Alle inzendingen over onderwijzer zijn tij

Soms komen bepaalde herinneringen van vroeger weer plotseling naar boven. Zo maar of als reactie van hetgeen je waarneemt. Enkele dagen geleden moest ik op die manier aan onze docent Duits (tevens vertrouwenspersoon) op de middelbare school denken. Hij was voor velen van ons een soort vaderfiguur en minder streng dan onze eigen vaders. Tegelijkertijd…

Waarin mijn tijd zich verloren weet blijft het geheugen steken uit dagen staren onder wijzers die uren vragen stellen omdat zich het luiden van meet af, aan, uit, in, over, achter, langs, op gelegde aanwijzing die mij`t er in luist eren niet dragelijker op maakt, juist waar dat beter zou zijn voor mijn kop Want de aanhef draagt het…

Hij hoort de golf nòg komen, door angst en pijn verblind, z’n vrouw en kind ontnomen, de natuur die ze verslindt. Door ’t zien van dat immens verdriet, Voel ik een fractie van zijn pijn, Waar hij ook zoekt hij ziet ze niet, Ik voel me hulpeloos en klein. Als het je niet lukt te geven, Leef je dan een beetje in, En nooit eerder in je leven…

Er was een ander strand en later lag in het verschiet twee blonde kinderen, een hond een kar, getrokken door een vrouw het duin op naar de top en naar beneden door het mulle zand de zilte zeelucht als afrodisiacum latent aanwezig, onontwikkeld door voorjaarszon onderbelichte in vloed geëtste golfafdrukken een ander strand, een vroeger tij…

Voorbijgegaan is het tij, Dat begon toen ik hier kwam. Eb werd vloed en toen weer eb ik sta hier al zo lang. Starend in de Golven, Waarschijnlijk zonder zin, Wacht ik tot dit tij vergaat En weer opnieuw begint.…

Toch aan het eind van de weg, Zal het tij keren, en weer zin geven aan je leven.…

Herkent U dat? Het gevoel dat je zo af en toe kan bekruipen, dat je nog iets met iemand hebt goed te maken, dat je zaken achteraf wilt kunnen rechtzetten? Niet dat zoiets aan je vreet of dat het je voortdurend bezighoudt; je hebt er zeker geen slapeloze nachten van. Strikt genomen is het niet eens gewetenswroeging… maar toch. Hij was groot, erg groot…

Vreemd dat sommige gebeurtenissen je levenslang bijblijven en tientallen jaren later nog steeds in de herinnering blijven opduiken. Een voorval dat eigenlijk niets voorstelt maar dat mij blijkbaar toch diep geraakt heeft, is het volgende. Ik was een jaar of tien en met een schoolreisje ergens naar toe, ik meen dat het Schoorl was maar zeker weet ik…

bloedbanden gedoogt en vertolkt rond een groot opzwepend vuur partituren golven soms minuten versnijden voel ik dan groeit weer een visioen van samenzang, in een gitaar en hoe klanken dan naar verten verwaaien, hoe ook toen september in het oer op die vloer van grond het tij oktober en september omarmde…

Kriskras ontspoorde vogeltred verspoelt in golfslag de zilte zandloper dicteert opnieuw, opnieuw en eindeloos tot plotseling als laatste ademtocht een vogel opwiekt naar het land terwijl het tij zich keert.…

mist is mijn angst in dit troebel tij gedreven ben ik maar nog niet vrij in dit donker water is geen plaats meer om te zijn en verander mijn gedachtenstroom in zoete wijn…

je gaf me ogen om je blik te lezen ik mocht je zien in ongebruikte kleur en zonder tegenlicht in stil bewegen liet je me handen gaan over je huid we stemden af op ongehoord geluid we dronken water dat ons samenvloeide werden één in smaak hoopten dat nieuw leven ons deed openbloeien het was te laat in kerend tij verdronken wij…

verzamelen op zijn jan-boerenfluitjes de meester spoort ons kregelig aan Tineke heeft al vijf soorten zoals je ziet de paardebloem is echter ónze favoriet nietszeggend breekt het weekend aan nog tracht de leerkracht ons gevoel voor de natuur te cultiveren: pitriet nachtschade met uitgestreken smoel blijft de paardebloem ónze favoriet de onderwijzer…

berusting ebt langzaam in mij sijpelt het verdriet nog na de vloed aan emoties pijn nog slechts zichtbaar voor wie bekend is met dit tij…

