Alle inzendingen over snavel

Op de begroeide oevers klapwieken zij omdat ze niet hun snavel ongestoord in water kunnen steken. Met tegenzin op vleugels verlaten zij de grond, hun zware lichaam trekt uit zicht het donker in. ------------------------------------------- uit 'Verzamelde gedichten'.…

Als mijn armen vleugels waren mijn mond een snavel mijn benen een staart zou ik opstijgen........ Als mijn snavel dan kon praten dan zou ik de hele wereld vertellen hoe het voelt om een vogel te zijn: vrij....…

zwarte zangvogel een fel oranje snavel met een gouden keel…

Ik oefen als een jonge vogel op de rand van 't nest, dat ik verlaten moet in kleine haperende vluchten en sper mijn snavel.…

vandaag zag ik een reiger landen in mijn straat in gefiguurzaagd hout een boreling in zijn grijze snavel dit jong geluk met zoveel zorg gezaagd werd dus verkeerd bezorgd…

Vlottende lichtstipjes Glijden vlammend roze Boven het bitterzout meer Een lauwe ondrinkbare bron Rijk aan algen, slakken, garnalen Zijn snavel zeeft de soep Besmet met rioolzeepsop Een mens zou van minder balen…

ze verleidt je met haar zilveren lach bespeelt je met heldere oogopslag lest haar altijd naar liefde hunkerende dorst met hoge zang kwieke snavel en sexy citroengele borst de mannetjes in de race voor de immer betoverende pimpelmees…

- boorde de scherpe snavel door de rug van het krabbetje heen. 'Gerechtigheid!', riep het nog - en het volgende ogenblik lag hij plat op de grond en haalde de meeuw de ingewanden uit het opengehakte lijfje.…

Het vreemde aan de roerdomp is dat hij bij naderend gevaar zich intrekt in de paalhouding als een rietstengel met de snavel omhoog. Zijn verenpak is bruin zwart gemarmerd en hij heeft wel een spanwijdte van een meter. Het interessante aan de roerdomp is verder dat hij er soms meerdere wijfjes op na houdt.…

Een grote snavel/bek moet dan ook wel eens kunnen en een combinatie zijn van mens tot mens die er toe doet. Vrienden die accepteren dat, en dat ook van elkaar. Ook als hun mening hard is, daar ben je dan ook echte vrienden voor. Ik hoop dat mijn vrienden/vriendinnen dat net zo zien.…

Pa slacht onze kip moeder braadt haar in heet vet de haan kraait driemaal - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - Schoon gewassen raam doorzichtige helderheid bebloede snavels - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - Ware onschuld wordt door volwassenen vermoord was ik maar weer kind - - - - - - - - - -- - - - - - - -…

ik open de poort en de meerkoet blijft liggen in het wak bij de boot met witte snavels over eieren lopen op het kale vlot een constant gepiep van droge kogellagers waterkipkuikens voor een feestvogel is er geen betere kooi dan een zomers park het is nog donker er zwemt een meerkoet voorbij op weg naar het werk…

ik zag je in de lucht was je wit je veren geschikt als een vogel in vlucht pennen op rij een snavel erbij om te happen en poten om wormen te trappen maar je dook uit de zwerm vloog ze voorbij wilden niet keren je voelde je vrij om het blauw met jou te verrijken voor niemand je vleugels te strijken…

Als je hem zo bezig met zijn showtje ziet dan gaat zijn snavel open en roept hij heel hard “piet.”…

en wel trok jij wreed de laatste pen er uit schreef over een veren kleed stralend van buiten alleen juist dat kleed geeft geen warmte meer de schoonheid van de schijn boeit niet langer gevlogen verdwijnt zij langs heldere luchten beademen hoeft niet meer zij houdt vanzelf haar snavel…

- Oren snavel zie je wel? - Ik zie alleen een konijn. - En een eend. - Een konijn! - Eend! - Konijn! Konijn konijn konijn! - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Mustafa Stitou (1974)…

Vanmorgen zat ik verdrietig te ontbijten toen plotseling de ekster tegen het raam tikte met mijn horloge tussen zijn snavel. Een hevig gevoel van blijdschap ging door mij heen. Ik opende de tuindeur en hij kwam binnen en hij liet het horloge voorzichtig op de tafel vallen.…

