Alle inzendingen over nutteloos

Duw me niet van je af, mijn lief Ik heb bergen weg te geven Neem iets aan, wees een dief Doe het, zonder angst of beven Begrijp mijn nutteloos gevoel Dat van niet nodig te zijn Begrijp alsjeblieft wat ik bedoel En verzacht mijn hartenpijn…

Iedere keer weer een sprankje hoop een goed gevoel dat smaakt naar meer en dan de twist de dingen waar niemand invloed op heeft ze gebeuren beslist Juist als je even voelt ik zit op de rails van het goede spoor zelfs wordt je geluk onderkoeld door een woord, verkeerd een situatie, ongewenst een verdenking, onterecht het tij is…

"Wat lijkt het allemaal toch nutteloos als je erover nadenkt". Boe-geroep en applaus klonken door elkaar heen, in een overvolle zaal, helemaal gevuld met studenten die dachten een college privaatrecht te krijgen maar in plaats daarvan - tot hun teleurstelling - de voorman van een politieke partij voor zich kregen.…

Het maken van stellingen is net zo nutteloos als het maken van puzzels.…

De omslag van het tijdschrift "Wetenschap in Beeld" is glanzend, bont en schitterend en toont wonderlijke, mooie dinosaurussen, robots en ruimtereizigers, maar het grijnst me uitdagend, uitnodigend aan als wil het mij in de valstrik, in de val van de zinloze opeenstapeling van het feitenmateriaal, van de eindeloze kennisvermeerdering lokken en storten…

Computers zijn nutteloos. Ze geven alleen maar antwoorden.…

Nutteloze kennis komt altijd wel ergens van pas.…

je draait mee zoals het leven van de zon draait schakeringen van begin en einde einde en begin omgekleurd van held tot lafaard in een belegerd zelfgevoel wegkijkend van de onmacht tegen de overmacht ik grijp nutteloos naar het oneindige en concurreer met het angstaanjagende ik streef nutteloos naar het onbereikbare en vecht met de draad…

Een nutteloos leven is een vroege dood.…

Afgelopen dag was heerlijk nutteloos. Ik hoefde en moest helemaal niets, heb ook alle andere beweringen genegeerd.…

Ik zal sterven in eenzamen wateren Schreeuwen van pijn in de branding Uiteen getrokken worden door de stroming en een eenzaam en nutteloos bestaan hebben…

Hij kwam aanzetten met veel apparatuur in een zware, zwarte koffer en klaagde meteen maar dat de trappen in het trapportaal van mijn flat niet breed genoeg waren om hem te doen passeren. In mijn woonkamer stelde hij op het enige tafeltje dat ik beschikbaar had en dat gelardeerd is met lichtgroene latjes het metalen, zo welbekende apparaat op dat dient…

Zelfs de meest fanatieke beoefenaars van een kracht- en/of vechtsport slaan nog geen deuk in een pakje boter. Twee mogelijke redenen: zo’n pakje is niet altijd bij de hand of men ziet er gewoon het nut niet van in.…

Wind neem mee Wat verschrompeld en broos Treurig bonkt in mijn borst Strooi het in flinters uit Over zee Laat golven de pijn blussen En de nevel Als verzachtend tapijt Mijn eenzaamheid sussen. Wind neem mee Dit verdorde hart.…

Heb je ooit, boomstammen horen zeggen ik wil geen stam zijn takken horen zeggen wat hang ik hier nutteloos te wezen bladeren horen zeggen wat bederft die stam mijn uitzicht toch nee? daarom wil ik boom zijn een levensechte eikelboom…

zeekleurige ogen plengen zoute tranen intriest verhaal grijze hemel kleeft op kleurloze aarde even ontdaan woorden zijn nu nutteloos maar ik ben er dat volstaat voor jou ik laat je uithuilen en blijf nog even…

Imbecielen zeggen dat ik mij te gronde richt, maar volgens mij zijn eerder de mensen die zoiets nutteloos en verachtelijks als 'het bestaan' willen rekken, de imbecielen.…

Handige uitvinding van de boven ons gestelden, als de kleine man zijn verdriet verdronken heeft koopt hij zijn geweten af door nutteloos geworden glaswerk in desbetreffende container te gooien. Arremoe verzuipt in draconisch gedrag van de elite, die zelf niet vies is van een proseccootje. Wat een grap die glasbak, maar wel de enige met inhoud.…