Zo herinnerde ik mij bij de laatste keer opeens weer een verhaaltje, dat onze onderwijzer (zie Schaamrood van 01-07-2005) ons toen vertelde over een rouwstoet van ene meneer ''Kan Niet Verstaan''. Of dit nu een bestaand verhaal was of dat het uit de koker van de onderwijzer kwam wist ik niet meer. Thuisgekomen zocht ik op Internet. Bingo!…

ik heb mijn vloot verbrand; wat leugen en geen waarheid was mijn verse wonden spoelen schoon in deze zoute plas het tij tilt mij zeewaardig…

Keer het tij;.... ..., want als wij het tij niet keren, overspoelt het tij ons. Is dit laatste het geval, dan kunnen wij er (vrij) zeker van zijn dat het woord REDDELOOS onherstelbaar van toepassing zal zijn.…

Zwevend op het tij. Samen met mij.…

hoe ik water naar de zee draag blind zo gedreven hoe mijn lijf in droogte bezwijkt verhit naar water tast het stromend tij gewillig keert…

Misschien omdat ouders het goed met je menen, evenals onderwijzers, kortom een ieder die volwassen is. Maar waarom zou je ernaar luisteren als de lokroep van verderf harder klinkt en je meesleurt naar de afgrond, wie zijn wij om je te stoppen, waarom zouden we? Omdat we van je houden misschien?…

na het tij keerde ik weer en hurkte neer. Niets dan onwetenheid in het rulle zand.…

Vloed in mijn hart Golven van verdriet Stromen met kracht Breken in mijn ziel Ontelbare druppels Zilte zoute tranen En ik kabbel voort Tot het tij zal keren…

Voorgeschreven regels Vrijheid binnen vormvaste Gewaarwordingen Mijn haren, recht Overeind mijn ei Kan nooit kwijt Scheldend, kerend Onmogelijk tij En dan toch, bewust, strijd !…

Ze stellen wat er mis gaat aan de kaak met stenengooien om het tij te keren. Gezamenlijk voert men hun anti-strijd. Opmerkelijk: Ze doen het wereldwijd.…

Ben er niet bij Zijn glimlach maakt me blij Ik lach Dan keert t tij....…

Links rechts je mond en dan de zee de zon als een paal boven water de zonde nevelslierten regenvlagen zeezout striemend zand het kerend tij en een meermin die zich heeft laten kussen.…

Piet Mondriaan: “De schoonheid is voor ons het enige middel dat zuiver de universele kracht die in alle dingen is, manifesteert. Zij is identiek aan hetgeen in het verleden onder de naam van het ‘goddelijke’ gesluierd geopenbaard is en hetgeen ons, arme stervelingen, onontbeerlijk is om te leven en het evenwicht te vinden. Want de dingen op zichzelf…

Permafrost, 'bevroren grond' of MERZLOTA, zoals zij het in Rusland noemen, is het verschijnsel dat in bepaalde gebieden nabij de polen, aldus Wikipedia, en in het hooggebergte nooit helemaal ontdooit. De bovenzijde van deze permafrost heet permafrosttafel. Deze bevindt zich doorgaans meestal ter hoogte van de maximale dooi-laag. Uiteindelijk is er…

het loopt niet dat geeft niet dan kruipt het maar wat langs water door zand onder stoelen of mat het geeft niet na eb immers keert ook het tij laat maar gaan zo het gaat 't komt vanzelf dichterbij…

Een bootje van papier gemaakt nadat ik erop geschreven had iets van veel geluk verpakt in twee bloemrijke kwatrijnen over genieten en mazzel dat onafwendbaar komt het Sterrenschip staat klaar net als het tij wacht het niet…