Alle inzendingen over schudden

Ik ben bang dat iemand mij hardhandig wakker moet schudden. Kareltje = een blijvertje…

Vlak voor de friet, nog hangend in de lucht, terugvalt in de schaal na omgeschud te zijn - Juist dít moment te vangen met de lens, met potlood of penseel, of wat voor materiaal, dat is mijn grootste wens. En net boven de rand de zelfvoldane blik van de patatboer: kijk dit kan ik allemaal!…

Wat is vernederender dan het gevoel, dat je de pruim niet gekregen hebt omdat het je aan de moed ontbrak aan de boom te schudden?…

Toch wil ik u een belangrijk onderdeel van dat handen schudden niet onthouden, een detail dat mij voornamelijk is opgevallen bij mijn Marokkaans-Nederlandse vrienden. Zij bewegen hun hand, na het schudden, bijna als vanzelfsprekend in de richting van hun hart. Uiteraard heb ik een insider gevraagd naar de betekenis van dit gebaar.…

De imam gaf minister Verdonk heel beslist geen hand, daar lichamelijk contact tussen een man en een vrouw volgens de Koran ondermijnend is voor hou en trouw. Verdonks zichtbare ongeloof beroerde toen het land. De imam houdt desondanks vriendelijk voet bij stuk, daarmee weerstreeft hij knap de (on)maatschappelijke druk.…

het laatste stompje geel geslepen mijn doos caran d’ache is leeg ik kom tekenkleur tekort ook schrijfblauw is niet meer ik schud de potloodvruchten creëer er een regenboog mee zoals je vroeger sneeuw kon schudden roep te vroeg ‘Hosanna’ in den hoge…

Amarillis Hier is In een zeepbel Iris Hang de bel Aan een ring En de ring Aan je neus Amarillis Schud je ’t hoofd Speelt het licht In de bel Met Iris Schud je fel Breekt de bel Amarillis Waar is Iris Iris is hier geweest Amarillis Aan een ring En de ring Aan jouw neus Wijsneus Amarillis…

(voor John Banville) Je bent geboren op 8 december 1945 in Wexford, Ierland. Jouw ouders waren Agnes Doran en Martin Banville, een garage-monteur. Jouw oudere broer Vincent is ook een schrijver, die onder de naam Vincent Lawrence schreef. Jouw oudere zus Anne Veronica (Vonnie) schreef een kinderboek en een boek over het opgroeien in Wexford, wat…

duizend ogen trillen in mijn hand en ik schud schud het verdriet in dichtgeknepen vingers afdrukken op een doordeweekse dag in een grote cirkel van leven naar dood een eindeloze rij van dood naar leven strak starend naar mijn adem verlies ik de zin tot bestaan en ik zwijg zwijg het antwoord in de tranen op mijn jas van duizend lelies…

Als de nood het hoogst is, kun je het wel schudden.…

Deze site verdient opschudding, anders kunnen we het schudden.…

Schud de mensen als rupsen van je af, dan pas kruipen ze naar je toe.…

Gedijen, uitdijen Korstmos en cosmos Groots in bestaan Beiden ongenaakbaar Ik zie ze aan En schud mijn hoofd.…

Weer schudde hij zijn hoofd. ”Midden tussen de mensen gaan staan en schreeuwen dat dit niet goed is, dat het fout gaat, dat ik niet wil zijn die ik ben?” Weer schudde hij zijn hoofd, maar de glimlach werd langzaam vager. Opnieuw ving ik een paar tranen en de glans in mijn ogen werd langzaam een stortvloed van verdriet.…

De kracht van de slaap Schud ik van mijn schouders Het ochtendlicht heeft zijn recht nog niet gekregen Slapende geest oneindig tegenstrijdig met de werkelijkheid Ik leg me neer in de zaligheid van het niet echt zijn…

