Alle inzendingen over potlood

Potloodventers zijn mislukte schrijvers.…

Het breken van mijn potlood is voor de rest van de mensheid precies als het voor mij is... geen punt…

Werk steeds met potlood. Als de politie binnenvalt kun je alles bliksemsnel uitgommen!…

Het toeval wil wel dat ik vind dat het handschrift van de jeugd er niet echt op vooruitgaat, want daar, waar je vroeger nog een cijfer kreeg voor schrijven, is het met de leesbaarheid van het kroost soms triest gesteld en dat is dan weer jammer, alhoewel: hoelang zullen de balpen en het potlood nog dienst doen?…

Er zijn mensen die nog weten van deze tijd, die de potloden en opschrijfboekjes hebben meegemaakt, die rond moesten komen van een habbekrats, maar het lukte, er zijn mensen die nog weten van de potloden, van eenmaal per week kunnen betalen, van amper rond kunnen komen en er zijn mensen die er nu om kunnen lachen, maar als ik zie, dat loeigrote banken…

Hij pakt zijn potlood en zet trots voor de zestiende keer zijn naam.…

Een ander kind slijpt potloden. Een derde breekt het hoofd over een prille min. En wij? Zoveel is zeker: wij sneden ook, wij slepen dito potloden en braken ons de hersenen over idem. Het zijn van de woorden dezelfde daden. Maar klinkers wisselen als seizoenen.…

Hij schreef z'n verslag met een potlood. Die dag was voor hem met geen pen te beschrijven.…

Ik krijg te horen dat ik een hokje in mag, alwaar de rode potloden aan een heuse ketting liggen, ja u hoort het goed, aan een ketting, alsof IK een rood potlood mee zou willen nemen naar huis maar ja, men had natuurlijk ook nog bij het betreden van de ruimte om te stemmen, ofwel het stemlokaal, gewoon de mensen een rood potlood kunnen geven, was wel…

Nooit meer Rotterdam, met zijn zwaaiende platen zijn potlood en zijn zwaan. Nooit meer Rotterdam Ik laat me vrijwillig terugzakken in zee. Nooit meer Rotterdam De portal tot Europa is voor anderen.…

Vlak voor de friet, nog hangend in de lucht, terugvalt in de schaal na omgeschud te zijn - Juist dít moment te vangen met de lens, met potlood of penseel, of wat voor materiaal, dat is mijn grootste wens. En net boven de rand de zelfvoldane blik van de patatboer: kijk dit kan ik allemaal!…

onscherp mijn potloden mijn puntenslijper eveneens een nieuwe zo gekocht en met de wulpse ronding van punt wordt de leegheid van papier gevuld tomeloos tastend worden woorden in drift op papier gesmeten in de ranke rijpheid van lyriek in een rol weggelegd in liefde van taal…..…

Het was slechts een vingeroefening, een opengewerkte hals in potlood afgezet op de horizon, geen torso, geen gezicht. Armen en benen ontbraken, uitgestoken nek met een streep door de tekening, echt alles ontbrak aan dit zelfportret. In kwijt zijn heb jij mij omlijst, voor nóg een keer zou ik zo maar tekenen.…

Bos, Balkenende, Haitske van der Linde, Zalm, Rouvoet, Hirsi Ali, Ratelband, Mat Herben, Jeltje, Femke, Agnes Kant - Ik prikte met mijn potlood in den blinde. Zo heb ik een van hen mijn stem gegeven, Maar nu ga ik weer lekker vier jaar zweven.…

Kroontjespen en potlood, Voorboden van Modern woordengeklater Computer genereert nu Emoties als vallend water. Kraanvogeldans, Verengeplukt, eet ik besmukt Pittig gebraden, niet te versmaden Vreet mij ongans. Mevrouw, mijnheer, Dit was het, zo ongeveer.…

Duizend boeken en vele planken vullen de kamer van mijn pa Ik heb veel aan hem te danken Even twijfelend open ik zijn la Een potlood en een kroontjespen wat spaargeld voor de trein In alles is wel iets wat ik herken en aan alles kleeft z’n zijn Toen opa stierf huilde je gebroken Mijn sterke pa, dat kon toch niet Hier aan jouw bureau ineengedoken…

straal je ook nog als het bloed ontploft in je ogen je posters wel jouw lijnen zijn gewist hun trekken nog niet thuis je was zijn nummer één het rode potlood haatte hij hij vuurde zonder vragen alleen de rechter kon het antwoord dragen de jaren spreken over van jou alleen jouw stem wordt niet gehoord blijkt niet meer recht…

