Alle inzendingen over poel

Onze poel staat droog deze zomer, en dat vind ik het ergste! In de zes jaren van zijn bestaan is hij nog nooit droog gevallen. Het grondwater fluctueerde regelmatig en het laagste niveau was in de zomer steeds gevuld. Nu is een lege poel niet zó erg. Droge poelen zijn zomers zelfs een heel natuurlijk verschijnsel. Niks verkeerd aan!…

Ik kijk naar de poel, de poel van mijn leven De poel waar ooit mijn dromen op dreven Als groene bladeren jong en teer ‘K zie nu pas haar diepte, ik kijk er op neer. Voorover gebogen, mijn blik op het water Op zoek naar mijn vroeger, niets is meer later. Wat is verdwenen, wat zal nog dagen?…

Stil staan brakke poelen die weerspiegelen in mij een roomwit wolkendek met flarden van azuur. Het fundament der poelen krioelt van levend zand veranderd door het tij en in ademnood gebracht. De grutto en de wulp zij plukken energiek in het copieuze maal de vruchten van de zee.…

helder water dat kabbelt en klatert en stroomt en dan plotseling zomaar ineens tot stilstand komt in een poel die langzaam troebel wordt.…

de nacht sluipt over lichtresten er valt geen sterrenstof uit deze inktzwarte poel rauwe keelklanken voeren de speld richting pijn laat de poppen dansen…

het boetekleed dat jij mij toewierp om de wonden die jij toebracht te bedekken kon nietverhullen de poel van verdriet waarin jij hulpeloos stond te wachten ik had geen wang meer om toe te keren.…

Ontsluierd dagdromen, in een vergeten poel, van een zonovergoten woestijn. Een idylle waar je voor moet vechten.…

zie de man op de zwarte berg in silhouet - goud in zijn handen de schittering doet zijn ogen glanzen te veel weelde voor zijn smalle polsen een plons zilver cirkelt door de bruine poel…

pijn in elke gekraakte vezel splinters persoonlijkheid gedrenkt in liefdesdrab als in een poel van drijfzand dwalend tref ik vanzelfsprekendheid op de belt en schamele restanten van een verheerlijkt liefdesbeeld ach ik laat ze maar denken dat het verbloemt…

Het bagatelliseren nimmer moe Noemt men ons land 'ons kouwe kikkerlandje' En zie: conform het nieuwste tussenstandje Neemt onze kikkerpopulatie toe 't Is wachten op de kikkersoort wiens rol is Te kwaken dat nu elke poel te vol is…

dichterbij is dan de klaarheid die ik zoek in mijn bestaan dichter dan ik zou kiezen en toch gekozen worden door de dood zou me nu liever zijn maar wat is liever als alles er niet meer toe doet wanhoop mij ten deel is en ik eenzaamheid te over heb wat is dan nog liever dan hunkeren naar droge ogen en onvoelbaar verdrinken in de poel…

Wat een drama voor Mathieu van der Poel: vol zelfvertrouwen de laatste 20 kilometers aanvoeren en dan plotseling geveld worden door de hongerklop. Vraag blijft: kwam dit door zijn jeugdige overmoed dat hij vergeten was te eten? Was de Nederlandse ravitaillering op tijd? Had hij te weinig lange wedstrijden in de benen?…

Waar land geleidelijk in water overgaat en je in zompige poelen het ontstaan van leven waant waar tussen de groen- en grijstinten van het wilgenhout de modder glinstert als de avond valt kun je onverwacht een rimpeling in het water zien en mits onbeweeglijk, een dier aanschouwen die in alles rust uitstraalt.…

ik spring met nooit geziene hoop in de poel van levensloop een druppel een kind van grote woorden op reis naar onbekende oorden naar verzadiging van langverwachte daden moed houdend vastberaden alwaar nu hier aan rand van water een val in bron van later en verlies mijn waterloos gezicht in tijd van te vervullen plicht…

De beloften van vergeten dromen pruttelen in afgelegen poelen modder wil niet, kan ook nergens stromen nadert snel het ademloze voelen lege bleek geworden bellen ploffen voor het laatst een teken van verwachting hoge zandmotieven zien verstoffen klaagt de zinnen aan tot doodsverachting de beweging staat nu vast in stenen golven, hard en…

