Alle inzendingen over nietig

gutst de hevigste regen beken zwellen tot wildkolkend bruin uit krakend en bonkend hemelgeweld wordt ijsloden hagel gemitrailleerd door knallende zwepen gedirigeerd naar 't oppervlak van het maaiende veld einders, luchtzuiverend gespoeld, gangmaken weergoden in schrikbewind over de mens, verdoofd en verblind, die onderdanig zijn nietigheid…

Mijn alter ego is een prachtige vrouw, een meiske in woord en beeld, een deerne die dendert in gevoelens, zacht mij terzijde neemt en zegt "Streel mijn rode haren, laat toch gaan dat kwellen waarin jij wil bestaan, neem eens afstand van jezelf". Mooi vind ik dat, maar ik sputter wel tegen, ze heeft gelijk, dat weet ze, weerspannig zoek ik naar woorden…

De afgelopen weken heb ik regelmatig de verschillende tabbladen van nederlands.nl bezocht. Al lezende viel mij in toenemende mate op, hoe dikwijls men zijn ongenoegen uitte over het toekennen van het waarderingscijfer vier. De naam “Vierengever“ duikt daarbij regelmatig op. Ook mijn laatste bewering vroeg, wat de inhoud betreft, achteraf om een vier…

leven is als Lisse naast hillegom vlakbij sassenheim altijd stippend op de kaart ’s winters is alles kaal de mannen dragen manchester pakken ze tellen bollen de vrouwen hebben dikke buiken ze krijgen kinderen zij zwoegen hun getijden rond in het voorjaar bloeien ze op als hun tulpen tenminste bloeien en hun bollen zich vermenigvuldigen…

Wanneer wij door een sterrenkijker kijken Zien wij het kleine stipje van een ster Wel vijfentwintigduizend lichtjaar ver Die heel erg op de aarde schijnt te lijken. Ik poog die ster steeds dichterbij te draaien En zie mijzelf dan naar mijzelf staan zwaaien.…

Hun zuiver wit en steile rotsen herbergen onnoemelijk veel leven, onzichtbaar, microscopisch klein: de nietigste dwergen van heel de schepping, nietig - maar met onnoemelijk grote betekenis. De Heer van het heelal en al wat bestaat kijkt over die reusachtige toppen heen, met het grootste gemak.…

De lullige, nietige cadeautjes die ik meteen al gewonnen had in de eerste ronde van de "Bingo" zaten in een papieren tasje en bestonden uit twee zakken met snoep, een pak chocoladekoekjes en een nietig, onnozel vetplantje. Het was rumoerig geweest in de grote zaal van Zorgcentrum "Zonnehof" tijdens het spel, maar men had zich geamuseerd.…

wanneer kunnen we beginnen met het opschonen van dingen die niet echt belangrijk zijn weg met de refreinen in woorden steeds herhaald ze zijn mijn aandacht niet meer waard het is jouw sorus niet de mijne ik ga mijn gang ben al te lang gebleven in lagen nietigheden die ga ik nu te lijf met al mijn opgespaarde stekeligheden…

Zo ligt onze kleindochter in het ziekenhuis, tien jaar en dit is al de tweede keer....mam, Jasmijn moet worden opgenomen en ik praat even met mijn eigen kind. Zeg haar nog: ik neem de vaste lijn mee naar bed, want de mobiel gaat nooit mee naar de slaapkamer... Het wordt aan twee kanten een onrustige nacht, niet omdat ze ernstig ziek is, maar ja,…

Een waterdruppel is net een mens, vluchtig en nietig op aarde, doch machtig en onsterfelijk in verbondenheid.…

Een ster aan het inktzwarte firmament laat je beseffen hoe nietig je bent. Zo'n stip in een eindeloze oceaan maakt je bewust van je sterfelijk bestaan.…

Hoe kan dit alles ons verbazen als zoveel nietigheid het wint van licht en vreugde, hoop en zegen? Toch is dit alles ons gegeven en sterft niets echt, verandert maar en wordt het leven nieuw in steeds weer ander leven...…

een dichter zoekt als het ware zijn eigen lijden hoe anders kan hij zijn zucht naar woorden verklaren of raakt hij ontspoord door zijn eigen werkelijkheid waar een glanzende spiegel hem tot nietigheid verleidt…

