Alle inzendingen over ongeloof

als jouw God de mens heeft geschapen naar eigen evenbeeld waarom kan ik dan niet rustig slapen is de wereld zo verdeeld als jouw God mij net zo lief heeft als degene die tot hem bidt toon mij dan naar wat hij nastreeft hoe het met zijn plannen zit als jouw God het laat gebeuren met welke reden is het dan dat ik alles rood zie kleuren…

het zand is nat, suizend helm vloekende meeuwen rotte planken drijven op het zoute water langs de oude weg een zoekende man gevonden met zilveren lantaarn leidde door donkere dalen smachtend naar gemoedsrust van alle woede, laat hem varen en hem in golven van liefde verdrinken om het ongeloof te bezinken en zijn bescheidenheid te openbaren…

ongelooflijk…

Wat een ongelooflijke rust zou dat gegeven hebben.…

Ongeloof is het sterkste geloof.…

Het is zaterdagavond, ik kijk 1 Vandaag, daar beweert men dat Nederland bijkans gek wordt als er weer ijs op de vaarten en sloten ligt. Ik niet, van mij mag het warm water regenen. Een ander onderdeel ging over mensen die zingeving aan hun bestaan op dit ondermaanse wilden geven. Allen duidelijk goed terecht gekomen, bovenmodaal ontevreden, er moet…

En ik zwijg... ik zwijg uit puur ongeloof.…

ik sluit mijn ogen denk meteen aan jou en besef dan plotseling hoeveel ik van je hou je komt op mijn pad een vriendschap ontstaat onbegrijpelijk dat zoiets bestaat je zit in mijn hoofd je zit in mijn hart 't is het ongeloof wat mij zo verwart je bent nu verweven met mijn doen en laten dat vriendschap zo kan zijn had ik niet in…

Ongelooflijk dat jij mij liet staan in de koude regen Of waren dat de tranen van ongeloof? Ongelooflijk dat jij mijn liefde niet meer kon beantwoorden Waarom Wat deed ik verkeerd? We hebben nooit problemen gekend Waarom hield jij niet meer van mij? Het is koud zonder jou De vraag doet meer pijn dan het antwoord wat kan het zijn?…

Langzaam elke avond Kniel ik op de vloer Sluit mijn ogen en glimlach Oh, God, wilt U alstublieft Haar ziel en leven zegenen Dan kijk ik naar omhoog En weet dat ze het goed maakt Dat de Heer haar zal zegenen dus Zelfs hoewel ze ver weg is Mijn vertrouwen zal het altijd weten Dat er liefde genoeg is Om haar aan te raken als ik bid Dus…

Jouw mooie lieve ogen jouw lichaam mooi en slank Jouw on-evenaarbare lieve karakter waarvoor ik God nog dagelijks dank Dit durfde ik nooit te dromen toch viel het mij ten deel Ik verwachtte eigenlijk heel weinig en kreeg zo ongelofelijk veel…

De dramatiek rondom Welzorg haalde een aantal malen het nieuws. De leverancier van hulpmiddelen voor mensen met een handicap nam het niet zo nauw met het nakomen van afspraken. Dat was in veel gevallen dermate lastig dat ook al was er een datum en tijd afgesproken, de klant vaak, tot zeer vaak voor niks thuis zat. Domweg, omdat men niet kwam opdagen…

Het mes in mijn rug Nochmaals, gestoken, gedreven En weer neem je het terug En weer ben je vergeven Hoe lang kan ik bloeden Kan het sterven gerekt Hoe lang kan ik behoeden Dat te veel liefde lekt…

Droomtijd. We staan over een glazen kist gebogen, moeder en ik. Er ligt een man in uit het voorgeborchte van veenlanden, strop om de nek, lach om zijn mond. Als ik mijn oor tegen de wand aan leg, kan ik zijn ademhaling bijna horen. Hij is maar tussendood. Straks zal hij ontwaken, zo bonst het in ons hoofd. ------------------------------…

Neem de geurende lentebloemen uit mijn hand Pluk de blaadjes één voor één en strooi ze voor Mijn voeten neer… Begeleid me met één hand over het bloemenpad En leg mijn lichaam vlijend voor de brandende Openhaard neer… Fluister de meest betoverende beloftes in mijn oor Maar kijk me niet recht aan terwijl je mij probeert Te laten geloven…

