Alle inzendingen over pootje gebroken

Hij die, - uit vrije keus - , En in zijn achter kamer, Met hoofdpijn als een hamer, En volgestopte neus, Met klemming op zijn water, En lusten als een kater, En met een stijve nek, En vijf gebroken ruiten, En deuren, die niet sluiten, En 't Pootje* in zijn kuiten, Er uitziet als een gek; Is min nog te beklagen Dan hij, die drie paar dagen…

Een jonge deerne raapte het arme diertje liefdevol op en zag wat er aan de hand was, een pootje was gebroken. Ze nam het vogeltje mee om het pootje te spalken, zei ze. De mensen klapten voor haar.…

Toch is de dag van zijn aftakeling aangebroken en met een mank, gebroken pootje en open bekje kroop hij over de bodem van zijn kooi. Mijn heftige tranen vloeiden en toen mijn kanarie bij de dierenarts gearriveerd was haalde de ongenadige dood het dier in. Ik mocht het lijkje op de tafel van de arts nog aanschouwen....…

Het verschil tussen een dood vogeltje is dat zijn ene pootje even lang is.…

Heel voorzichtig en zorgvuldig knipt de dierenarts het blauwe, metalen ringetje los van het pootje, het ringetje dat om God-weet-welke-reden maar hoe dan ook door sadisten eens om het pootje bevestigd is.…

Ik had je nooit meer willen zien alsof de toeval er mee speelde, kwam jij daar, waar ik ook was één blik die we samen deelden Ik zag er erg goed uit wist jij mij te vertellen nog altijd mijn nummer maar geen tijd om te bellen Ik smeekte met mijn gedachten bel mij nou alsjeblieft niet! je maakt een bende in mijn hoofd ookal weet ik dat…

Mijn hart dat is gebroken in duizend stukjes pijn mijn liefde voor jou blijft stromen maar zal nooit meer hetzelfde zijn…

En dan belandt zij op een strand waar gebroken dromen en vleugels geen prinsen op paarden beloven, ezels zijn haar deel. Een bloedkoralen zon weerkaatst gebroken ogen.…

Ik vind het zorgelijk en triest dat we het nodig vinden om gebrokenheid en kwetsbaarheid te verhullen.…

Toch weet ik niet of Arafat nog leeft Nadat mijn hond hem lief een pootje geeft.…

een plaatje ben je hoe je knielend fotografeert, mijn vergeetmenietje vlinderlicht stap je m'n bloemenhuis binnen, het bloeit op uit jouw gezicht je spint, je strekt je pootje en haakt zacht in me met een streel vragend nageltje…

Een bonte, prachtig gedessineerde duif, als een oorlogsinvalide onder de dieren met één zielig, stomp, gehandicapt pootje komt verlangend aangehipt en inderdaad werp ik haar of hem een stukje van mijn tosti toe waarin hij of zij driftig pikt en zelfs waagt hij of zij het brutaal dichterbij te komen op de rand van mijn tafeltje.…

onbegrip voor wat hem overkwam is wat hem roerloos blijven doet terwijl de dag aan hem voorbijglijdt net als het leven de lijnen in zijn gezicht lijken dieper gegroefd als het vale schijnsel van de maan op zijn bleek leeg gezicht valt er zit een man op een bank in het park in zijn samengevouwen steenkoude handen ligt zijn hart gebroken…

Ik zie de schaduw van een gebroken man. Naast hem sluipt traag het gitzwarte vlak en vertelt dat ‘t laatste restje in hem brak zijn lijf hangt, geen spoor meer van elan. Er geurt het zoete bitter van manillatabak, het was ooit samengeluk, hij huivert ervan.…

Er hing een kraai in de lucht toen je me brak toen je me stak met het touw dat klom als ik zong bij de buren huilde een kalf met scheurende uithalen om zijn moeder en ik lag in duizend delen tussen de melkplassen die in het blauwe uur jouw kleine huis besluipen. Wee je lange benen als je vergeet een stukje op te rapen. ----------…

Het steegje loopt een beetje krom net als jij huisjes, klein, gerimpeld als oude handen zomaar een steegje doodlopend, keitjes gebroken door de tijd…

