Alle inzendingen over overpein

Tegen je warmte, dichtbij Lig ik te overdenken De slaap geen vat op mij En naast mijn gedachten, lig jij Tegen je warmte, dichtbij Voel ik mijn wanhoop branden Ik huil om wat je net zei En naast mijn wanhoop, lig jij Tegen je warmte, dichtbij Overpeins ik mijn verdere leven Ik wilde voor altijd wij En naast mijn leven, lig jij…

vertwijfeld in schaduw zijde overpeins ik mijn geleden tijd verafschuw rimpels mijner handen wring ik mij in de stroming van weleer echter opgenomen word ik niet meer geslonken is mijn gulle minne tijd doch gesmoord dendert deze voort ongezien over de amoureuze vlakte verteert het mij en heeft mij stil vermoord nimmer kan en zal ik…

Dat doet me toch goed, overpeins ik op een ruwhouten bankje op een niet gebaand pad, het gaat nooit zoals het zou moeten gaan. Er kringelt rook tussen de vingers van mijn rechterhand, zachtjes neem ik een voorschot op de stilte, de onherroepelijke stilte. De tranen komen niet, de bloemen op het graf vormen roestplekken op mijn hart.…

Dan ben ik heel erg stil, overpeins... wat was het mooi, toen.…

voorbehoud verdwenen onder mensen in een ambtenarenwoud waar regens zomer wensen verstild en koud lig ik bevangen door ijdele hoop in schapenvacht ik moet de kilte ondervangen wil ik genieten van de ijsfigurennacht ik bid om stilte in de stormen en duister op de zonovergoten dag om licht in de duisternis dat alle sterren te veel is ik overpeins…

Wat moet er van prins Friso worden, overpeins ik, nadenkend over de dood. Wat moeten we van hem kopen, als de monitor wordt uitgezet? Rood-wit-blauwe vlaggen met zijn foto erop? Dan koop ik nog liever De Honderd Beste Moppen van Toon Hermans, in pocketformaat. Wat zal men van mij kopen, als ik kom te gaan?…

Want wat, overpeins ik, als dat hele broeikaseffect maar tijdelijk is en straks omslaat in een vrieskisteffect. Dan stel ik mij een broeikas met glas van een paar meter dik voor en vraag me af of het daarin nog zou broeien. Dat glas zou immers wel heel veel zon tegenhouden, zoveel dat het in zo'n kas misschien wel gaat vriezen.…

gisteren stond geborgenheid in blokletters op de schoorsteenmantel alsof de tijd geen naam mocht hebben vandaag de laatste dag van het jaar drinken bange mensen zich moed in voor weerom een nieuwe ronde om vijf voor twaalf schuift men alles wat tegenzat terzijde... straks knalt men voor even de angst aan flarden…

Een punt zetten is essentieel om aan een nieuwe regel te beginnen.…

Vast houtrot dat er in zit....nog meer gekraak, meer stukken breken af, van het vlot dat ik bouwde van drijfhout tot er alleen een stukje touw overblijft en ik kijkend naar de einder met de bagage in mijn hoofd langzaam wegdrijf....in die grote oceaan...ik peins....ik overpeins en ik drijf met het laatste stukje drijfhout.…

Ik bevind mij in een proces, waarin ik vaders agressie overpEIns. Dat ik er ongewild mee geconfronteerd kan worden, maakt mij bang. Onmacht loert op mij, en ik lijk een gewillig slachtoffer. Iedere ochtend opnieuw ontmoet ik onmacht. Wanneer ik opsta en mij rot voel. Wanneer de leegte in mij echoeT, omdat ik honger.…

In mijn gedachten overpeins ik de gedachte, dat als ze zouden kunnen denken, wat zouden ze van hun situatie vinden.…

Leunend uit het dakraam en starend over de daken en schoorstenen overpeins ik deze desillusionerende samenloop van omstandigheden. Eigenlijk is het ook een beetje te gek voor woorden om tegenwoordig nog met een stoomboot vanuit Spanje naar Nederland te reizen.…

Lees Maarten Oversier en overpeins en herinner u wat u nu eigenlijk kwam doen op aard. Het leven heeft u alle hoeken van zijn kamers laten zien. Gaskamers, rouw- en regiekamers, wacht en- lerarenkamers, bediende- en directiekamers, kinderkamers, voorkamers, achterkamers en nog vele andere soorten kamers.…