Het moest kennelijk zo zijn; het was klaarblijkelijk een merkwaardige coïncidentie van de Natuur dat de zwartgerokte kraai voor mijn voeten neerstreek op de stoeptegels en een stukje brood dat daar lag in de brede, stevige snavel nam. Snel en verschrikt hipte de elegante vogel weer weg.…

het als zwemband als ik me begeef in de rivier draag leven als wier dat ik in mijn haren schik als kant als jurk het juk dat een stuk kan versjouwen maar waarom is mijn lach van mijn wangen naar mijn hersenen verhuist zaai ik steeds opnieuw roer ik speeksel in mijn mond honderd maal voor ik slik ik ben niet bang voor de snavel…

Rustig snavelen tussen de stoppels van een wijd veld is zijn bestemming. De witte nekvlekken blinkend in het licht.…

Vanochtend tijdens het ontbijt viel mijn oog op twee verliefde duiven Ze stapten parmantig op het met grind bedekte dak maakten pirouettes beroerden hun snavels namen weer afstand Triomfantelijk keken ze in mijn richting Verliefd Later vanuit de trein twee verstilde paarden in sompig landschap De staart verjaagt een vlieg.…

Er zit een merel op het dak, zijn keel beweegt, zijn snavel beeft alsof hij in zichzelve sprak. Hij luistert: uit een verre boom klinkt als het ketsen van twee stenen een vonkenregen van verlangen zo luid, zo helder en zo bang. De merel stort zich met een kreet vol wildheid in de voorjaarsvlagen.…

Wij snavelen elkaar geschiedenissen na: weet je nog van toen de dood en toen de dood en van de kathedraal die nooit werd afgebouwd? Wij schieten in de lach, laten ons van de daken waaien in feilloos navigeren Kaatst onze schaterlach tegen de kust bij Etretat: “Beauvais!”roept iemand en een ander: “Icarus!”…

De valk is een prachtige, majestueuze vogel met een soms stralend wit verenkleed waarboven de trotse kop met scherpe snavel zich verheft. In Valkenswaard is een museum gewijd aan de opmerkelijke vogel en aan de rijke cultuur die tot stand kwam in voorgaande eeuwen op basis van de africhting en prestaties van de genoemde vogels.…

De met kaalheid omrande snavels houden binnen een onzichtbare cirkel afstand tot elkaar. Onhoorbaar bevolen vliegen ze op en tegen de lucht tekenen de gevingerde vleugels. De zwerm zwenkt af en keert en komt nog eenmaal per toeval over de plek van de bewonderende blik.…

ik vouw schaduwen tot zwarte vogels die ik oplaat zonder hoop ze zweven mijn cel hun snavels pikken gaten in mijn aderen transformeren me tot hel de horse gaat steigeren en de sneeuw verbrandt ik huiver van genot zo maakt de hemel me kapot ik schilder muren met het koppig bloed dat schimmen plet tegen de stenen ze ogen…

hadden ieder een eigen leven veel van hetzelfde hebben ze nu foto’s waarop alles is vastgelegd kinderen vakanties hetzelfde bed de hoeksteen van de samenleving het meest geaccepteerde instituut wij en ons zijn zij geworden hoog in de bomen het trouwe ze komen altijd samen uit hun nest poetsend de huwelijkse veren glimmend steken ze hun snavel…

Mooi weer spelend wordt als donderslag bij heldere hemel zonneklaar dat tegen die achtergrond het decor als foto op het golfkarton van een spiegelgladde zee is geplakt Dat het niet dondert en bliksemt hoe beelden aarde maken, hoe de snavel van een vogel met zijn veren kortgesloten wordt, of hoe wat woord is tot stof verwordt Zolang…

Sprankelend lacht het heldere water rimpels het is een nieuwe dag na de geboorte van gisteren de roetaard drukt haar snavel in het riet en verpakt lente in zachte streken, bekt de stengels af en verstopt ze met zicht op vloeiende stroming asfalt fluistert zacht doch danig verhit, zwarte wielen opzij, morgen, morgen, morgen…

denk ook ik net als jij na zo gek nog niet dat over en weer missen van dat evenwicht zal ik zwichten, voorop gesproken vrij uit gaan hoofdzaken thuis laten gewoon wat zijn wad lopen tussen meeuwen met gele snavels samen gloeien die ene sigaret delen natte wangen rauw van kou drogen met jouw haren herfstdraden…