Alle inzendingen over schreeuwen

Ze zijn beledigd, schreeuwen kelen schor, verbranden vlaggen en vertrappen ongelovigen. Er vallen doden, veel doden. Een boek, een film. Stampij om woorden en beelden. De roepende in de woestijn vervliegt in fata morgana, de oase was nog nooit zo ver weg. De profeet lacht in zijn vuistje, niemand weet hoe hij er uit ziet.…

Een schreeuw van woorden, teveel en ik val uit mijn graf vergruis de schelpen op mijn pad loop mij uit de kijker lach om waanzin en gemier spring van mijn balkon schenk een hengel aan een pier.…

ogen je krijgt een plaatsje op de schouw, je wordt een foto, ik kan je niet meer horen elke dag sterf je nog steeds in mijn bijzijn, in elke stilte maak ik ruimte voor jouw herinnering, ik ben je verloren ik glijd af in een leegte en dreig te stikken in dat onbestemde, lege gevoel, een gemis, dat ik niet kan doorbreken, een schreeuw…

Verdwijnt mijn schreeuw, zeker maar zacht…

Ik schreeuw……. luister hoor geen enkel geluid Slechts een stil gefluister borrelt zacht mijn ziel uit…

wanhoop lengt een scala aan pigmenten tinten tranen wachtend op het stille doek mijn kwasten waarom kreunen jullie tegen de beweging in of moet ik terug naar beelden vanaf het avondpad naar boven waar ik stopte en mijn vrienden verder liepen is dat het einde en een nieuw begin waar rode kleuren van beklemming klampen aan de droeve schemering…

Verhit staat hij te praten de woorden zijn ongeremd De ogen gloeien koortsig gelig In zijn hand de plastic tas zoals men dat van hem kent Het is niet te geloven man zijn stem is laag noch hoog Wanhoop doet hem schreeuwen de lippen gesprongen Hoe angstig klinkt zijn betoog Ik ging voor een radiootje ruitje tikken zoals het moet stond…

een rauwe schreeuw breekt de prille nacht in stukken en ik schrik op uit vergeten mijmeringen een besef dat dit moet zijn wat anderen leven noemen dat dit - wat het ook is - van mij is en dat dit mij heeft wakkergemaakt uit een ver verleden…

Ik heb veel therapie genoten, wat extra aandacht voor de mens Veel vriendschappen gingen naar de kloten, mijn schrijfdrang in de hens De bron waaruit ik putte, was eens een troebel vat Nu is er geen vuiltje aan de hemel meer, het schrijven verging me snel Is het sowieso geen ziekte, iets verwoorden? Vermoord je de ervaring niet? Zoals je dat doet…

Mensen zouden iets minder moeten schreeuwen en meer luisteren naar het gefluister aan de rand van het bestaan.…

en ik, ik probeer het te verwoorden je vertelde me wat woorden maar je woorden zeiden me niets gezegdes rolden uit je mond, je zei me iets, maar 't zei me niets je vertelde me wat dingen je praatte, scheldde, schreeuwde omdat ik je niet verstond.…

Hoe goedkoper de mens wordt, hoe harder hij schreeuwt over het dure boek.…

Iemand, die in de verte zijn schreeuwen hoort, Zegt: "dat is zeker weer een afschuwelijke mensenmoord." Je moet het horen om het te geloven. "Gelukkig," zegt Buffon, "zijn de doven." Want als men maar even op zijn eksteroog treedt, Dan gilt hij, alsof hij van geen uitscheien weet.…

Vormloos gebonden in verstikt protest Verheven door wentelende wieken Blind verminkt gedropt de dood die rest En terwijl de moeders nog altijd smeken Handen machteloos ten hemel gespreid Wisten en weten wij maar willen niet horen Want willens wetens gedoogden wij dat beleid Nog altijd vloeien verbitterde moeders tranen Een woedende schreeuw…

Ook hoorde ik haar opeens schreeuwen van 'ze willen me opsluiten'. Henk wilde haar helpen en kwam er achter, dat zij een zuster in Amsterdam had wonen. Die kreeg hij aan de telefoon en aan haar vertelde het vreemde gedrag van Annemarie. Gelukkig was zij meteen bereid te komen om met haar zuster te praten.…

