Alle inzendingen over nimf

Jij vederlichte nimf straal engelenpis over mijn kleffe lijf Prik mijn ogen uit met je onnatuurlijke schoonheid Snij mijn ziel en splijt mijn twijfel verdeel mijn resten onder de in liefde minder bedeelden…

---------------------------- Echo, een nimf uit de Griekse mythen, werd verliefd op een mooie jongeman die haar niet zag staan.…

Heel even maar hoor ik haar koddig lachen dan slokt het woud haar beeld weer weg Nieuw leven ruist er over het veld een tranenlaken glijdt onhoorbaar van haar flanken de alvast geleende zomertijd voorspelt een bruisende oorsprong van ongeboren ranken Dampend valt de milde voorjaarsregen geheel bevrijd van het hard bevroren winterjuk op…

Hondsdagen in Oostende. Een kind hurkt op de vloedlijn tussen zwetende badgasten, te laat ingesmeerd, met kreeftrode schouders. Surfers voorbij de tamme branding. Worstelend met het zeil dat nauwelijks wind vangt. Een vrouw staat tot de knieën in zee. Blik op een gebroken horizon. Een olietanker sleept zich naar de overkant. Algen spoelen om haar kuiten…

o, nog groene nimf bewandel heelhuids de weg naar volwassen tak…

Vluchtige nimf, waarheen zo snel? Galathea, wacht u wel, dat uw vlechten niet en hechten met haar opgesnoerde goud* onder de takken van dit hout. Wakkere nimfe, wendt en ziet eens terdeeg van wie gij vliedt, sneller dan de herten van de honden, die ’r* met open keel volgen tot hun achterdeel*.…

Doopt hij de kleuren in het water zij worden nimf en hij is sater. Houdt hij de kleuren naar het licht, ‘Kets’ zegt de vonk en wordt gedicht. En slaapt die kleurenzuchtige man? Van kleuren zonder kleren droomt hij dan! - - - - - - -- - - - - - - - -- - - - - - - - -- - -- - uit: Tirade nr. 200…

Wazig rood gevlekt Keten ik haar aan een grenspaal vast Libellen en kleuterkreetjes Wervelen licht in onze klovende romp Terwijl ik blaat in haar mond Klimt een kind naar haar kruin Gespiegelde zwanen drijven gelijk Langs de kademuur weg Ondertussen trilt het lid Bromt en valt in een deuk De druppel lekt In het karkas van een nimf…

als een waterjuffer sierlijk beweegt zij door het huis haar thuis vol warmte en verwondering aan de wanden van haar immer stralende gelaat puurt zij liefde uit de stenen van zijn veel te lang verweerde en mogelijk versteende hart zij is de nimf in vrouwenkleren waarnaar hij zo lang heeft gesnakt hij vindt soms ook een antwoord op de vragen…

zacht zijn de sprookjes die ik schrijf vol blonde nimfen en donkerogen die voor je sloven ook jij gaat in die werkelijkheid geloven de gespierde borst een schouder om te toeven in rust van zekerheid warmte om te proeven ja, ben ik bij je in dat vreemde land en knijp je hand ik ben je prins geloof in zon en zee loop zachtjes…

Ik boog me langzaam voorover, keek vol spanning, naar het onmogelijke, maar de nimfen waren er niet, alleen mijn alledaagse ik beeld.…

Ze blozen met hun wijnrode kruinenkop als een mimefestijn van Chinese nimfen. Populieren priemen hun naakte zwepen in de iele lucht. Nog enkele blaadjes wisperen met een diepe zucht hun laatste fezelverhaal. Kraaien roeien stil door de mistrivier. Ze enteren knoken van een ouwe eik. Krrrrauw! Rrrrauw! AAUW!…

moet zijn ontpopt mij nieuwe start Maar de keuze beperkt wordt wreed bedwongen ontzien haar angsten niet ontvouwen opgedrongen Gespreid ondergaat zij sidderend nat verwarmt ervaart haar broze vleugels verheft zich door zon omarmt Uit hemels blauw zij neder kijkt geeft leven aan geurende bloem ziet zij niet de jonge blonde nimf…

als nimfen leunen zij met hun blanke lijven tegen mijn vragend vel vier handen glijden willekeurig over een geurige vlakte waar hemelse nagels het genot verfijnen om de eenheid van samen uit te breiden lange haren schuren elkaars naakte aarde plakkend waar vocht verschijnt totdat de nog prille liaan langzaam een verhoogde potentie…