O, God, er is geen God.…

Je kronkelde je lange, elegante lichaam in een bocht van plezier en ongeloof, in een speels spasme van spot. Je danste en lachte van ongeloof. Je ogen straalden de zekerheid van onze liefde uit. "We houden van elkaar", zei ik.…

als u uw weesgegroetjes prevelt of tot het heilige drievoud spreekt over Jobs en vruchtbare akkers houd dan uw verstand erbij als de monstrans wordt overgeheveld en het brood in stukken breekt peins eens aan de hostiebakkers die christus kneden in d'abdij als u uw weesgegroetjes prevelt om vrede of genade smeekt denk eens aan…

schrijf geen namen in het zand wil de cirkel weer verbinden doch mijn zinnen staan in brand wanhopig stormt hoop voorbij op vlagen van de draaiende wind verbrijzelt honderden vragen in mij waarop ik toch geen antwoord vind verbijsterd verkrampen mijn handen ik schreeuw om toekomende tijd zal mijn geloof uiteindelijk stranden in deze ongelooflijke…

Ongeloof is een vinding van gelovigen.…

Zomaar een collega altijd spontaan en ongeremd een fijne collega, gewoon zoals hij was ja, zo heb ik hem gekend. Zomaar een collega vertelde gewoon hoe hij het voelde enkele woorden tussen de regels door uitleggend wat hij precies bedoelde. Zomaar een collega die vertelde over "zijn" kinderen van toen over dat deel van zijn leven hoe…

Het vorige was een moeilijk deel voor mij. Dit deel is nog moeilijker. Nu was het dus al zo ver gekomen dat er zogenaamd incest bij mijn kinderen was gebeurd. Mijn kinderen 5, 4 en 2 jaar oud. Hoe komen ze daar bij! Maar ik geloofde het ook nog in het begin. Totdat de stichting van de rechter eiste dat ik ze helemaal niet meer mocht ontmoeten…

ik ben zo ontzettend zettend zettend blij blij blij blij ik ik ik ben zo ongelooflijk ongelooflijk blij blij blij blij dat ik dat ik dat ik het fietslied heb geschreven ik ben zo ontzettend ongelooflijk verblijdend blij blij blij dat IK het fietslied heb geschreven en niet JIJ...…

Ik vind dat ongelooflijk belangrijk, ook al omdat deze uit de hand gelopen bureaucratie verschrikkelijk ingewikkeld is. Nee, dat is geen excuus. En nee, ik heb geen schuld, maar voel mij wel degelijk verantwoordelijk. Dat drukt ongelooflijk op mij.…

Mijn ogen zijn rood van het huilen Ik wil me nergens meer achter verschuilen de woede, het ongeloof, alles komt er nu uit ik bent standvastig en maak mijn besluit Laat me maar gaan kom niet achter me aan Geef niets om mijn leven het is me allemaal om het even Niet meer vechten voor jou nooit meer zeggen dat ik van je hou Nooit…

En struikelde zonder armslag behalve de vrije, terwijl toch in de ochtenddauw melkchloor me de adem kortte: haalde adem languit. Spreid en sluit en opgelucht herboren, beentje gelicht door boom of steen. Wat maalde ik erom dat ik even bleef zitten met de handen geheven, dat passanten uit hoofde van de legende een scheve blik lieten vallen…

Wat een gemeen iets is pijn, vooral als er niets meer aan te doen is. Pijn van de vroege morgen tot in de late avond. Zo bewegelijk als wat, was ik. Nu zijn dat alleen mijn armen nog maar. Pijn, een hele doos met pillen en nog steeds wint de pijn. Bij artsen kom ik niet meer: "ik kan U niet helpen, mevrouw". Dat hoor ik keer op keer. Pijn…

Tegenwoordig zal dit nog immer het geval zijn, maar waarom doet het Chinese regime zo ongelooflijk gestrest? Hierover later meer. Het is natuurlijk verwerpelijk gedrag dat China zowel Oeigoeren, Tibetanen, Hongkongers, Macauers als Taiwanezen onderdrukt! Oeigoeren daar zij een Turkssprekende moslimminderheid zijn.…

Ze hoort het moedeloze aan van in het nauw gedreven leed het ongelooflijk ongeloof voor alles wat hij deed Ze schreeuwt het radeloze uit van in de knel geraakte pijn het angstaanjagend angstgevoel voor wat hij niet kon zijn Ze schopt het machteloze weg van in de kiem gesmoord verdriet het onbegrepen onbegrip voor wat hij achter liet…

uit het water gelokt Zo springt de agressie uit het brein Door het ongelooflijk slaand gezeur…