Wij leven in een hysterisch Nederland, wij leven van hype naar hype.…

hoe ik dwaal langs wegen mijn bede klinkt steeds eender doch hoofden schudden slechts en haasten zich van mij vandaan ik kan niet anders, dan bij elke hoeve vragen om uw verschijning en klank van uw naam mijn gang gaat alsmaar verder soms vloekt men woorden die mij nooit zijn geleerd er is een poel, liefste zwart als mijn gedachten…

hoog reiken de dunne poten van de gazelle in de poel waar vogels af en aan vliegen ik leg me te rusten in de jaarringen van bomen en de stilte in mijn buik het open landschap en de bloemen in mijn hand strelen op je mond de geur van het beminnen ik schrei jouw naam in duizend wolken en begeef me naar de kraterrand voorbij…

Verdrinken zou ik in je ogen vol lichtgeflonker overdag ondeugend soms met een lach in een poel van mededogen. Vergaan zou ik voor je glimlach schitterend stralend je gezicht reeds dagen voor je gezwicht als jij me toch maar eens zag?…

en verdween Het was een ster die viel Door niemand opgevangen Nu zit hij in mijn ziel Als sieraad,om mijn hart gehangen Nu mag hij mijn ziel verlichten En mijn hart verwarmen Mijn weg die ik ga,belichten En als ik verdriet heb,mij omarmen Want een ster blijft altijd stralen En kent geen duisternis Je zal zo nooit verdwalen In een poel…

In een poel van verderf wordt er geslacht als een beest. De aarde wordt besmeurd met deze zieke virus terrorist. Wanneer stopt deze levende hel? Als iemand daar toch eens antwoord op wist……

Gouden haar geborsteld door wind en water gewassen door bruisend schuim dansend in de storm koesterend in de zon lonkend met je gele lokken bemind door kinderen blauwe golven verlangen strelen je glanzende vacht plukken aan je pronkende pruik dwingen je door donkere diepten door paarse poelen verblind en laten je nimmer met rust…

lijf ik moet hier weg, ik moet ontvluchten ras mijn vege lichaam luchten anders wordt ik koud en stijf Ring na ring etend ploeg ik nieuwe gangen steeds dichter naar het oppervlak ik voel het fibrerende tikketak van de neerslag die me wil bevangen Kronkelend verlaat ik het aardse rijk slingerend denk ik mij te bevrijden maar in een poel…

ze keken al mijn kleuren grauw lucht droeg minder vluchten wind verkoelde snel tot kou geen zon in spiegeling donker rimpelden de poelen ik had er ook geen zin meer in maar in jouw hand bloei ik weer op schoon het vuil van vleugels je kijkt me aan fluistert zacht dat kon niet door de beugels ik schaam me wit verschiet naar roze…

ze keken al mijn kleuren grauw de lucht droeg minder vluchten de wind verkoelde snel tot kou er was geen zon in spiegeling donker rimpelden de poelen ik had er ook geen zin meer in maar in jouw hand bloei ik weer op en schoon het vuil van vleugels je kijkt me aan en fluistert zacht dit kan niet door de beugels ik schaam me en het…

het niets zich zo vergalopperen niet te zijn zo diets Hoe kon een land van varend volk van vissers duin en zee zich zelf zo laten zinken en nam ons met hen mee Hoe kon het land van Rembrandt het aanzien zo te schande een trots land zo verlagen zichzelf zo ernstig branden Hoe kon het land van Vondel schoonheid en schalmei in deze poel…

Het verontrust mij dat tafeltennis blindvaart op dimensies van leuk: een traditioneel-saaie sportorganisatie die dermate in de puree zit dat de gladde pretentie van poel des vermaaks resteert. Maar het valt te proberen. Vraag via nttb.nl of de maartje-clowns uw pingpongende collega's uit hun herfstdepressie kunnen opleuken (wordt vervolgd)…

De Bijbel waarschuwt ervoor dat alle leugenaars hun deel zullen hebben in de poel die brandt van vuur en zwavel (Openbaringen 21:8). 'k Heb onderzoek gedaan... Het negende gebod dat luidt: GIJ ZULT GEEN VALSE GETUIGENIS SPREKEN TEGEN UW NAASTE Waarom? Wat is de reden van deze laster geweest?…

Vanaf haar schouder rolde mijn traan Wederom liet zij mij passief begaan Koud klinkt haar stem toonloos verbeten Is het zo ver leg je nu weer zo te zweten Eens mijn prinses een bloem zo mooi Nu een feeks losgebroken uit haar kooi Heimelijk wend ik mij af wil alleen zijn En duikt ten onder in een poel van pijn Frigide ongeïnteresseerd koud…

over ruwe huid glijdt de hand, ontdaan van gevoel, naar nieuwe vragen een woord dat stuit op koppig verstand in een vieze poel van dode dagen zoeken naar licht in donker verlangen maar alles blijft koud en leven hoeft niet alweer een gedicht door ogen gevangen verre van eenvoud van knagend verdriet tijd om te laten wat weg…