Daar was eens een doek dat zee en land oranje kleurde Door donkerblauw omrand leek hij dan wel te treuren maar eigenlijk lilde hij gewoon mee met het landschap dat gedwee in woeste golven spatte en Chopin al schreeuwend floot waarvoor hij dan steeds zijn oren sloot om maar geen vlam te hoeven vatten…

De Schreeuw van Verdriet Ontwikkelde zich Na de roof De Schreeuw van Angst Ontstond op hetzelfde Moment De Schreeuw van Pijn Verzonken in Zijn as Edvard Munch. Grootste Kunstenaar van Noorwegen. Zonder snobisme Beïnvloedde enorm De Moderne Kunst In 't bijzonder 't Expressionisme…

je hebt de muren weer hoog opgetrokken het goud van tralies slaat zwart uit de open ruimte kan je niet meer lokken je cel weerkaatst zelfs geen geluid schreeuw maar zonder woorden jank je tranenloos verdriet alleen zijn pleegt zijn eigen moorden er is niemand die het ziet…

De roof die vorig jaar zo’n onrust baarde, heeft zich herhaald en toeval sluit men uit. Van Edvard Munch is wederom werk buit- gemaakt, maar deze keer van minder waarde. De rechercheur zei dat hij één ding wist: "Dit is het werk van een expressionist!"…

Schaars geslaakte kreet, bemin mijn oren, uw verleden is mijn leed. Ik zal u stil bekoren zonder te horen wat u deed. En laat mij drinken van de vragen en de nachten, wijl in kaarsenvet te zinken, waarin ik u vermeed. Ik zal u luid verhoren, zonder gaarneweg u gesmoord als het geluid van sterven te verminken.…

rumoerig voor een treurig schilderij misschien voorzag hij steeds al zijn vertrek vol zorgen om het veiligheidsgebrek de dader deed verstommen zijn geschrei zijn trotse roep, verloren, eropuit en nu al missen we zijn stemgeluid…

Als ik kon schreeuwen Van woede en verdriet Maar het kan je niets schelen En ik kan het niet Als ik zou kunnen gillen Maar mijn keel zit dicht Al zou ik het willen Ik zie je lachende gezicht Ik kan je niet haten Je lieve ogen en je mond 'Je mag me niet verlaten!' Ik zou het zeggen als je me door de tranen verstond…

Houd mij heel even vast raak mijn verkilde huid, verjaag waarheid, neem mij mee naar het hoogste duin, waar passie aderen vindt in omwoelde grond, laat ons wij zijn, geef bloei aan het naderende voorjaar fluister liefde richting lente en geef ons die dagen waar licht alleen maar zon zal zijn, reik mij jouw hand…

Langzaam ebt de waanzin weg het schreeuwen wordt gesmoord ik weet dat ergens daarboven mijn schreeuw om hulp wordt gehoord.…

Ik weet van een schilderij, de 'Schreeuw', en ik vind dat doek spuuglelijk. Zwijgen doet er toe.…

Het is opvallend dat steeds meer mensen moord en brand schreeuwen als je ze confronteert met zichzelf.…

Tenslotte: sta niet toe dat spelers (bij elke geslagen bal) schreeuwen: met name Alcaraz vind ik erg vervelend om te horen spelen.…

Dan hoef ik niet binnen in me, die pijn te voelen Van verlies, honger, angst ongeloof en verdriet Een schreeuw weerklinkt! Een schreeuw van protest…

Teveel zou ik willen schreeuwen. Eenzaam schreeuwen. De nacht zou me vragen waarom ik schreeuw en zoek naar het licht dat bij jou hoort. Het licht dat mijn schaduw verdraagt als jij slaapt en vragend fluistert of ik nog steeds besta.…

Schreeuw in het donker Vuile handen onder lakens Hoop om te verlossen en toch wilen sterven Zelfbeeld graaft zich dieper in Mensen, zo meelevend maar niets kunnen begrijpen Kinderen, zij zullen nooit winnen van smerige handen…