Alle inzendingen over steden

In een diepe schaduw verlies ik alle kracht Maar er is altijd een zonnestraal die het ijs doorbreekt En steeds weer de nacht verteert Jouw warmte doet het steeds weer Hoe dichter ik bij jou ben Hoe lichter ik de wereld zie Jij doet het steeds weer Zonder vragen, hoe komt het weer…

als ik jou nooit meer spreek kan ik net zo goed dood gaan heeft het leven voor mij geen zin al zijn er nog zoveel mooie dingen alles is vreugdeloos en leeg waar ik ook aan begin…

Razende gevaartes schieten langs me heen als de woedende wind Grote schaduwen boven me als zoemende grote vliegen een spoor van gif achter latend Het water geel en groen door grote brommende, stampende monsters uitgespuwd Op de mishandelde oceaan grote jankende piepende vlekken vervoeren de schatten der aarde In de achter buurten…

Ontvlucht nu de steden, Wie vreugde begeert! Ontvlucht ze nog heden - De Lente regeert!…

Waar het Westen het glas heft op het Oosten werpt de laatste het glas tegen de muur van zijn kazerne, leeg en niet langer leunend tegen de muur die eens de grens aangaf tussen alles wat moet en alles wat mag. Dwaze drinkers in kroegen, kreunend onder het gedreun van de S-bahn brullen broederlijk: Oost - pas op West -…

Wegen in steden zijn bloedgeulen in het abattoir.…

Keer op keer Steeds maar weer Van een biertje naar sterke drank Steeds erger: de stank!…

Door de grote steden trekken allerlei lieden zonder vaste woon- of verblijfplaats met hun brieven achteloos op zak, en als ze ze niet verliezen gooien ze ze weg.…

Steeds minder We zijn nog jong, lachen we onderling, de tijd zal het wel leren, maar onze lach verwordt tot grimas, eerder een bezweren dan een bevrijding, steeds vaker zien we de mooie meisjes van toen terug als vrouwen die het grijzen noodgedwongen tot sieraad zijn gaan maken, we doen alsof ons dat niet deert, zij ons ook niet zien met…

Steden zullen inwisselbaar blijven.…

als ik nooit meer kan zijn en ongestorven steeds maar weer in de nacht verglijd.…

Ik dool in een labyrint hopend dat ik 'm vind... de uitgang van m'n huidig bestaan! Zal het wel of niet bestaan Misschien moet ik niet gaan zoeken, is het er altijd al geweest... dichterbij dan mijn genoegen... en heb ik het enkel maar gevreesd Toch loop ik onvervuld m'n leven door, zonder schuld…

Ik open mijn ogen Denk: Nee, het is er nog steeds!…

De tijd is haar verhaal van dromen die haar laten ontwaken waar ze vergeet wat ze is geworden toen de liefde haar niets meer vroeg en slechts de stilte haar metgezel wou zijn.…

Een traan voor onze vriendschap die zo liefdevol begon Een traan die prachtig schittert in de laatste najaarszon Niet wetend hoe 't lopen zou heb ik 'm opgespaard Nu ligt hij als een parel op een ongestuurde kaart Die traan die spreekt, die traan geeft moed, die traan die is oprecht Die traan vertaalt mijn hart en uit dat ik voor je…

En zelfs bij het teleshoppen of gaten in mijn deuren stoppen, denk ik steeds aan jou.…

Het wachten en de druppels zijn gesponnen in het grijze moedeloze licht waar ik kijk met verloren ogen en weet dat jij naar mij kijkt waar ik niet kan zijn en waar jij samen met mij zoekt naar gedachten die het einde van de regen op het begin van mijn verhalen laat lijken.…

ik kan het nog steeds niet geloven hoe snel jij uit ons leven verdween ik kan het nog steeds niet geloven waarom ging jij zo snel heen ik kan het nog steeds niet begrijpen dat jij niet meer in ons midden kan zijn ik kan het nog steeds niet begrijpen en dat doet mij het meeste pijn ik kan het nog steeds niet geloven dat ik je stem nooit…

steeds meer woorden kleuren zwart geleden verdriet tot klatergoud in zilver gedroomde nachten dagen openen en dichten…

Je bent er al zo'n tijd niet meer En toch verschijn je telkens weer, Als iemand even aan je denkt Of je een moment aandacht schenkt. Niemand zal je ooit vergeten We hielden veel te veel van jou. We zullen altijd weten, Dat jij ons nooit vergeten wou...…

Steeds als de leegte mij bezet, verdeelt, draag ik mijn lichaam ijlings naar de zee; zij neemt mijn armen en mijn benen mee en laat mij drijven op een hand die streelt, en laat mij vonken slaan van lieverlee en haar bewonen als een spiegelbeeld. --------------------------------------- uit: 'Sirene en andere gedichten', 1982.…

Ongelovig ben ik allang niet meer, wel qua geloof maar niet qua het feit dat er nog steeds dingen in ons huis gebeuren die vreemd zijn te noemen voor hen: de sceptici, maar wederom vindt mijn schoonmoeder het nodig acte de présence te geven.…

Nog steeds.…

Je schaduw kwam te laat verblindde zo mijn zicht op jou bij het water van de Duero in mooi Salamanca Ik zag je, slechts een ogenblik in de adem die de ochtend bracht jij in nevelen gehuld als de brug in Salamanca De onpeilbare diepte van je ogen weerkaatste de regenboog in de spiegels van mijn ziel boven de citadel van Salamanca…

Binnen vruchtwater troebel je eerst naar leven dein je veilig zonder angsten tot het beven lerende deze boze wereld steeds vaker bibbert en denkt; was ik maar gebleven in moeders veilige schoot…

het zaaisel van de mens als man is helaas niet meer wat het echt wel was vruchtbaarheid neemt af uit de nobele herdersstaf de man is vaak te zwaar te dik hij gaat moeizaam in de fik en wat er dan nog los komt mondjesmaat en niet gezond dit is niet zo maar een gedicht ik vergelijk sperwers qua gewicht vrouwtjes zijn twee keer zo zwaar…

ik droom als een dichter dicht als een dromer over de stad waarin ik leven wil een oord vol huiskamers met stoepen onder de stoelen en een lach voor iedereen die net de hoek komt omgewaaid een stad vol van A en plaats voor het hele alfabet waar zwart niet de toon bezet maar onderstreept hoe kleurrijk anderen elkander kunnen maken met een…

Omdat wij blijkbaar, hartelijk lachend, nog steeds een sceptische gelaatsuitdrukking vertoonden, pakte Leonard de ‘vrachtbrief’ van het bergingsbedrijf uit een lade. Deze was helemaal en correct ingevuld; linksonder stond in een vakje vermeld: “Lekke band”.…

Balkons vol ruimte, waar eens longlijders lagen, verzoeken nog steeds: "Kom toch hier, ziek of gezond; blijf maar lui op ons toeven." Over bergpassen boven de bossen gaat het. Grashellingen vol stenen en bloemenpracht.…

BIJZONDER VERLOF Eens te mogen spreken met leidinggevende mensen, zeer hooggeplaatste personen of mensen van de regering... Daar kan dikwijls een lange wachttijd aan vooraf gaan met de nodige rompslomp. Het gesprek vindt meestal plaats in een besloten vertrek, voor zeer weinig mensen toegankelijk. De Koning van het heelal vernedert zich echter…