Als vinger in een goudgloedring Vol glinsterpracht, en spiegelglans Als glasgeblazen onzinmuiltjes Verloren na de eerste dans Als warmend licht van druipsteenkaars Vol kleurenspel en vonkelwakker Als goedbedoelde pogingwoorden Vermoord door deze rijmingsstakker Zo nutteloos de gloed te vangen Nog zinlozer de dans te herhalen Want wakker…

Mijn droom bedekt met wollen dekens, de nacht vergrijpt zich aan mijn strijd Het lichtloos dreunen van de twijfels, verspreid doorheen een radeloze tijd Het hoorbaar kloppen van mijn polsen, verloochend door een nutteloos bestaan Mijn graf zal de gebreken stelpen, in droom en daad tot rust vergaan De nacht zal gratie schenken…

zwanenzang mijn pen stokt vandaag als ik een onbeschreven blad tracht te ontmaagden ik worstel met een vervlogen drang ben thans aangeland in het gevreesde bordeel van verlopen dichters allen bloot geëtaleerd op oud rose behang alwaar woorden zijn verworden tot zuchten en inkt is verdroogd tot nutteloos zaad ik hoor…

Met lege handen, met een leeg hart en lege armen bleven zijn vrienden achter, radeloos en nutteloos tastend, uitziend naar een bericht dat uitbleef, dat nooit meer is aangekomen....…

aanneemt hoe ruwe wind schuurt langs schelpen ik krimp ineen fluitende, snerpende tonen dringen dieper in mij dan ikzelf ben ik zoek in de leegte van mijn ziel hoor verre klanken van jouw stem beelden van jouw ogen zweven rondom mijn zijn is zonder houvast ik besta en toch ook niet wie stopt mijn ademzucht nutteloos…

Met lege handen, met een leeg hart en lege armen bleven zijn vrienden achter, radeloos, hopeloos en nutteloos tastend, uitziend naar berichten die uitbleven, die nooit meer arriveerden.....…

Blind en struikelend over woorden Een nutteloos geweld Letters die uit verzonnen zinnen ontspoorden Door het geweten gekweld Een geheim alphabet Gevangen in een leugen In een vreemde taal omgezet Zinnen die niet deugen Muren van onzekerheid Gebouwd in een duizeling De liefde raakt zijn glans kwijt Bij de schaduw van herkenning…

hier veegt een man blad voor blad voor eigen deur een spoor van welkom uit de weg hij kijkt niet naar de naald leeg, gebruikt en nutteloos die hem had kunnen treffen zijn Schepper durven roepen lang voor het zover moest zijn zijn huisje is misschien niet echt weltevree of iets anders pathetisch gewauwel van hen de goegemeente die niet…

de waan Van uw liederlijke droom Het middel is het doel Wanneer u op de maat De protocollen volgt Zoals geschreven staat Sinds de nieuwe maand Vergeet nooit hoe sterk Eén der vele bazen Vecht voor aller welzijn Maar tijdens het razen Het ritme soms verliest Dans nu dankbaar mee Op het ritmische refrein Dat altijd zal slagen Nutteloos…

Stil staan de naalden van de kleine klok overheerst door het tikken van toetsen die verloren uren in de spelden poetsen koffie koud vergeten verbitterd tot slok Omgekeerde mok boven de gootsteenput dampend terug naar de stilstaande tijd waar steken gewist en zoekend verwijt roerloos verspringen beticht van gemijmer nutteloos rammelend in…

Je leeft enkel nog nutteloos bij elkaar, omdat hij voor die ander is gezwicht. Als jouw woorden hem niets meer zeggen en de relatie is een schijnbeeld. Hij je lichaam niet meer wil betasten, omdat zijn handen die ander hebben gestreeld. Hoe lang blijf je dan nog vechten en verlangen naar de luwte voor de storm.…

en een kuiken me opzadelend met ladingen vrachten waar jij die last juist trachtte te verzachten maar ik kon al niet anders meer dan duiken mijn liefde verpakken tegen mogelijk verstuiken in de angst het weer aan iemand te verpachten die er nagenoeg geen waarde aan zou hechten gelukkig begreep je mijn zinloze gevechten liet mij het nutteloos…