Ingevuld met een zacht potlood, de grijze dageraad met vingertoppen tussen takken en struiken gewreven. Gemene kleuren verdreven door groene druppels in zijden kleden, het park rust in donkere vijvers voorzien van treurnis. De zon hangt willoos boven een ijzerhard gordijn, de maan trekt aan de zee en prikt vlammend de duinen. En ik?…

Meten is weten, dus kom maar eens hier met meetlint en potlood en een flink stuk papier Nu ga je me meten van top tot teen want persoonlijke maten die ken ik alleen. Kom op, niet verlegen ja, meet me ook daar ...…

Mijn potlood wordt te zacht dan. En er is al verdriet genoeg op aarde. -------------------------------- Uit: 'Leeftijd', 1987. *Ars poetica = dichtkunst…

ben met werken klaar steek af en toe een hand toe laat niemand in de steek die met de handen in het haar handen tekort komt dat kan best voor een keer maar houd daar graag de hand aan doen is goed dan heb ik iets om handen maar werken hoeft niet meer dat geef ik graag uit handen leg dan als nu de mijne in mijn schoot naast potlood…

er zit nog steeds dat potloodstompje in waarmee hij honderden latjes afstreepte op de juiste lengte of breedte het kraakt ook zoals hij de laatste jaren hij werkte zo rustig dat hij soms al dood leek terwijl hij meubels maakte als een stielman timmerman heet het nu ik noemde hem gewoon va Chel en hij had een signatuur in potlood…

Waar zand zuchtend op en neer kruimelt in het blauwe bloed van de zee daar drijven mijn gedachten op de punt van mijn gebroken potlood mee ik kleur de lucht tot aan de horizon waar twee voorbijgangers hoeven uitstuiven hun haren geweven in de wind en de golven die hun slagen toewuiven ik zie het duister op papier…

Vroeger werden de potloden geslepen in september; de schoolschriften lagen klaar. De zuster in het lange, zwarte habijt maakte haar rondgang door de klas en voorzag ons kinderen, van het garen in de juiste kleuren voor het handwerken. In mijn "liedjesschrift" noteerde ik de chansons van mijn jeugd.…

Je bracht mij een roos en ik tekende jou uit in zacht potlood, maar die eerste keer bleek de laatste. En toch ben ik je eeuwig dankbaar.…

Ik kauwde nog even op mijn potlood ( pennen waren niet aanwezig) en begon. 's Morgens om half negen zaten alle kinderen in de klas, toen zuster Hillegonda in haar handen klapte, HET teken dat de kinderen stil moesten zijn.…

Ik teken met mijn potlood Een vrouwenlijf zo mooi Soepel teder lichaam Schaduw in elke plooi Mijn gevoel stuurt mijn handen En vervuld mijn papier vol fantasie Met pastelkrijt kleur ik de randen Ik ben het zelf die ik daar zie Een vrouw oprecht zo kwetsbaar en sexy Apart en met een blik vol liefde in haar ogen Weerbarstige krullen smalle…

Vroeger slepen wij de potloden als de school weer begon en dan legde de zuster de handwerkspullen klaar op de ouderwetse banken; de lappen en het kleurige garen en voor ieder meisje een naald. Onder haar habijt droeg zij de streng met bonte garens waarvan zij de meisjes voorzag....…

Je werd iedere maandagmorgen voorzien van twee grote vellen onbedrukt krantenpapier en een nieuw potlood. Na twee dagen was het potlood op en vroeg je potloden van de andere patiënten en werkte je met opgespaarde stompjes of met losse punten, die je tussen jouw nagels klemde. Je verzamelde ook pakpapier en andere soorten papier.…

fijntjes als spinrag zweeft de verovering al boven het naakte papier dat geschrokken zich bloot geeft aan de komende betovering Haar hand vult het wit met een blijheid van het jonge veulen dat voor het eerst met zijn benen door het lentegras zwiert Met iedere streek maakt zij onderscheid tussen losgebroken en beheerst danst met haar potlood…