Groots in nietigheid Schrijf, blijf Geniet dat moment Meer krijg je niet Erkenning duurt Slechts een seconde Herkenning, pretentie In zoet verzuurd Strijdend voor geluk Ik loop stuk.…

Monte Subasio in verwondering loop ik over het dak van Umbrië beleef m’n eigen nietigheid in de holte van een krater tast in de schoot van moeder aarde naar de grond van mijn kleine bestaan…

ademen neemt soms de must van rennen in de tijd die nimmer wacht of even rust en telkens verder glijdt hoe nietig kan een mens zijn die in zichzelf verdwaald en tot de conclusie komt: ik heb mij ingehaald!…

in een vaas voor het raam staan twee rozen zwijgzaam zonder zoemen staan ze stil wereldberoemd maar te kil een paar dagen later rozen dood te weinig aandacht watersnood het is verdrietig de andere rozen zijn veel te nietig…

Naderend tot niets zo klein een kleurenspel dat mij tot zwijgen dwingt zo veel zo vol ik blaas pluizen van een bol verbaasd dat zoveel zaad zo vrolijk aan de adem hangt ik ben verrukt van de beweging van het leven tussen het kruid ik wil maar kan niet schreeuwen wat ik schreeuw komt er niet uit bedwelmd door de bloesem die geurrijk…

En op die gedenkwaardige dag schonk mijn vriendin mij een kerstroos: een eveneens fragiele, nietige kerstroos die nu staat te pronken op mijn vitrinekast en die ondanks alles de kennelijk zo gewenste kerstsfeer teweegbrengt in mijn woning.....…

Ik voel me niet plezant toch ook niet verdrietig soms overdreven en nonchalant dan weer verlegen en nietig. Ik weet niet eens wat ik moet zeggen als iemand vraagt is er iets?…

Het is het schamele restant, het nietige en onbetekenende overblijfsel, een relict uit een eens geleefd, dramatisch en getormenteerd leven, het leven van mijn arme, betreurenswaardige moeder.Het is een adressenboekje. Vele adressen zijn doorgestreept. De dierbaren ontvielen haar een voor een.…

kettinkje met minuscuul, nietig steentje, geschonken door een oude man, mijn dierbare vriend.…

Het is nu niet echt anders en toch ook weer wel Alsof ik nu pas praat over wat ik net vertel: In rust zijn Bezig, druk Alleen zijn Met geluk Kunnen, doen en weten Voelen wat ik wil Willen reiken naar wat mijn vingers grijpen Blij zijn, Vreugdevol verdrietig Groot zijn en nietig Groeien en rijpen Ervaren als hetzelfde…

Laatstgenoemde beseft dat hij een klein onderdeel van het universum is en erkent zijn nietigheid ten opzicht van de Hogere Macht.…

schaduwrijk is de sobere kapel waar stilte vermenigvuldigt gedachten wachten op klare taal van duidend begrip zwijgzaamheid veredelt daar zonder te verworden tot klinkend goud in die ruimte van ondoordringbare leegte waar volheid als maar groeit berust ik in mijn lot mens als mens nietig, vergroot tot denkende zot…

De mensheid zal daardoor beseffen hoe nietig ze is en welke schimmen ze najaagt: de heilige koe van de economie, het streven naar macht, de mythe dat alles aan de mens ondergeschikt is. Onze wereld zal er onherkenbaar door veranderen.…

Zij schenen mijn blikken te beantwoorden terwijl ze zich als waren ze angstig vastklampten met de nietige zachte kromme pootjes aan de tralies als een baby aan de moederborst.…

Toen zij op haar teergevoelige teentjes was getrapt, kennelijk als nooit voorheen,door eem fout in het dossier, meende zij dat haar rancune van wereldformaat was en zette zij haar vleugels op als een nietig, onbetekenend insect.…

Twee vingers slaan op een ongeteld aantal knoppen schakelingen in positie slaan hersenkronkels zichtbaar in een leesbare resolutie strelen vreugde in nietige delen slaan mis op wis zodat er woorden blijven staan die slaan op iets buiten de context maar verslaan duizend gedachten duizend en één deze keer…

Verdrietig Gebroken Nietig Wat nu met haar twee jongens zonder papa... te jong stierf ook hij. Verrast Te vroeg Niet eerlijk Ze wilde net naar haar werk gaan, maar ineens kwam Hij...…