Net als het woord “gevoelens” Elkaar nu niets meer te verwijten Enkel het gebroken glas is wat er overblijft.…

Alleen en in elkaar gekropen onzichtbaar in zijn handen bange ogen verstopt achter de woede de spot wie ziet me in het donker wie hoort mijn tranen gesmoord in mijn bed van schaamte wie hoort mijn schreeuw verloren in de nacht hier lig ik dan voor altijd achtergelaten ik en mijn gebroken lichaam…

Vliegen wou je, met gebroken vleugels. De wereld voor jou te hard. Los, liet je alles, terug naar het begin. Vrijheid, na zo lange tijd.…

Wat gebroken is kan je lijmen Dan heelt het nog misschien Maar het wordt nooit meer zoals vroeger Want de barsten blijf je zien…

Jezus, de laatste der nachten, Ging naar de hof der olijven, Liet zijn discipelen blijven Buiten de duistere gaard; Toen koos Hij drie uit hun midden, Met Hem te waken, te bidden, Maar door het bidden en wachten Werden hun ogen bezwaard. Kon dan niet één met Hem waken ? Eén in die smartelijke uren Met Hem de droefheid verduren Van Zijn…

Ik lag in het hooi, De hemel was mooi, Mijn bed zacht en goed, En het geurde zo zoet. Ik keek met een zucht Van genot naar de lucht. Mijn geluk was als dat Van een spinnende kat. En ik dacht: 'Zo meteen Moet ik op, moet ik heen - Maar ik weet nog niet, hoe Ik dat kan, ik dat doe. Als nu spelenderwijs Mij de Man met de Zeis Had…

Ik zat in 't hoge gras; Het was een warme zomerdag, En uit de donkre schaduw zag Ik naar de lichte plas. En onbeschut voor 't zonnevuur Lag 't slaperige land Te domlen in het middaguur, Door moeheid overmand. Het was zó stil, zó stil.... De vogels droomden op hun tak, Het windje sliep op 't watervlak, En rustte koel en stil. Een…

Op het geitenweitje Staat het kleine geitje Bij de grote geit. Geiteke, wat moet je Met je fijne snoetje, Dat zo klaaglijk schreit? Met je bleke bekje? Geiteke wat rek je, Trek je aan het touw? Snuffelende aan mijn mouwen... Met je lief vertrouwen In zo'n vreemde vrouw! In mijn handen stop je Nu je jonge kopje: Zeg, wat moet ik…

De kanarie, tot voor kort levenslustig en vitaal, is nu van de ene op de andere dag gehandicapt, verminkt en getekend voor het leven; het zal nooit meer goedkomen met het pootje.…

Als niemand ons nu stiekem pootje licht gaan wij op één been niet op ons gezicht.…

Nederland heeft zichzelf pootje gehaakt door weg te lopen van de flanken. Overgeleverd aan Europa, zonder strijd. Nederig, slaafs zelfs, loopt het publiek achter de rattenvanger aan, waardigheid verloren. Adolf lacht in zijn (pantser)vuist en Eva eet een appel.…

Ik ben geen groot dichter Voel mij niet verplicht tot het dichten van een dicht Veel eerder gezwicht Ik ben geen aanstichter van nieuw literair licht Vondel en Bloem hebben mij pootje gelicht Nee, ik ben geen zwaargewicht Niet als poet, noch als dichter Maar, na het dichten van een dicht voel ik gauw drie kilo lichter…

Ik hoef niet zonodig te zwemmen in weelde maar pootje baden lijkt me wel fijn In volstrekte eenvoud volledig in harmonie met natuur en vooral ons zelf Stoeien in zacht zilt de mond zout geborgen armen mijn lippen jou Heerlijk rollebollen in zachte teelaarde doorspekt met liefde in passie verwekt…

Toen ik even Van de verzen, die ik las, De ogen peinzend hield geheven Tot de vreugd, die buiten was... Jaap, Jaap! Wie zag ik daar komen Onder mijn raam door de eikenlaan? Jaap, mijn jongen, De vogeltjes zongen Hoog in de bomen En alle vinken begonnen te slaan... Ook in mijn hart ging het zingen aan. Jaap, Jaap! Daar liep Jaap met…