie; in dier voege) dus al genoeg is gestraft, maar dat vind ik te makkelijk.…

‘Ja, maar als we…’ ‘Nee, ik heb er genoeg van. Meer dan genoeg!’ ‘Maar als we nu eens…’ ‘Ik zeg toch, dat ik niet meer over me heen laat lopen!’ De volgende dag lag het tot op de draad versleten vloerkleed bij het grofvuil.…

ik door mijn knieën En ben een met mijn gebroken dromen Kleine vogeltjes proberen mij te troosten Met hun heerlijke klanken zuiver en puur Wonderbaarlijk genoeg ben ik gelukkig Ik geef me over aan de natuur…

De Tilburgse Veldhovenring bevindt zich zonder dat men het weet, dus onvermoed ongeveer op de kruising met de Besterdring die men welhaast moet passeren om daar te arriveren (Ik had nog aan de buschauffeur gevraagd welke bus koers zou zetten in die richting en bij de bushalte geluisterd naar het geluid van een opgewekte luid krassende kraai in de nog…

In een uithoek van de stad koestert ze haar kleine universum als was dit afgezonderd, afgescheiden van de werelden van vele andere stadsbewoners en van al het onheil, leed en ongeluk dat overal "Gang und Gebe" is.…

Curieus genoeg met alle opgerukte mensenbeschaving is ook de beer weer terug. De naamgever van deze stad. Niet de oorspronkelijke woeste maar de wasbeer. Ontsnapt van elders maar deze stad trekt als honing nog steeds allen die beer zijn.…

Natuurlijk is er iets van waar. Jezus zal best geleefd hebben en best ter dood zijn veroordeeld. En dat is verschrikkelijk genoeg, maar de rest is paaspoespassion. Net zo waar als de paashaas.…

stormen golven zeeën tranenvol zoet en zoute vrolijke en stoute lustig gaan en komen uitgediepte dromen knipogende maan schijnt telkens ouwe koek op hunkerende liefdeslanen die verlangend naar iets anders slurpen even niet verdriet genoeg de kroeg wenkt lachend hij leest vandaag maar eens een humoristisch boek…

En had ik genoeg van je zoentjes, Genoeg woordjes van liefde gehoord, Ik nam je, een, twee, drie, in mijn armen, En... gooide je over boord!…

Waar hij goed genoeg was om achter gesloten deuren haar lief te mogen zijn, maar met open deuren zo niet mocht heten. De liefde was de laatste weken opvallend mooi geweest. Zijn hart zou hem zijn woorden altijd kwalijk nemen. Hij stotterde terwijl hij fluisterde: "Ik had alles voor je willen geven, maar uiteindelijk gaf ik nooit genoeg."…

Lezen is het allerpersoonlijkste en allereenzaamste genoegen van de wereld.…

De rijke is niet gelukkiger dan hij die genoeg heeft.…

Er zijn visjes genoeg in de zee.…

Natuurlijk blijft dat ding staan, logisch halen ze die bron van inkomsten niet weg, maar dat het asociaal is, dat is zeker. Mensen die van buiten de stad komen, geen idee hebben wat ze hier in Rotterdam uithalen, die staan in de file, in de rij voor het betaalapparaat om tante Mien de laatste eer te bewijzen.…

Er was geen maan die avond geen sterren en geen stad er waren enkel wolken en elke bank was nat we konden ook niet schuilen en jouw jas was veel te klein maar voor ons was het genoeg om samen nat te zijn…

Ik zou je willen haten, zo ontiech'lijk kwaad op je zijn, je voor altijd willen vergeten, want je brengt me niks dan pijn. De laatste tijd weer vaker dromen, heel vaak zelfs, met jou erbij, ik weet niet waarvandaan ze komen, maar ze horen niet bij mij. Ik ben het zo ontiech'lijk zat, ik wil je niet meer in m'n dromen, heb het helemaal…

ik weet nog, de verwachting later in slaap vallen vroeger wakker worden want de volgende ochtend ben je jarig, kado gedaan vijf broers en drie zussen gaven je kleine dingetjes, tevreden en je wachtte op de post envelop uit Rotterdam oma had een briefje van twee-gulden-vijftig naar mij opgestuurd dat mocht niet van de PTT maar daar…

Ik kan er niet genoeg van krijgen: de geur van de linde, het rood van de papavers, het groen van de velden, het rijpen van oogst...…