De zeggekorfslak, de koudwaterrat, De steenkoolhagedis, de rolmopsbever, De stropdas, de gevlekte potloodkever, Het vliegend varken en de wandelpad, Ik schud de gekste dieren uit mijn mouw En zo voorkom ik alle wegenbouw.…

Ik schud zo’n speedsonnet niet uit m’n mouw. Want ook al is het dan Gedichtendag, het is toch steeds weer een uitputtingsslag. Dus zocht ik inspiratie in de sau- na en daar heb ik uren zitten zweten op dit vers, dat mag u best wel weten.…

in de snikkende stilte zijn het woorden van belang die het gevoel weten te vangen die omarmen de stilte verstaat zich het beste met veelzeggende blikken met knikken of schudden en neergeslagen ogen die achter leden terugblikken…

zo schud je pissebed en slakkenslapers uit omgevallen tuinkabouterlijven boent hard hun wintermutsen algenvrij of ik zit op de drempel van de lente en denk verdomme wie is hier nou de muts versteend verdwaald in mensenbos en sprookjeshei…

het licht speelt met je grijze haren verwonderd schudde je ze alsof dan pas dan het stenenlied van langs elkaar schrapende kinderkopjes zou ophouden kijk, de maan zei je ik vaar in een papieren bootje…

de zon schudde van het lachen op de berg nieuwe wijn traant nu zachtmoedig in het glas druiven aan de ranken hangen eindeloos te verlangen naar de eerste vorst ijswijn snikt dan overmorgen uit de most.…

met woorden kan ik heel veel ik schud ze uit mijn mouw en je lacht ik tover ze tevoorschijn en je zwijgt ik fluister ze in je oor en je trilt ik spuw ze uit en je schrikt ik scherp ze aan je kleine kantjes en je huilt maar hoe ik ze ook breng nooit zullen ze echt zeggen wat ik voor je voel…

Als je hoofd te zwaar is je benen uit het lood dan schud ik je kussens tot aan je dood als je ogen te mat zijn je armen ontwricht dan ga ik op zoek naar een beetje licht als je mond dood is je woorden verkracht dan zal ik voor je spreken elke dag en elke nacht…

mama uw stilzwijgen uw verschijning zo grijs als vitrages ik heb u nodig, meer dan de begonia water was ik niet die kleine jongen die aan uw hand geluk zou brengen ik heb pindarotsjes meegebracht proef toch mama hoe het was doch uw neen schudden en wuivende stofdoek zien mij liever gaan…

hoe jij daar stond armen takken vormden en je lijf stam boom van een gedicht stormen schudden je kruin trilden na in groentjes week van binnen maar splijten ? wortels tot de as van de wereld luchtig blauwspar zijn kerst is nog ver weg…

Wel-Duur-Niet-Goed-Wel-Duur-Niet-Goed-Wel… Ik schudde 't hoofd . Schudde nogmaals. Ging de winkel in. Koos een asbakje. 'Is 7 000 euro, mevrouw.' ??? 'Hébbu ons reclamebord niet gelezen?' Tegelijk klatste-ie 't asbakje op de vloer. Spatte in barrels. 'Kost u nu 8 000 euro, mevrouw.' Reclameren had geen zin.…

Je krijgt je gelijk niet, terwijl je dit wel hebt, maar ze blijven nee-schudden, nee-zeggen en je hebt het nakijken.…

En toen:- Zat de hele groene palmboom Op eens vol veren veren veren, Van geel en rood en blauw en groen,- Ik stapte om de palmboom heen, Ik danste om de palmboom heen, En 'k schudde, schudde, schudde er aan - Toen vielen de veren op mijn hoofd En was 'k een Indiaan! Maar één klein rose veertje Dat viel net op mijn hart, tra la!…

Wellicht word ik woudreus, en schud met de vuist naar mijn vader die kromgroeit. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het dichtwerk van Theo Sontrop (1928)…

Mistroostig, lul in de hand, schudde Gerard zijn hoofd en zei, dat hij niets in mijn stuk zag.…