Waag ik eens de lier te slaan, Spoort mij plicht tot handlen aan; Schone Nimf! ontsta mij niet, Tooi mijn Leven en mijn Lied.…

verbonden Ik maak mezelf wijs Dat daar ruimte en tijd en stof Een achterhaalde orde zijn Die je herschikt Kneedt in een andere vorm Of gewoon domweg Met een verlichte zucht verdrijft Rondom liet ik met mijn zuur verdiende centen Een moeras aanleggen Waaruit zo af en toe Als je het oor scherpt aan de stilte De lokroep van een behekste nimf…

vaak roerloos in zijn schutkleur soms waggelt hij en wordt de trillende tak, de doorn in de wind stekels prikken de prooi vast dan een knauw naar de kop soms nadert hij voorzichtig, de slokop want de drift is doller dan de angst maar zijn vrouw vergist zich van vijand ze legt haar ei in stollend schuim en sterft daar barst dan de nimf…

Ze keek met regenboogkleuren, trof de held, de moed waarmee ik zei: ‘Er was eens’ Er was slechts de plastic roos die ik naar de nimf droeg. Duister en dicht streelden haar dijen langs mijn vezels, de hartslag van een kuiken wekte mij en ik de weg kwijt. De rijpe reutel galmt door mij, koorts komt op. Vreugde wil ons uitzaaien.…

zij sloop uit het blikveld een gebochelde nimf waggelend op naaldhakken kraaknet in haar witte kiel de verf bladderde van haar wangen ze keek scheel door bokalen gevangen in een hoornen montuur alles wat zij verzweeg was een gerucht van klanten als een mug die gonst tussen de schappen van een supermarkt met schel licht het gaat over…

Laat zich door nimf Lydia een glas wijn inschenken. Ruggelings staat Lydia daar, snel pakt Christien het beeldje en slaat dat stuk op Lydia’s achterhoofd. Maar wat gebeurt, wat gebéurt er… overal witte schilfers… Christien wil krijsen, bijt fel in de muis van haar hand.…

we zweven dan tesamen over wonderlijke vlakten vol van kleur luisteren naar geluiden van de gouden lier en mogen ruiken aan een zalige fleur onze vingers stralen teder licht naar elkaar onze lippen bevruchten het heelal met schone engelen verhalen weet mij te volgen laat ons nimmer meer dalen zie daar die helder blauwe nimfen…

vertrokken met hemelen schip hij had hen allen weggebracht om nooit meer aan te meren uit het duister van de nacht Vermoeid zet hij zich neder daar op die verlaten ka daar hoort hij de zang der meerminnen in zijn gehoor zoet zalvend zijn de woorden velen gingen hem reeds voor Berustend glijdt hij in het water omarmt door de nimf…

Zijn boegbeeld, Een nimf oprijzend Uit een zee van rozen, Oogt trots, De lieflijke blik afgewend, Strak gericht naar De weidse verten Van een lokkende toekomst. Verscholen in de schaduwbloemen Dansen demonen de donkere muren. Schichtig zoeken zij hun heil, Een duister onderkomen In de keerzijde van de werkelijkheid.…

Aziatische parels, Scandinavische feeën en Oost Europese nimfen zweven voorbij. Machtig mooie moslima’s en ijzingwekkende eskima’s volgen elkaar. Het houdt maar niet op. De kunst om tussen het voorbij trekkende aanbod de ware schoonheid te ontdekken heeft hij niet verleerd. De tijd vliegt en het is mooi buiten. Vooral in de zomer.…

blik oplaadt en keert; dan valt zij als een stenen schaal respectvol naar de grond, amor geinspireerd door ademende zwang zo zacht de binnenkant oprijst tot aan de vlucht der wil tot dank daar, bij het schuinopen venster, hoe zoet de memorie een bloem in een vuist geklemd boven het graf en nederig zetelt in bedekte glorie de liefdes- nimf…

Volgens een legende zou boven op de Loreley een zingende nimf met gouden haren hebben gezeten die met haar gezang de schippers afleidde, waardoor ze tegen deze rots te pletter sloegen zoals de Costa Concordia.…

Mijn aangelijnde metgezel had net een flink kunstwerk op een van de veldjes gedeponeerd en ik maakte al een beweging naar mijn achterzak om het Grote Offer te gaan verrichten, toen een joggende nimf over het bruggetje kwam aangedribbeld.…

Je maakte ook uitdagende werken als 'Het kind Bacchus met een nimf', waarop een geile bok in bedwang wordt gehouden, 'Nimf en sater' en 'Slapende Venus en Cupido', wat in jouw tijd zeer gewaagd was.…

(voor Lembesis Polychronis (1848 - 1913)) Je was de zoon van een herder op het eiland Salamis, het grootste, Griekse eiland in de Saronische Golf, met als belangrijkste stad Salamina, genoemd naar de nimf Salamis, een godenmoeder en dochter van Asopus en Metope.…

Dag, blonde, lezende nimf! droom maar lekker weg... Laat je arrogantie verwaaien bij het neerslaan van je wimpers en sla je lichtbruine benen uit elkaar, want verkramping misstaat jouw naakte paleis. Bij het bonken en trillen van de trein naar Amsterdam sla jij nauwelijks de bladzijden om.…